دانشمندان مؤسسه فناوری ماساچوست(MIT) نانوذراتی را طراحی کرده‌اند که می‌توانند ایمونوتراپی(ایمنی‌درمانی) سرطان را در برابر تومورهای تخمدان که یکی از مقاوم‌ترین سرطان‌ها به درمان است، مؤثرتر کنند.

به نقل از آی‌ای، این سیستم تازه، یک مولکول فعال‌کننده سیستم ایمنی به نام «IL-12» را مستقیماً به تومورها منتقل می‌کند و به سلول‌های ایمنی بدن پشتیبانی می‌کند تا با آنها مبارزه کنند.

هنگامی که این رویکرد روی موش‌ها آزمایش شد، در بیشتر از ۸۰ درصد موارد، سرطان تخمدان متاستاتیک را از بین برد.

ایمونوتراپی سرطان با مقصد آموزش سیستم ایمنی برای دعوا به تومورها انجام می‌شود، اما سرطان تخمدان زیاد تر این جواب را تضعیف می‌کند.

مهارکننده‌های وارسی ایمنی، دسته‌ای از داروها می باشند که «ترمز» سلول‌های ایمنی را آزاد می‌کنند و برای برخی از سرطان‌ها مؤثر بوده‌اند، اما به ندرت در برابر تومورهای تخمدان موفق بوده‌اند.

مهارکننده وارسی ایمنی (Checkpoint inhibitor) نوعی از ایمنی‌درمانی سرطان است که وارسی ایمنی را مقصد قرار می‌دهد که کار او تنظیم و کنترل دستگاه ایمنی است. برخی یاخته‌های سرطانی می‌توانند با تحریک این فرآیند، خود را از دعوا دستگاه ایمنی مصون کنند. درمان‌های معطوف به وارسی ایمنی قادرند با مسدودکردن وارسی ایمنی مهاری، کارکرد دستگاه ایمنی را به حالت عادی درآورند.

نخستین داروی ضد سرطان که وارسی ایمنی را مقصد قرار داد، داروی «ایپیلیموماب» می بود که بازدارنده «CTLA-4» است و در سال ۲۰۱۱ در ایالات متحده آمریکا قبول شد.

ایوان پیرس(Ivan Pires)، نویسنده مهم این مطالعه و محقق فوق دکترا در بیمارستان زنان و بریگام می‌گوید: «IL-12» می‌تواند با فعال کردن سلول‌های T و دیگر مبارزان ایمنی، به گفتن آن شتاب‌دهنده گمشده عمل کند. با این حال، دوزهای زیاد «IL-12» جهت عوارض جانبی جدی از جمله التهاب، سمیت کبدی و در برخی موارد، مرگ می‌شود.

محققان با اتصال «IL-12» به نانوذراتی که آن را به آرامی درون تومورها آزاد می‌کنند، به جای این که به یکباره در بدن پخش کنند، بر این مشکل تسلط کرد.

آزادسازی تدریجی، ایمنی را بهبود می‌بخشد

این نانوذرات از قطرات چربی کوچکی به نام «لیپوزوم» راه اندازی شده‌اند که با پلیمری به نام «پلی-ال-گلوتامات »(PLE) پوشانده شده‌اند. این پوشش به آنها پشتیبانی می‌کند تا سلول‌های تومور تخمدان را مستقیماً مقصد قرار دهند.

محققان با منفعت گیری از یک پیونددهنده شیمیایی پایدار به نام مالیمید(maleimide)، «IL-12» را به لیپوزوم‌ها متصل کردند تا مولکول کم کم در نزدیک به یک هفته آزاد شود.

پیرس می‌گوید: ما با فناوری جاری خود، آن شیمی را به طوری بهینه می‌کنیم که شدت آزادسازی کنترل‌شده‌تری وجود داشته باشد و این به ما امکان می‌دهد اثربخشی بهتری داشته باشیم.

رهاسازی آهسته و مدام از عوارض جانبی خطرناک جلوگیری کرده و سلول‌های ایمنی را در محیط تومور فعال نگه می‌دارد. در آزمایش‌ها، نانوذرات «IL-12» به تنهایی تومورها را در نزدیک به ۳۰ درصد از موش‌ها از بین بردند.

هنگامی که با مهارکننده‌های وارسی ایمنی ترکیب شدند، مقدار پیروزی حتی در مدل‌های سرطان تخمدان تهاجمی یا مقاوم به دارو به بیشتر از ۸۰ درصد افزایش یافت.

محافظت پایدار از سیستم ایمنی

پائولا هاموند(Paula Hammond)، استاد MIT و نویسنده ارشد این مطالعه او گفت که این مطرح به سرطان پشتیبانی می‌کند تا به سیستم ایمنی بیاموزد که آن را تشخیص دهد.

او گفت: آنچه واقعاً شوق‌انگیز است، این است که ما می‌توانیم «IL-12» را مستقیماً در فضای تومور تحویل دهیم و به علت نحوه طراحی این نانوماده برای انتقال «IL-12» به سطوح سلول‌های سرطانی، ما اساساً سرطان را فریب داده‌ایم تا سلول‌های ایمنی را تحریک کند تا خود را در برابر آن سرطان مسلح کنند.

این درمان این چنین حافظه ایمنی طویل‌زمان تشکیل کرد. هنگامی محققان ماه‌ها سپس سلول‌های سرطانی را مجدد داخل بدن موش‌های درمان‌شده کردند، سیستم ایمنی، آنها را قبل از این که تومورها مجدد رشد کنند، از بین برد.

تیم تحقیقاتی MIT که با مرکز نوآوری فناوری دشپاند(Deshpande) همکاری می‌کند، اکنون در حال تدوین برنامه‌هایی برای پیشبرد این درمان به سمت منفعت گیری بالینی است.

این مطالعه در مجله Nature Materials انتشار شده است.