برای دهه‌ها، کن جایگاه منحصربه‌فردی در تخیل فرهنگی داشته است؛ نه فقط به گفتن معتبرترین جشنواره فیلم جهان، بلکه به گفتن برونمرزِ پرزرق‌وبرق‌ترین پایگاه هالیوود.

از گریس کلی در کروازت، کوئنتین تارانتینو و اوما تورمن در اکران «پالپ فیکشن»، جولیا رابرتز که با پای برهنه در فرش قرمز راه می‌رود، تا تام کروز که با جنگنده‌های بالای سرش، ریویرا را به تعطیلی می‌کشاند ـ هالیوود نشان خود را بر کن زده است.

اما جشنواره ۲۰۲۶ که روز سه‌شنبه اغاز می‌شود و تا ۲۳ مه ادامه دارد، روایت زیاد متغیری اراعه می‌دهد. وقتی که ماه قبل فهرست فیلم‌ها اظهار شد، یک مسئله بلافاصله جلب دقت کرد: غیبت تقریباً کامل فیلم‌های بزرگ استودیوهای هالیوودی.

اسکات راکسبرو، رئیس دفتر اروپایی مجله هالیوود ریپورتر و قدیمی‌کار جشنواره‌ها، می‌گوید: «امسال هیچ فیلم بزرگ آمریکایی وجود ندارد. طبق معمولً حداقل یک فیلم شاخص در کن به نمایش درمی‌آید یا از این جشنواره برای اغاز اکران اروپایی خود منفعت گیری می‌کند.»

در سال‌های تازه، کن میزبان اکران فیلم‌هایی همانند «مأموریت غیرممکن: حسابرسی نهایی»، «تاپ گان: ماوریک»، «الویس» و «ایندیانا جونز و گردونه سرنوشت» بوده است. امسال هیچ فیلم پرفروش استودیویی در فهرست نیست.

تنها دو فیلم آمریکایی برای نخل طلا رقابت می‌کنند: «مردی که دوستش دارم» ساخته آیرا ساکس ـ یک فانتزی موزیکال در دوران ایدز با بازی رامی ملک و ربکا هال ـ و «ببر کاغذی» ساخته جیمز گری ـ یک درام جنایی با بازی آدام درایور و اسکارلت جوهانسون. هر دوی این فیلم‌ها عمدتاً از اندوخته خارج از ایالات متحده فراهم مالی شده‌اند.

در قسمت «نگاهی دیگر» نیز اکران‌هایی خواهیم داشت برای فیلم «سکس نوجوانی و مرگ در کمپ میاسما» ساخته جین شونبرون با بازی جیلین اندرسون، و اولین کارگردانی جرد فرستمن با فیلم «بچه باشگاه». اندی گارسیا، ستاره هالیوود، فیلم نوارگونه «الماس» با بازی بیل مری و داستین هافمن را خارج از مسابقه به نمایش می‌گذارد، همان گونه که جان تراولتا اولین ساخته کارگردانی خود، «اتوبوس یکطرفه شبانه به سمت پروانه» را که اقتباسی از کتاب خودش در سال ۱۹۹۷ درمورد یک جوان علاقه‌مند به هوانوردی است نمایش می‌دهد.

تیری فرمو، مدیر جشنواره، معتقد است کن فقطً بازتاباننده تغییرات گسترده‌تر صنعت است. او اخیراً او گفت: «از نظر مقداری، استودیوها نسبت به قبل کمتر فیلم پرفروش و کمتر فیلم مولف تشکیل می‌کنند.»

راکسبرو، باور دارد استودیوها این چنین برای خطرات نمایش در جشنواره محتاط شده‌اند. او می‌گوید: «استودیوها دریافته‌اند که می‌توانند یک فیلم بزرگ را بدون پشتیبانی یک جشنواره معتبر اکران کنند.» او به آثاری اشاره می‌کند که از جشنواره‌ها عبور کردند و هم چنان موفق شدند، همانند «نبردی بعد از نبرد دیگر» و «گناهکاران».

راکسبرو می‌گوید: «یک قضیه دیگر هم کنترل فیلم است. در جشنواره، این منتقدان می باشند که تعیین می‌کنند فیلم شما چطور دیده شود. این بعضی اوقات نتیجه برعکس می‌دهد؛ برای مثالً فیلم «ایندیانا جونز و گردونه سرنوشت» در سال ۲۰۲۳ سپس از این که منتقدان کن آن را تخریب کردند، در گیشه فروش نرفت. امروزه یک نقد بد سریعاً در شبکه‌های اجتماعی پخش می‌شود.»

در عوض، رقابت امسال برگشت به همان نوع فهرست بین‌المللی مولف‌محوری است که کن اعتبار خود را بر آن بنا کرده است. پدرو آلمودوار با فیلم «کریسمس تلخ» بازمی‌گردد که درمورد گروهی از دوستان فیلمساز است که زندگی یکدیگر را برای کارشان می‌بلعند.

