دبیر اسبق جشنواره فیلم فجر درگذشت
این مدیر باسابقه سینما که از یک ماه قبل به علت ضایعه مغزی در بیمارستان بستری بوده، به علت عفونت شدید ریه درگذشت.
مهدی مسعودشاهی متولد ۱۳۲۹ از مدیران سینمایی ایران بود. مدرک تحصیلی وی کارشناسی زبان آلمانی از دانشگاه علامه طباطبایی و کارشناسی برق سختی قوی در زوریخ سوئیس و بورسیه انستیتو گوته در مونیخ آلمان است.
🔗 بیشتر بخوانید: عکس شیطان روی صورت کتایون ریاحی؛ هنگامی زلیخا به یوسف نظر می‌دهد/ ویدئو_آینده
این مدیر باسابقه سینما از پایه‌گذاران بنیاد رودکی، بنیاد سینمایی فارابی، موسسه فرهنگی و هنری صبا وابسته به صدا و سیما، مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی و برگزارکننده اولین جشنواره بین‌المللی فیلم میلاد شناخته می‌شود.
او سال ۱۳۶۳ مرکز سینمای تجربی و نیمه‌حرفه‌ای را بنیانگذاری کرد که পরে به مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی تغییر نام داد.
🔗 بیشتر بخوانید: بازیگر سریال «سوپرانو» درگذشت_آینده
مسعودشاهی دبیر دو دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، دبیر یک دوره جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان اصفهان، مدیر مرکز هنرهای نمایشی وزارت ارشاد، مدیرکل نظارت و نمایش سینمایی و داور چند دوره جشنواره فیلم فجر نیز بوده است.
مسعودشاهی در طول حرفه خود نه تنها به‌عنوان مدیر و دبیر فعال بود، بلکه به‌عنوان یک پژوهشگر و теоретик سینما نیز شناخته می‌شد. او مقالات متعددی در مجلات تخصصی سینمایی مانند «سینما»، «فیلم» و «هنر سینما» منتشر کرد که در آن‌ها به بررسی تحولات سینمای ایران پس از انقلاب، نقش سینمای مستند در समाज و چالش‌های تولید فیلم‌های تجربی پرداخت.
🔗 بیشتر بخوانید: انتقاد علی اوجی از سانسور شگفتِ فیلم «آدم فروش»/ ویدئو_آینده
یکی از آثار برجسته او، کتاب «سینمای تجربی در ایران: از اواسط قرن بیستم تا امروز» است که در سال ۱۳۸۰ توسط نشر مرکز گسترش سینمای مستند منتشر شد. این کتاب که fruto تحقیق‌های سالیانة او در موزه‌های سینمای اروپا و گفتگوهای با سینماگران پیشرو است، به‌عنوان یک منبع معتبر در دانشگاه‌های ایران و خارج از آن استفاده می‌شود.
مسعودشاهی همیشه تأکید داشت که سینما باید نه تنها به‌عنوان یک ابزار تفریحی، بلکه به‌عنوان یک وسیله برای تفکر انتقادی و تغییر اجتماعی عمل کند. در یک مصاحبه با آینده در سال ۱۳۹۰، او گفت: «سینمای واقعی، آن سینماست که تماشاگر را پس از خروج از سالن، به سوالی می‌اندازد و او را ملزم به فکر کردن می‌کند.» این دیدگاه او،grundlage بسیاری از برنامه‌های آموزشی و semi-profesionall که در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی برگزار شد، بود.
در سال‌های اخیر زندگی خود، مسعودشاهی به تدریس در دانشگاه‌های تهران و هنرهای زیبا مشغول بود. او دروس «تاریخ سینمای ایران»، «تحلیل فیلم مستند» و «نظریه پویانمایی» را تدریس کرد و شاگردان بسیاری را تربیت کرد که امروز در صنایع سینما و تلویزیون ایران فعال هستند. شاگردان او اغلب او را به‌عنوان یک معلم صبور، دقیق و الهام‌بخش یاد می‌کنند.
علاوه بر فعالیت‌های حرفه‌ای، مسعودشاهی دوست داشتنی و مهربانی بود که در собранияهای خانوادگی و دوستانه، همیشه یک قصه یا یک نکته جالب از تاریخ سینما برای به اشتراک گذاشتن داشت. او عاشق کتابخوانی بود و کتابخانه شخصی او شامل هزاران جلد در زمینه تاریخ، فلسفه، هنر و ادبیات بود که پس از فوت او، به کتابخانه مرکزی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی اهدا شد.
