پیلاتس و سلامت جسمی و روانی 

به‌نقل از نیوز مدیکال نت،  پیلاتس، مداخله ورزشی کامل ذهن و بدن است که به بهبود آمادگی جسمانی، اعتدال، کنترل حالت بدن، استقامت عضلانی، سلامت روان و کیفیت زندگی در جمعیت‌های گوناگون پشتیبانی می‌کند و به‌ علت دامنه وسیعی از مزایای جسمی و روانی در فیزیوتراپی، توانبخشی و مراکز پیشگیری از بیماری‌ها مورد دقت بسیاری قرار گرفته است.

رویکردهای پیلاتس به‌طور اساسی بر ۶  اصل تنفس، تمرکز، کنترل، دقت، مرکزیت و جریان محکم است. شواهد حاضر مشخص می کند که تمرین منظم پیلاتس نه تنها آمادگی جسمانی را افزایش می‌دهد، بلکه با افت پریشانی عاطفی، سلامت روان را نیز بهبود می‌بخشد.

با دقت به شواهد مستند از مزایای جسمی و روانی مداخلات گوناگون ورزشی ذهن و بدن، این پژوهش با مقصد بازدید تاثیرات برنامه چهار هفته‌ای پیلاتس ساختارمند بر جواب‌های قلبی عروقی، متابولیکی، آنتروپومتریک (پیکرسنجی) و عصبی-هورمونی در زنان بزرگسالی انجام شد که پیش از این بی‌تحرک بوده‌اند.

این تحقیق طولی شامل ۳۰ زن کم‌تحرک می بود که به دو گروه سنی ۳۰ تا ۴۰ سال و ۵۰ تا ۶۰ سال تقسیم شده بودند. همه شرکت‌کنندگان برنامه پیلاتس استاندارد و تحت نظارتی را جستوجو کردند که برای تشکیل سازگاری فیزیولوژیکی پیشرونده طراحی شده می بود. طول زمان مداخله چهار هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه ۵۰ تا ۶۰ دقیقه می بود.

ضربان قلب در حال استراحت، سختی خون سیستولیک و دیاستولیک، شاخص توده بدنی (BMI)، دور شکم، قند خون ناشتا و کورتیزول سرم (هورمون استرس) شرکت‌کنندگان در ابتدا و بعد از پایان مداخله برسی شد.

پیلاتس و سلامت زنان

پیلاتس چندین معیار سلامت را در زنان بهبود بخشید. برنامه چهار هفته‌ای پیلاتس با بهبود در معیارهای قلبی عروقی، متابولیکی، آنتروپومتریک و عصبی-هورمونی همراه می بود، اگرچه همه تغییرات در هر گروه سنی از نظر آماری معنی‌دار نبودند.

در گروه سنی جوان‌تر، افت قابل‌توجهی در ضربان قلب، سختی خون، شاخص توده بدنی و قند خون ناشتا بعد از مداخله چهار هفته‌ای مشاهده شد. افت سختی خون بعد از مداخله در گروه سنی مسن‌تر به‌طور قابل‌توجهی زیاد تر از گروه سنی جوان‌تر می بود. شرکت‌کنندگان گروه سنی مسن‌تر این چنین افت بیشتری در سطح گلوکز و کورتیزول بعد از مداخله نسبت به شرکت‌کنندگان گروه سنی جوان‌تر توانایی کردند.

تجزیه‌وتحلیل همبستگی، ربط معناداری را بین سازگاری‌های قلبی عروقی، متابولیکی و عصبی- هورمونی، به‌اختصاصی بین ضربان قلب و جواب‌های سختی خون در گروه جوان‌تر و بین شاخص توده بدنی و تغییرات گلوکز ناشتا در گروه مسن‌تر نشان داد.

پیلاتس امکان پذیر از تنظیم قلبی متابولیک و استرس حمایتکند. این تحقیق یافته‌هایی را برجسته کرد که از پیلاتس به‌گفتن مداخله ورزشی چندبعدی بالقوه سودمند برای سلامت قلبی متابولیکی و تنظیم استرس حمایتمی‌کند. به‌طور خاص، این یافته‌ها مشخص می کند که برنامه چهار هفته‌ای پیلاتس با سازگاری‌های مطلوب قلبی‌عروقی، متابولیکی، آنتروپومتریک و عصبی-هورمونی در زنانی که پیش از این بی‌تحرک بوده‌اند، مرتبط است.

