«بار آلوستاتیک» به فرسودگی و صدمه تجمعی بدن در نتیجه قرار گرفتن مداوم در معرض استرس‌های مکرر یا مزمن حرف های می‌شود. دانشمندان این کلمه را برای توصیف هزینه‌ای به کار می‌برند که بدن در فرآیند سازگاری مدام با فشارهای روانی و جسمی می‌پردازد. به گفتن دیگر، هرچه فرد برای زمان طویل‌تری با استرس مزمن روبه رو باشد، «بار آلوستاتیک» بیشتری بر بدن وی تحمیل می‌شود و آثار این فرسودگی در طول زمان انباشته می‌شود.

این فرسودگی قابل اندازه‌گیری است. سختی خون به شدت صعود می‌کند، هورمون‌های استرس به‌طور مداوم در بدن می‌همانند، قند خون به شدت بالا می‌رود، گیرنده‌های سلولی به علت سیگنال‌دهی مداوم بی‌حس خواهد شد و هیچ‌کدام از اینها به گمان زیاد سریع به نظر نمی‌رسند، به همین علت است که بدون دقت افزایش می‌یابد.

تفاوت استرس در خون 

نتایج آزمایش زن و مرد مضطرب، شیمی خون متغیری نشان خواهند داد؛ مردان طبق معمول در نشانگرهای مرتبط با بیماری‌های قلبی و متابولیکی – سختی خون، کلسترول و قند خون – کارکرد بالاتری نشان خواهند داد و زنان نشانگرهای التهابی را بالاتر ثبت می‌کنند.

در آزمایش‌های آزمایشگاهی که داوطلبان با سختی ناگهانی همانند مصاحبه ساختگی یا یک قضیه ریاضی غافلگیر کننده  روبه رو خواهد شد، مردان کورتیزول، هورمون مهم استرس بیشتری نسبت به زنان آزاد می‌کنند.  این شکاف به این مسئله اشاره دارد که چرا مردان به سمت بیماری‌های متابولیک و زنان به سمت بیماری‌های خودایمنی متمایل خواهد شد.

از آنجا که یک نشانگر زیستی می‌تواند در زنان و مردان معانی و پیامدهای متغیری داشته باشد، پژوهشگران اعتقاد دارند، اغاز‌های خطر باید برای هر جنس به‌طور جداگانه تعیین شوند. با این حال، در تعداد بسیاری از موارد این چنین تفکیکی انجام نمی‌شود و معیارهای یکسانی برای هر دو جنس به کار گرفته می‌شود؛ موضوعی که می‌تواند به برآورد نادرست خطرات سلامت منجر شود.

دو مغز تحت استرس مزمن

استرس فقط اثری گذرا در جریان خون بر جای نمی‌گذارد. بر پایه نتایج پژوهش بنیادین، وقتی که سامانه هشدار بدن فعال می‌شود، هورمون‌های استرس آزاد شده فراتر از تشکیل عکس العمل موقت عمل می‌کنند و کم کم ساختار بافت‌های بدن، از جمله مغز را دگرگون می‌سازند.

در نتیجه این فرایند، قسمت‌هایی از مغز که مسئول حافظه، یادگیری و تنظیم احساسات می باشند، دچار تغییرات ساختاری خواهد شد. به همین علت، پیامدهای استرس مزمن فقط به حس سختی روانی محدود نمی‌شود، بلکه می‌تواند آثار عمیق و ماندگاری بر کارکرد مغز و بدن بر جای بگذارد.

نتایج اسکن‌های مغزی نشان خواهند داد که دو جنس، استرس مزمن یکسان را به‌طور متغیری مدیریت می‌کنند. در تحقیقات تصویربرداری، فعالیت مردان در قشر جلوی مغز و مرتبط با برنامه‌ریزی و در زنان در نواحی عمیق‌تر لیمبیک مرتبط با احساسات افزایش می‌یابد.  

نحوه پردازش استرس توسط بدن امکان پذیر به توضیح این نوشته پشتیبانی کند که چرا زنان با مقدار بالاتری از اضطراب، افسردگی و اختلالات تروما روبه رو می باشند، در حالی که الگوی مردانه زیاد تر با بیماری قلبی و دیابت همراه است.

