بر این مبنا، همه‌گیری کم‌تحرکی در بین کودکان ریشه در محیط خانوادگی آن‌ها دارد. پژوهشی که توسط دانشگاه ایالتی سائوپائولو روی ۱۸۲ خانواده در برزیل انجام شده است، تأثیر کمتر شناخته‌شده عادات والدین بر فعالیت بدنی کودکان را قبول می‌کند.

این یافته‌ها که در مجله «Sports Medicine and Health Science» انتشار شده‌اند، اهمیت بسیاری دارند چون رویکردهای سنتی ما را در پیشگیری به چالش می‌کشند.

پیروی از خانواده، عامل تحکیم بی‌تحرکی

کم‌تحرکی آسان‌تر از عادات خوب ورزشی منتقل خواهد شد. دیگو کریستوفارو و تیم پژوهشی او دستگاه‌های شتاب‌سنج را به‌زمان یک هفته به والدین و کودکان متصل کردند. نتایج نشان داد که کودکان لحظات بی‌تحرکی والدین خود را بیشتر از فعالیت‌های بدنی آن‌ها پیروی می‌کنند.

این انتقال به‌اختصاصی در رابطه مادران کم‌تحرک زیاد تر دیده می‌شود. وقتی که مادر ساعت‌های طویل را در حالت نشسته سپری می‌کند، کودک نیز به‌طور طبیعی همین سبک زندگی را می‌پذیرد. در روبه رو، حتی مادرانی که پیشنهاد‌های فعالیت بدنی را مراعات می‌کنند، لزوماً نمی توانند این عادت مثبت را به فرزندان خود منتقل کنند.

توضیح این نوشته در نحوه سازمان‌دهی زندگی روزانه خانواده‌ها نهفته است. زمان‌های مشترک زیاد تر شامل فعالیت‌هایی همانند انجام تکالیف، غذا خوردن روبه رو تلویزیون یا منفعت گیری جمعی از صفحه‌نمایش‌ها می باشند. این لحظات به شکل‌گیری الگوهای رفتاری پایدار در کودک منجر خواهد شد. پیش از این یک پژوهش در بریتانیا نشان داده می بود کودکانی که والدینشان بیشتر از دو ساعت در روز تلویزیون تماشا می‌کنند، همان عادت را در پیش می‌گیرند.

ابعاد گسترده مشکل کم‌تحرکی در کودکان

آمارها علت این نگرانی فزاینده را نشان خواهند داد. بر پایه گزارش انجمن کودکان برزیل، ۳۸ درصد از کودکان و نوجوانان برزیلی دچار اضافه‌وزن می باشند که مستقیماً به کم‌تحرکی بیشتر از حد مربوط است. خانواده‌های مورد بازدید به‌طور میانگین روزانه ۸ تا ۹ ساعت را در حالت نشسته می‌گذرانند.

این حالت فقط به برزیل محدود نیست. کم‌تحرکی به مشکلی جهانی تبدیل شده است که سلامت عمومی را به چالش می‌کشد.

بر پایه پیشنهاد‌های بین‌المللی، انجام کارهایی همانند ۶۰ دقیقه فعالیت بدنی روزانه برای کودکان، دست‌کم ۱۵۰ دقیقه فعالیت در هفته برای بزرگسالان، و محدود کردن زمان منفعت گیری تفریحی از صفحه‌‌های نمایش به دو ساعت در روز الزامی می باشند.

با این حال، تعداد مقداری از خانواده‌ها هم‌زمان به این اهداف دست می‌یابند. این مطالعه مشخص می کند کودکانی که در خانواده‌هایی زندگی می‌کنند که والدینشان این پیشنهاد‌ها را مراعات نمی‌کنند، زیاد تر از سایرین دچار کم‌تحرکی می باشند. این نوشته اهمیت الگوی رفتاری والدین را برجسته می‌کند.

راهکارهای مؤثر برای مقابله با کم‌تحرکی در خانواده

راهکارهای عملی برای تحول این روال وجود دارد. یک فراتحلیل کانادایی مشخص می کند افزایش ۲۰ دقیقه‌ای فعالیت بدنی والدین می‌تواند علتافزایش ۵ تا ۱۰ دقیقه‌ای فعالیت بدنی متوسط در کودکان شود.

تجهیزات خانگی، حمایتعاطفی و هدایت والدین ابزارهای مؤثری می باشند. تشکیل زمان‌های مشترک برای تحرک می‌تواند پویایی خانواده را به‌طور مثبت تحول دهد. پیاده‌روی خانوادگی، فعالیت‌های بین‌نسلی و مدیریت زمان منفعت گیری از صفحه‌های نمایش از جمله راهکارهای ساده و قابل اجرا در این خصوص می باشند.

کارزارهای پیشگیری باید کل خانواده و نه فقط کودکان را مقصد قرار دهند. بازنگری در منفعت گیری از فناوری در خانه، تشویق به تحرک روزانه و برنامه‌ریزی زمان‌های خانوادگی از جمله راهبردهای امیدوارکننده‌ می باشند. سیاست‌گذاری عمومی نیز باید بزرگسالان را به‌گفتن عامل کلیدی تحول در نظر بگیرد.

در نهایت، تأثیر والدین بر فعالیت بدنی کودکان فراتر از پیشنهاد‌های کلامی بوده و در ساده‌ترین رفتارهای روزانه آنها نهفته است.