به زودی تکه ششم سریال «بدنام» پخش خواهد شد. داستانی در رابطه یک خانواده ایرانی که عشقی ممنوع اسایش را از زندگی همه می‌گیرد. 

این سریال سپس از پخش سری اول توقیف شد و تا زمان‌ها خبری از تکه دوم نبوده است، داستان «بدنام» همانطور که قبلا حرف های شده و قابل پیش بینی می بود، مثلثی عاشقانه را روایت می‌کند که دو ضلع آن حاج ابراهیم و پسرش قرار دارند و زنی به نام یلدا ضلع سوم قصه را شکل می‌دهد. زنی که همه چیز را بهم می‌ریزد. 

نویسنده این سریال را می‌توان نماینده کارگردانانی دانست که تلاش می‌کنند با منفعت گیری از مسائل حساس در خانواده‌های ایرانی همانند خیانت و عشقی نامتعارف و ترکیب آن با مسائل سیاسی و اجتماعی اثری دلنشین بسازد. همان چیزی که مخاطب در سریال «پدر» دیده می بود. با این حال چیزی که در «بدنام» نشان داده می‌شود نه تنها دلنشین نیست بلکه تکراری هم شده است. 

سریالی با داستانی کلیشه‌ای و تکراری

در «بدنام» مخاطب همان داستانی را می‌بیند که قبلا در «آقازاده» و «گناه فرشته» دیده است. در واقع هر یک از المان‌های «بدنام» را در دیگر آثار قبلی این نویسنده می‌توان دید. قبلا هم در گزارش‌ها درمورد این سریال گفتن شده می بود که «بدنام» بیشتر از آنکه تاثییر کارگردان باشد ساخته دست نویسنده است.

این سریال یک ایده مرکزی دارد و از همان چیزی سرچشمه می‌گیرد که در فیلمفارسی‌های ایرانی رایج است. دختری که فریب مردان پولدار را می‌خورد و پسری که عاشق و دل‌خسته برای اشکار کردن راه نجات تلاش می‌کند. با این حال در جایی از قصه دختر دست به طغیان می‌زند، طغیانی که امکان پذیر نابودی خودش و دیگران را رقم بزند. 

مشکل اینجاست که سریال تلاش می‌کند تا روابط انسانی را به بدترین شکل نشان دهد. انسان‌هایی که تلاش می‌کنند یکدیگر را به بدترین شکل نابود کنند و فقط یک نفر نقش انسان خوب را دارد. 

حالت جایی بدتر می‌شود که مخاطب با نگاه سریال به زن روبرو می‌شود. «بدنام» در ظاهر می‌خواهد از رنج زنان سخن بزند اما همان رنج تبدیل به یک ماده خام روایی شده که فقط جایگاه زنان را در حد یک وسیله پایین آورده است. 

این تاثییر احتمالا برای مخاطبی که فقط به جستوجو دیدن سریالی همانند به آثار ترکی دلنشین باشد اما برای برخی چیزی جز یک «دژاوو» از سریال‌های تکراری سال‌های تازه نیست.