ما طبق معمولً فراموش می‌کنیم که ابروها اصلاً وجود دارند؛ آن‌ها بدون سر و صدای زیاد بالای چشم‌ها جای گرفته‌اند، تا وقتی که ناپدید شوند. تراشیدن ابروها چهره را به شکلی شگفت ناآشنا و غیرقابل شناسایی می‌کند. این آشفتگی بصری به ما می‌گوید که ابروها زیاد فراتر از آنچه آگاهانه فهمیدن می‌کنیم، برای ما کارایی دارند.

برای زمان طویل، توضیح استاندارد برای وجود ابروها ساده می بود: آن‌ها به دور نگه داشتن عرق و آلودگی از چشم‌ها پشتیبانی می‌کنند. این نوشته تا حدی درست است، اما در زیست‌شناسی تکاملی، توضیحاتی که بدیهی به نظر می‌رسند زیاد تر ناقص می باشند. با نگاه دقیق‌تر پژوهشگران، تصویری غنی‌تر پدیدار شده است. ترکیب شواهد فسیلی، کالبدشناسی صورت و روان‌شناسی تجربی مشخص می کند که ابروها فراتر از محافظت صرف، عمل می‌کنند.

هنگامی چهره‌های انسانی تحول کردند

برای فهمیدن ابروها، باید از تحول گسترده در تکامل انسان اغاز کنیم که طی آن صورت دچار دگرگونی کامل شد. انسان‌های اولیه (همانند انسان هایدلبرگی یا نئاندرتال‌ها) دارای برجستگی‌های استخوانی ضخیم و مدام‌ای بالای چشم‌ها بودند. این ساختار به گمان زیادً محافظت قابل‌توجهی از چشم‌ها در برابر ضربات مکانیکی و تعریق فراهم می‌کرد.

اما انسان‌های مدرن مسیر متغیری را در پیش گرفتند. در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۹ در نشریه «Nature Ecology & Evolution» انتشار شد، محققان مجموعه‌ای هماهنگ از تغییرات را در انسان هوشمند (Homo sapiens) مستند کردند که شامل افت برجستگی استخوانی پیشانی و عقب‌نشینی بین‌صورت (ناحیه اطراف بینی و گونه‌ها) می بود. این تغییرات علتشد با افت توده استخوانی سنگین، بافت نرم بالای چشم‌ها دامنه حرکتی وسیعی اشکار کند و ابروها بتوانند به شکلی که پیش‌تر محدود می بود، بالا بروند، گره بخورند و قوس اشکار کنند.

ابروها به گفتن سیگنال‌های اجتماعی

قانع‌کننده‌ترین جواب برای مقصد ابروها در مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۸ اراعه شد که صورت انسان را به گفتن ابزاری برای ارتباطات اجتماعی بازتعریف کرد. نویسندگان استدلال می‌کنند که برجستگی استخوانی پیشانی در انسان‌های اولیه امکان پذیر سیگنالی ایستا برای تسلط یا تهاجم بوده باشد، اما انسان‌های مدرن به شدت به سیگنال‌های پویا متکی می باشند.

یک حرکت جزئی ابرو می‌تواند اطلاعات بسیاری را منتقل کند:

تازه‌ترین اخبار و تحلیل‌ها درباره انتخابات، سیاست، اقتصاد، ورزش، حوادث، فرهنگ وهنر و گردشگری را در آینده دنبال کنید.
• بالا بردن سریع: نشانه شناختن یا سلام دادن.
• بالا بردن طویل: نشانه شوکه شدن.
• گره کردن: نشانه نگرانی یا سردرگمی.
• کمانه کردن نامتقارن: نشانه شک و تردید.

این سیگنال‌ها سریع و کم‌هزینه می باشند و در شرایط نوری گوناگون به خوبی منتقل خواهد شد. مهم‌تر از آن، جعل این سیگنال‌ها به شکلی متقاعدکننده دشوار است، که آن‌ها را برای نگه داری مطمعن در گروه‌های اجتماعی سودمند می‌کند. همان گونه که گروه‌های انسانی بزرگ‌تر و متکی به یکدیگر شدند، توانایی برقراری ربط با حالت‌های ظریف عاطفی ارزشمندتر شد.

ابروها و شناسایی چهره

در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۳ در نشریه «Perception» انتشار شد، محققان به نتیجه‌ای رسیدند که تا این مدت هم مردم را شگفت‌زده می‌کند. آن‌ها با منفعت گیری از نرم‌افزار فتوشاپ، یا «چشم‌ها» و یا «ابروها» را از تصاویر چهره‌های آشنا حذف کردند. در حالی که شهود ما می‌گوید حذف چشم‌ها باید شناسایی چهره را دشوارتر کند، نتایج نشان داد که حذف ابروها علتافت شدیدتر در کارکرد شناسایی چهره توسط شرکت‌کنندگان شد.

توضیح این اتفاق در نوع اطلاعاتی است که هر ویژگی اراعه می‌دهد. چشم‌ها زیاد متغیر می باشند (پلک می‌زنند، می‌چرخند و جهت نگاه را تحول خواهند داد)، اما ابروها اطلاعاتی پایدارتر با کنتراست بالا درمورد شکل، ضخامت و تقارن چهره اراعه خواهند داد که به مغز در پردازش هندسه و «تجزیه» سریع هویت چهره پشتیبانی می‌کند.

ابروها بخشی الزامی از زیست‌شناسی انسان می باشند. بله، آن‌ها تا این مدت نقش محافظتی پایه را ایفا می‌کنند، اما بر روی آن، نقش جدیدتر و متمایزی لایه گذاری شده است که به ما اجازه می‌دهد:

• احساسات را سریع و دقیق نشان دهیم.
• با ظرافت در تعامل های اجتماعی حرکت کنیم.
• یکدیگر را با دقت شگفت‌آوری شناسایی کنیم.

این ویژگی‌ها به قدری اهمیت دارند که با ناپدید شدن آن‌ها، چهره «نادرست» به نظر می‌رسد. از منظر تکاملی، این یک نشانه بزرگ است؛ ویژگی‌هایی که اهمیت مقداری دارند طبق معمولً از بین می‌روال، اما ابروها برعکس عمل کرده‌اند: آن‌ها تعریف‌شده‌تر، متحرک‌تر و از نظر عملکردی با نحوه ربط و ادراک ما یکپارچه‌تر شده‌اند.