آلمودوار پیش از وجود در کن، اسکار را به علت بیشتر از حد غیرسیاسی بودن نقد کرد. او به لسآنجلس تایمز او گفت: «دیدن پخش مراسم اسکار که در آن اعتراضات بسیاری علیه جنگ یا علیه ترامپ وجود نداشت، کاملاً قابل دقت می بود.»

اصغر فرهادی، برنده اسکار، فیلم «داستان‌های موازی» را با بازی ایزابل هوپر و ونسان کسل می‌آورد.

لاسلو نمش، کارگردان مجار، با درام مقاومت فرانسه «مولن» بازمی‌گردد. کریستین مونجیو، کارگردان رومانیایی، با فیلم «فیورد» که در نروژ می‌گذرد، بازگشته است. آندری زویاگینتسف، مولف روس در تبعید، تریلر سیاسی خود «مینوتور» را به نمایش می‌گذارد.

ساندرا هولر در فیلم «سرزمین پدری» ساخته پاوئو پاولیکوفسکی بازی می‌کند که حول برگشت توماس مان، رمان‌نویس، از تبعید آمریکایی بعد از جنگ جهانی دوم می‌گذرد. استادان ژاپنی، هیروکازو کورئادا و ریوسوکی هاماگوچی، فیلم‌های تازه خود را در مسابقه دارند.

هیئت داوران به ریاست پارک چان-ووک، کارگردان کره‌ای، و شامل دمی مور و کلوئی ژائو، همان نگاه بین‌المللی را منعکس می‌کند.

کریس کوتونو، سردبیر معاون مجله «پای خرگوش»، می‌گوید: «دلنشین است که من هیچ زمان برای یک فهرست کن اینقدر هیجانزده نبوده‌ام. کن بعضی اوقات امکان پذیر در دام نمایش صنعتی بیفتد. امسال حس می‌شود زیاد زیاد تر بر سینمای مولفان جهانی متمرکز است.»

کوتونو او گفت مخاطبان جوانتر ـ که توسط پلتفرم‌هایی همانند لترباکسد و موبی شکل گرفته‌اند ـ به طور فزاینده‌ای به سمت کارگردانان بین‌المللی جذب خواهد شد که روزگاری خاصی محسوب می‌شدند: «تعداد بسیاری از بینندگان جوان از فیلمی از هاماگوچی زیاد تر از فیلمی از کوپولا یا تارانتینو هیجانزده خواهد شد. احتمالا جشنواره، با دیدن نوع جدیدی از سینمارو جهان‌وطنی، در حال کنار آمدن با این حقیقت است که دیگر به استودیوها نیاز ندارد.»

این غیبت محدود به هالیوود نیست. سینمای بریتانیا نیز امسال حضوری به نحوه شگفت‌آوری کمرنگ دارد و هیچ کارگردان بریتانیایی در مسابقه مهم نیست. کلیو بارنارد فیلم «می‌بینم ساختمان‌ها همانند برق فرو می‌ریزند» را در قسمت «دو هفته کارگردانان» اکران می‌کند، در حالی که سارا اسحاق، فیلمساز یمنی-اسکاتلندی، فیلم «ایستگاه» را به قسمت «هفته منتقدان» می‌آورد. مستند بارنابی تامپسون «ماوریک: ماجراهای حماسی دیوید لین» در قسمت «کلاسیک‌های کن» به نمایش درمی‌آید.

بریتانیا در جشنواره با نمایش «۸ فیلم برتر» بنیاد فیلم بریتانیا و انیستیتو فیلم بریتانیا هم وجود دارد که پروژه‌های تازه فیلمسازان در ابتدای مسیرشان را برجسته می‌کند، نمایندگی دارد.

میا بیز، مدیر صندوق فیلمسازی انیستیتو فیلم بریتانیا، او گفت بریتانیا تا این مدت در سراسر برنامه گسترده‌تر «نمایندگی قوی» دارد و اشاره کرد که انتخاب‌های جشنواره زیاد تر به زمانبندی مربوط می‌شود.

او او گفت: «در ماه فوریه، جشنواره برلین یکی از بهترین دوره‌ها برای فیلم‌های بریتانیایی در سال‌های تازه می بود. ما به جشنواره‌های پاییزی هم امید داریم که فیلم‌های تازه بریتانیا را خوب ببینند. به نظر ما چیزهای بسیاری هست که بشود از آنها خوشحال شد و منتظرشان ماند.»

اما نه عقب‌نشینی هالیوود و نه سال کم‌کار سینمای بریتانیا، به اعتبار کن به گفتن با اهمیت ترین سلیقه‌ساز دنیای سینما لطمه نمی‌زند. از فیلم «آنورا» گرفته تا فیلم‌های غیرانگلیسی سال قبل همانند «قیمت احساسی»، «مامور مخفی» و «یک تصادف» – همه فیلم‌هایی که در کن روی پرده رفته‌اند، زمان‌ها سپس از همه شدن جشنواره هم بر تقویم جوایز سینمایی چیره خواهد شد.