بین گروه‌های سنی ۳۰ تا ۴۰ سال و ۵۰ تا ۶۰ سال، افت قابل دقت بیشتری در سختی خون در گروه سنی بالاتر مشاهده شد که امکان پذیر به‌علت بار قلبی-متابولیکی بالاتر در ابتدا باشد و در نتیجه پتانسیل بیشتری برای بهبود بعد از مداخله تشکیل کند.

به‌طور شبیه، افت به‌نسبت زیاد تر در سطوح گلوکز ناشتا و کورتیزول مشاهده شده در شرکت‌کنندگان مسن‌تر مشخص می کند، افرادی که اختلال کارکرد متابولیک و عصبی-هورمونی پایه بالاتری دارند، امکان پذیر از مداخلات ورزشی ساختاریافته همانند پیلاتس سود بیشتری ببرند.

اگرچه پیلاتس با افزایش مصرف انرژی و فعال‌سازی عصبی-عضلانی و با پیشرفت پایبندی به رفتارهای سالم، به بهبود ترکیب بدن پشتیبانی می‌کند، محققان فکر می‌کنند که دور از انتظار است، مقدار افت شاخص توده بدنی مشاهده شده در طول چهار هفته تنها با تمرینات پیلاتس توضیح داده شود. در عوض، آنان اعتقاد دارند که تحول مشاهده شده به‌علت اثرات ترکیبی پیلاتس و تغییرات رژیم غذایی است، چون به شرکت‌کنندگان دستور داده شد که در طول دوره مداخله از مصرف الکل، محصولات حاوی قند و نوشیدنی‌های شیرین شده با قند خودداری کنند.

در گروه سنی جوان‌تر، همبستگی مشاهده‌ شده بین ضربان قلب و سختی خون، جواب‌های هماهنگ قلبی‌عروقی را بعد از مداخله پیلاتس مشخص می کند. به‌طور شبیه، همبستگی منفی مشاهده‌ شده بین کورتیزول و سختی خون و همبستگی مثبت بین کورتیزول و شاخص توده بدنی مشخص می کند که سازگاری عصبی-هورمونی امکان پذیر ربط نزدیکی با تنظیم قلبی عروقی و آنتروپومتریک بعد از مداخله داشته باشد.

در گروه سنی بالاتر، ربط مثبت مشاهده شده بین شاخص توده بدنی و گلوکز ناشتا، رابطه بین چاقی و تنظیم متابولیک را برجسته می‌کند. به‌طور شبیه، همبستگی مثبت مشاهده شده بین سختی خون و شاخص توده بدنی مشخص می کند که بهبود در تنظیم عروقی امکان پذیر با افت توده بدنی مرتبط باشد.

به‌طور کلی، یافته‌های این تحقیق مشخص می کند که سازگاری‌های فیزیولوژیکی حاصل از پیلاتس شامل مکانیسم‌های به‌هم مدام  قلبی‌عروقی، آنتروپومتریک، متابولیک و عصبی-هورمونی با الگوهای جواب وابسته به سن نزدیک است.

محدویت‌های تحقیق

این تحقیق به‌علت عدم وجود گروه کنترل غیرتجربی، فاقد اعتبار درونی و استنتاج علّی قطعی است. علاوه بر این، حجم نمونه به‌نسبت کوچک، قوت آماری را افت داده و تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود می‌کند. محققان این چنین خاطرنشان کردند که کورتیزول با منفعت گیری از اندازه‌گیری ناشتای صبحگاهی برسی شده است که نتیجه‌گیری در رابطه تنظیم گسترده‌تر محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال(HPA) را محدود می‌کند.

تحقیقات در مقیاس بزرگتر با دوره‌های پیگیری طویل‌تر در آینده مورد نیاز است تا به‌طور قطعی ربط علّی بین تمرین پیلاتس و سازگاری فیزیولوژیکی را اثبات کند.

نتایج این تحقیق در مجله زندگی (Life) انتشار شده است.