تام گریفیتس توضیح می‌دهد که سخن بگویید از «ابرانسانی» بودن هوش مصنوعی، هوش را یک مقیاس واحد فکر می‌کند. او برای نقد این پیش‌فکر از خاطره شخصی خود منفعت گیری می‌کند و می‌گوید: والدینم قد من و برادرم را روی چهارچوب در علامت می‌زدند. هر سال او مقداری به من نزدیکتر می‌شد تا این که یک سال از من بلندتر شد. به حرف های او، لحظه جاری همانند همان حس است: نگرانی از این که مبادا «خواهر و برادرهای جوانتر تازه (هوش مصنوعی) از ما سبقت بگیرند. اما هوش همانند قد نیست؛ فقط یک راه برای بلند بودن وجود دارد، اما راه‌های بسیاری برای باهوش بودن وجود دارد.

محدودیت‌های انسان، نقطه قوت او می باشند

به حرف های گریفیتس، زندگی مختصر، مغز فشرده و توانایی محدود ارتباطی انسان، در قیاس با ماشین‌ها محدودیت به نظر می‌رسند، اما «دقیقاً همین چیزها می باشند که ما را خاص می‌کنند». هوش انسانی پاسخی به همین محدودیت‌ها است و توانایی شگفت‌انگیزی برای یادگیری از توانایی محدود به وجود اورده است.

هوش مصنوعی «آلفاگو» بهترین بازیکنان بازی «گو» را ناکامی می‌دهد، اما این هوش مصنوعی با میلیون‌ها بازی آموزش دیده؛ در حالی که یک انسان حرفه‌ای احتمالا در همه عمرش ۱۰,۰۰۰ بازی انجام داده باشد.

چت‌جی‌پی‌تی مکالمه معقولی دارد، اما از هزاران سال زبان تغذیه می‌کند. در روبه رو، هیچ سیستم هوش مصنوعی نمی‌تواند با خلاقیت یک کودک پنج ساله و با همان مقدار داده ورودی، جمله تشکیل کند.

دو نقص عملی در مدل‌های جاری

استاد پرینستون برای اثبات تفاوت ذاتی، یک مثال ساده اما عمیق می‌زند. یک پژوهشگر به هوش مصنوعی GPT-4 دو رشته متنی نشان داد که هر دو از تکرار یک سخن خاص (برای مثالً سخن «الف») ساخته شده بودند: در رشته اول ۲۹ سخن «الف» پشت سر هم و در رشته دوم ۳۰ سخن «الف» پشت سر هم قرار داشت.

سوال زیاد ساده می بود: در این رشته‌ها چند سخن وجود دارد؟ GPT-4 به رشته ۳۰ حرفی، درست‌تر از رشته ۲۹ حرفی جواب داد. گریفیتس در توضیح این قضیه می‌گوید: علتمدل این نیست که «تعداد را بشمارد»، بلکه منطقش این است که «برای بیاورد قبلاً چه دیده است.»

مدل به سوال ۳۰ حرفی درست‌تر جواب می‌دهد، نه به این علت که «۳۰» را بلد است، بلکه به این علت که «۳۰» در داده‌های آموزشی زیاد تر دیده شده و الگوی شناخته‌شده‌تری دارد. هنگامی مدل با یک الگوی ناآشنا (همانند ۲۹) روبه رو می‌شود، «گیج» می‌شود و گمان خطایش بالا می‌رود.

هوش مصنوعی رقیب نیست، همراه است

گریفیتس نتیجه می‌گیرد: هوش مصنوعی در همه چیز از انسان بهتر نخواهد می بود. بلکه از برخی جهات بهتر و از برخی جهات بدتر خواهد می بود. ذهن انسان و ماشین متفاوت خواهد می بود، درست همانند خواهر و برادرها. احتمالا بتوانیم یاد بگیریم با یکدیگر نه به گفتن رقیب، بلکه به گفتن همراه حرکت کنیم.