به نقل از گاردین، مارتین اسکورسیزی، رابرت دنیرو، جودی فاستر و پل شریدر، کارگردان، بازیگران و نویسنده فیلم ماندگار «راننده تاکسی»، در جشنواره تریبکای نیویورک گرد هم آمدند تا پنجاهمین سالگرد این تاثییر کلاسیک را جشن بگیرند و درمورد تأثیر ماندگار آن بر فرهنگ معاصر سخن بگویند.

اسکورسیزی در این مراسم با اشاره به مضامین مهم فیلم او گفت: «این فیلم درمورد انزوا، تنهایی و ناتوانی در برقراری ربط با دیگران است. به نظر من این نوشته جهانی است و همیشه با نسل‌های جوان ربط برقرار خواهد کرد.»

در مراسمی که به مناسبت پنجاهمین سالگرد «راننده تاکسی» و همزمان با بیست‌وپنجمین دوره جشنواره تریبکا برگزار شد، اسکورسیزی، دنیرو، جودی فاستر و پل شریدر در مرکز هنرهای نمایشی تریبکا گرد هم آمدند تا درمورد روال ساخت فیلم و دلایل ماندگاری آن او مباحثه کنند.

پل شریدر، نویسنده فیلم، او گفت: «آشکار است که چیزی در این فیلم وجود دارد که از بین نمی‌رود. اگر در سال ۱۹۷۶ قرار می بود پنجاهمین سالگرد فیلمی را جشن بگیریم، درمورد اثری از سال ۱۹۲۶ سخن بگویید می‌کردیم. به این علت دوام و تأثیر این فیلم واقعاً اتفاق‌ای خاص است.»

«راننده تاکسی» که در فوریه ۱۹۷۶ اکران شد، از همان ابتدا به اثری اثرگذار در سینمای آمریکا تبدیل شد. این فیلم جایزه نخل طلای جشنواره کن را به دست آورد و در چهار رشته اسکار، از جمله بهترین فیلم، بهترین بازیگر مرد برای رابرت دنیرو و بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای جودی فاستر نامزد شد. فاستر زمان فیلمبرداری تنها ۱۲ سال داشت.

داستان فیلم زندگی تراویس بیکل، راننده تاکسی بی‌خوابی را روایت می‌کند که شب‌ها در خیابان‌های تاریک و جرم‌خیز نیویورک پرسه می‌زند. او در حالی که با حس عمیق تنهایی و بیگانگی دست‌وپنجه نرم می‌کند، کم کم به سمت خشونت کشیده می‌شود.

اسکورسیزی درمورد فیلمنامه شریدر او گفت: «هر صفحه از فیلمنامه همانند تیغی برنده می بود.»

رابرت دنیرو نیز افزود: «هنگامی همه ما فیلمنامه را خواندیم، به نوعی با آن همذات‌پنداری کردیم. امروز هم می‌بینم که مردم هم چنان تنها می باشند؛ به‌اختصاصی در عصر اینترنت و بعد از همه‌گیری کرونا. افراد بیشتر از پیش منزوی خواهد شد و بعضی اوقات داخل دنیاهایی خواهد شد که نباید داخل آن شوند و نسبت به مسائل منفی وسواس اشکار می‌کنند.»

شرکت‌کنندگان در این نشست پافشاری کردند که تعداد بسیاری از دغدغه‌هایی که فیلم نیم قرن پیش نقل کرده می بود، امروز نیز هم چنان موضوعیت دارند. عکس مرد جوانی که حس طردشدگی می‌کند، ذهنی آشفته دارد و به خشونت گرایش اشکار می‌کند، امروزه در قالب افراط‌گرایی اینترنتی و گروه‌های تندرو در فضای مجازی نیز قابل مشاهده است.

جودی فاستر او گفت: «از همان بار اول که فیلمنامه را خواندم، حس کردم چیزی کاملاً واقعی و اصیل درمورد تنهایی و سرگشتگی شخصیت مهم در آن وجود دارد. او خودش را نمی‌شناسد و مخاطب تنها ناظر فروپاشی تدریجی او و تلاشش برای برقراری ربط با دیگران است. همین ویژگی او را به یک ضدقهرمان دلنشین تبدیل می‌کند.»

برخی حاضران این چنین به شباهت تنهایی تراویس بیکل با شرایط انسان در عصر دیجیتال اشاره کردند؛ عصری که افراد گاه برای جبران افتروابط انسانی به فناوری و حتی هوش مصنوعی روی می‌آورند.

اسکورسیزی در قسمت فرد دیگر از نشست از تغییرات گسترده نیویورک طی پنج دهه قبل سخن او گفت. او با یادآوری روزهای ساخت فیلم در دهه ۱۹۷۰ او گفت: «آن زمان می‌شد خشونت و آشفتگی را در فضای شهر حس کرد. خیابان‌ها پر از زباله می بود و نیویورک شرایط زیاد متغیری نسبت به امروز داشت.»

پل شریدر نیز با حسرت از نیویورک آن دوران یاد کرد و او گفت: «شهر زنده می بود. هنگامی در دهه ۶۰ به نیویورک آمدم، حس می‌کردم در بهترین نقطه جهان زندگی می‌کنم.»

در قسمت پایانی نشست، اسکورسیزی درمورد تغیرات صنعت سینما و فناوری‌های تازه سخن بگویید کرد. او با اشاره به امکانات گسترده امروز برای فیلمسازان جوان او گفت: «اکنون با فناوری می‌توان تقریباً هر کاری انجام داد. دیگر بهانه‌ای برای فیلم نساختن وجود ندارد. با اهمیت ترین چیز اراده و پشتکار است.»

دنیرو نیز خطاب به فیلمسازان جوان پیشنهاد کرد: «اگر اثرتان را به شیوه خودتان خلق کنید، هیچ زمان نادرست نخواهید کرد. هیچ‌کس نمی‌تواند آنچه شما انجام می‌دهید یا آنچه را هستید پیروی کند.»

در آخر، شریدر با اشاره به ماندگاری «راننده تاکسی» او گفت: «فیلم‌های بسیاری ۵۰ سال پیش ساخته شدند، اما این فیلم انگار هر دهه مجدد با نسل تازه تماشاگران پیمان می‌بندد و برای آن‌ها معنی تازه‌ای اشکار می‌کند.»