استرس خارج از بدن

زیست‌شناسی فقط نیمی از داستان است. زنان زیاد تر از مردان عمر می‌کنند، اما زیاد تر این سال‌ها را در سلامت ضعیف می‌گذرانند، عدم تطابقی که پارادوکس سلامت-بقا نامیده می‌شود. قسمت بسیاری از این شکاف در نقش‌هایی است که افراد دارند، نه در بدنی که در آن متولد شده‌اند.

یکی از یافته‌ها خلاف شهود است. ویژگی‌های مرتبط با مردانگی، چه فرد مرد باشد و چه زن، بار بیشتری را پیش‌بینی کردند. زنان در مشاغل تحت سلطه مردان زیاد تر نسبت به همکاران مرد خود، فرسودگی بیشتری را متحمل خواهد شد که بخشی از آن به علت تلاش برای کارکرد بهتر در محیط کار است.

عادات روزانه نیز به این بار دامن می‌زنند، نتایج بازدید سیستماتیک بزرگ نشان داد که سیگار کشیدن، نوشیدن الکل، رژیم غذایی نامناسب و عدم فعالیت، همه انها این بار را افزایش خواهند داد.

افزایش سن همه چیز را تحول می‌دهد

سن به راه حلهای شگفت‌انگیزی محاسبات را تحول می‌دهد. بدن‌های مسن‌تر، فرسودگی تجمعی بیشتری دارند که بخشی از علت افزایش بیماری‌های مزمن با گذشت سال‌ها است. با این حال، تعداد بسیاری از بزرگسالان مسن‌تر، بعد از دهه‌ها یادگیری مدیریت استرس، انعطاف‌پذیری بیشتری نسبت به جوانان نشان خواهند داد.

شیمی استرس بدن نیز با گذشت زمان تحول می‌کند. سیگنالینگ دوپامین می‌تواند بین سنین ۱۸ تا ۸۸ سالگی ۴۰ تا ۵۰ درصد افت یابد. یک هورمون کلیدی سختی خون امکان پذیر تا ۷۰ سالگی به نصف افت یابد. نشانگری که در ۳۰ سالگی مشکل را مشخص می کند، می‌تواند در ۷۵ سالگی معنی فرد دیگر داشته باشد.

بیماری‌ها این چنین با افزایش سن دسته‌بندی خواهد شد. هنگامی دو یا چند بیماری مزمن روی هم انباشته خواهد شد، پزشکان آن را چندبیماری می‌نامند و بازدید شواهد، بار زیاد را به خطر سرطان مرتبط می‌کند.

در تحقیقی با شرکت تقریبا ۴۰ هزار نفر، نزدیک به ۸۰ درصد از افرادی که دوران کودکی زیاد سختی را گزارش کرده بودند، در بزرگسالی چندین بیماری را توانایی کردند.

بازنگری در رابطه نحوه اندازه‌گیری استرس

بر پایه گزارش ارث، قسمت بسیاری از بار استرس قابل برگشت است. ورزش منظم التهاب را افت می‌دهد و خلق‌وخوی را بهبود می‌بخشد، خواب بهتر جواب به استرس را ثابت می‌کند و رژیم غذایی سالم‌تر به‌طور قابل‌توجهی فرسودگی را در افراد بالای ۳۰ سال افت می‌دهد. مدیتیشن و پیوندهای اجتماعی نیرومندتر نیز پشتیبانی‌کننده می باشند.

نتایج این ترکیب اشکار کرد که یک معیار برای صدمه استرس دیگر معتبر نیست و نشان‌دهنده نوع متغیری از مراقبت است. اگر اغاز‌ها با جنسیت و سن تنظیم می‌شدند، پزشکان می‌توانستند سریعتر فهمید این سختی شوند و پیشگیری را مشابه با فرد انجام بدهند.

یافته‌های این تحقیق در مجله «مرزهای پزشکی» (Frontiers in Medicine) انتشار شده است.