این استاد حوزه و دانشگاه او گفت: والدین نباید از کلمات و واژه‌هایی منفعت گیری کنند که نشان‌دهنده حالت بد و ناامیدکننده می باشند. آنان در قدم اول حتی اگر ترسیده‌اند، باید عادی و طبیعی حرکت کنند و حس هراس را به کودکان منتقل نکنند. شیوه صحیح برای نقل کردن موارد مربوط به جنگ به کار بردن جملاتی است نظیر این که «ما در شرایطی قرار داریم که دشمن به ما دعوا کرده و ما در کنار رزمندگانمان مقاومت می‌کنیم تا بتوانیم اوضاع را کنترل کنیم». شیوه گفتاری نادرست این است که به فرزندانمان بگوییم «ای‌وای، جنگ چه بلایی بر سرمان می‌آورد، اوضاع زیاد بد است، چه‌کاری می توانیم انجام دهیم؟».

این مشاور بالینی و خانواده، قدم دوم را اسایش ظاهری گفتن و اظهار کرد: در صورت شنیدن صدای انفجار اسایش ظاهری خود را نگه داری کنید و با کلمات مثبت به فرزندان خود قوت قلب بدهید؛ به‌گفتن مثال، هنگامی صدای شلیک می‌آید، می‌توانید به‌سادگی بگویید: «این صدای پدافند هوایی است و موشک‌ها یا هواپیماهای دشمن را از ما دور می‌کند. این صداها برای ترساندن ما نیست؛ اتفاقا مشخص می کند که دشمن نمی‌تواند به ما دعوا کند».

تکلو قدم سوم را گرفتن رویکرد فعالانه در روبه رو با جنگ نقل کرد و او گفت: به جای این که ماجرا را از بچه‌ها نهان کنید آنان را به راهپیمایی‌ها و تجمعات شبانه ببرید تا روحیه سلحشوری، مقاومت و دفاع از سرزمین خود در برابر دشمن را بیاموزند و این وجود به مدیریت اضطراب آنان پشتیبانی خواهد کرد.

وی اصرار کرد: جزئیات جنگ را به کودکان نگویید و مشاهده اخبار را به تلویزیون و فضای مجازی محدود کنید. شما نباید جزئیات مسائل جنگی را انتقال دهید به این علت که نوجوانان نمی توانند به اندازه بزرگسالان مباحث را تحلیل کنند و جهت افزایش اضطراب آنان می‌شود. علاوه بر این قرار گرفتن مداوم در بطن اخبار و نداشتن برنامه در منفعت گیری از فضای مجازی جهت افزایش اضطراب خواهد شد.

این روان‌شناس حوزه سلامت او گفت: مراقبت از نظم و ارامش و روتین اشکار زندگی، قدم چهارم است. داشتن برنامه‌ریزی اشکار روزانه و فضایی دلپذیر می‌تواند به افت اضطراب پشتیبانی کند. تا حد امکان ساعت خواب و خوراک را منظم نگه دارید. هر روز یک ساعت اشکار برای فعالیت‌های درسی و خانوادگی همانند او مباحثه، تماشای فیلم یا آشپزی و… در نظر بگیرید. اشکار بودن این زمان‌ها می‌توانند به تشکیل انسجام و اسایش در خانواده پشتیبانی کنند.

مدرس دانشگاه بین‌المللی امام رضا (ع)، قدم بعدی را او مباحثه و ابراز احساسات معارفه و اظهار کرد: نوجوانان می‌خواهند نظرات آنان شنیده شود. با آنان او مباحثه کنید و اجازه دهید احساساتشان را گفتن کنند. نظرات و تحلیل‌هایشان را بدون قضاوت گوش کنید. والدین و فرزندان می‌توانند روزانه احساسات خود را به اشتراک بگذارند و به یکدیگر گوش دهند چون این کار به افزایش صمیمیت، همدلی و حس حمایتیاری می‌کند.

این مشاور بالینی و خانواده، در رابطه قدم ششم او گفت: والدین با واگذاری مسوولیت و شراکت در کارها و تصمیم‌گیری، به اسایش نوجوانان پشتیبانی خواهند کرد.

وی پیشنهاد کرد: با واگذاری برخی مسوولیت‌ها در حد توان و علاقه آنان اجازه دهید نوجوانان حس کنند که نقش موثری در خانواده دارند. این کار جهت می‌شود فکر مثبتی از خود اشکار کنند و مطمعن به نفسشان افزایش یابد. علاوه براین آنان را در تصمیم‌گیری‌های خانوادگی تا حد ممکن شراکت دهید تا حس کنترل بر شرایط را بدست آورند.

وی قدم هفتم را تشویق به نوشتن فرمود و او گفت: نوجوانان را تشویق کنید خاطرات، احساسات و افکارشان را بنویسند. این کار در پردازش هیجانات پیچیده موثر است و به تخلیه اضطراب و افت اضطراب پشتیبانی می‌کند.

تکلو تشویق به انجام فعالیت بدنی را قدم هشتم گفتن و اظهار کرد: به‌طور منظم فعالیت‌های بدنی همانند پیاده‌روی، دویدن یا ورزش‌های تیمی را در نظر بگیرید. این فعالیت‌ها می‌توانند به تحکیم روابط اجتماعی و بهبود خلق‌وخوی نوجوانان منجر شوند. فعالیت بدنی و ورزش گروهی همانند فوتبال و والیبال آنان را از انزوا خارج کرده و جهت تشکیل ارتباطات اجتماعی می‌شود. ورزش کردن به پایین آمدن سطح کورتیزول که جهت اضطراب می‌شود، پشتیبانی کرده و با افزایش سطح هورمون اندروفین جهت افزایش نشاط و نشاط خواهد شد.

وی راهکار بعدی را تشویق به شراکت در فعالیت‌های هنری، خلاقانه و مثبت می‌داند و می‌گوید: این فعالیت‌ها می‌توانند به افت استرس و بهبود روحیه پشتیبانی کنند. انجام فعالیت هنری و لذت‌قسمت همانند کاردستی، عکاسی، نقاشی، گوش دادن به موسیقی آرام، خواندن شعر و …. می‌تواند نوجوانان را از سختی روانی دور نگه دارد.

مدرس دانشگاه بین‌المللی امام رضا (ع) برای آخرین راهکار او گفت: مطالعه درسی را به شیوه خلاقانه پیگیری کنید. مرور درس‌ها همراه با فعالیت‌های دلنشین و دوست‌داشتنی همانند برگزاری مسابقه یا مطالعه دورهمی با دوستان را مورد نظر قرار دهید. ایده‌های تازه و خلاقانه برای درس خواندن همانند بازی نقش معلم و شاگرد اشکار کنید. اجازه دهید مطالبی را که فرزندانتان یاد گرفته‌اند به شما آموزش دهند و از شما امتحان بگیرند و نمره بدهند.