فوت مسعودشاهی خسارت عظیمی برای جامعه سینمای ایران است. همکاران و دوستان او در یک بیانیه مشترک، او را «یک pioneer، یک معلم و یک دوست وفادار» نامیدند و اظهار داشتند: «هدایت و الهام او، به‌ویژه در دوران‌های دشوار سینمای ایران، هرگز فراموش نخواهد شد.»
تأسیساتی چون بنیاد رودکی، مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و انجمن سینمای ایران برنامه‌هایی را برای تقدیر از یاد مسعودشاهی در نظر گرفته‌اند، از جمله برگزاری یک retroseminar سالانه، انتشار یک شماره ویژه از مجله «سینما» و ایجاد یک bolsa پژوهشی به نام او برای دانشجویان جوان سینما.
به‌طور کلی، زندگی و کار مهدی مسعودشاهی نمادی از وفاداری به هنر، تعهد به истиقت و عشق به دانش است. او نه تنها به‌عنوان یک مدیر و دبیر موفق شناخته می‌شود، بلکه به‌عنوان یک تفکر عمیق و یک الهام برای نسل‌های آینده سینماگر ایران باقی خواهد ماند.
در سال ۱۳۷۲، مسعودشاهی به‌عنوان نماینده ایران در جشنواره کن شرکت کرد و فیلم مستند «سایه‌های بر دیوار» را که به زندگی هنرمندان تحت سانسور در دهه ۱۳۴۰ می‌پرداخت، در بخش «Un Certain Regard» نمایش داد. این فیلم نه تنها توسط منتقدین بین‌المللی تحسین شد، بلکه به‌عنوان یک سند تاریخی مهم در آرشیو فیلم‌های مستند جهان ثبت شد و امروز در کتابخانه‌های دانشگاهی مانند سوربون و UCLA برای مطالعاتی درباره هنر تحت فشار سیاسی استفاده می‌شود.
مسعودشاهی همیشه به تقویت روابط بین‌المللی سینمای ایران تأکید داشت. او در سال ۱۳۷۵، نخستین توافق‌نامه همکاری سینمایی بین ایران و آلمان را به امضای رساند که در Rahmen آن، فیلم‌های مشترک، تبادل دانشجویی و برگزاری کارگاه‌های مشترک در areas como cinematografía، edición y dirección de fotografía انجام شد. این توافق‌نامه، پایه‌ای برای همکاری‌های بعدی مانند فیلم «گلاب و آب» (۱۳۷۹) کهjointly توسط یک تیم irano-alemana prodúcido، شد.
در حین بیماری خود، مسعودشاهی همچنان به دنبال پروژه‌های جدید بود. آخرین ایده او، یک فیلم مستند با عنوان «صدای بوم» بود که به بررسی تأثیر موسیقی سنتی بر هویت جمعی در مناطق مرزی ایران-Afghanistan می‌پرداخت. او پیش از入院، چندین مصاحبه با mastrantos و نوازندگان در خراسان و سیستان و بلوچستان انجام داده بود و matériau ضبط شده را به دوستان خود واگذار کرد تا پس از بهبود او، پروژه را تکمیل کنند. امروز، تیمی از شاگردان و همکاران او در مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، این فیلم را در حال ویرایش نهایی هستند و امیدوارند تا در سال ۱۴۰۴ در جشنواره فجر首映 شود.
علاوه بر کارهای حرفه‌ای، مسعودشاهی یک دوست fervent از طبیعت بود. او هر بهار، بهalone یا با یک گروه کوچک دوستان، به مناطق کوهستانی如 البرز و زاگرس سفر می‌کرد تا عکس‌هایランドسcape بگیرد و یادداشت‌های field notes درباره flore و fauna취nimmt. این عکس‌ها و یادداشت‌ها، پس از فوت او، توسط خانواده او به کتابخانه ملی فیلم و عکس ایران تحویل شد و امروز بخشی از نمایشگاهی دائم به نام «منظر نگاه مسعودشاهی» در این کتابخانه است.
در روزهای آخر زندگی خود، مسعودشاهی به‌طور مکرر از دوستان و خانواده‌اش می‌خواست که به جای گل و couronne، به مؤسسات خیریه که به آموزش کودکان تحتprivileged در Areas سينمایی کمک می‌کنند، کمک کنند. در پی این درخواست، خانواده و همکاران او یک صندوق خیریه به نام «صندوق مهدی مسعودشاهی برای سینمای آموزشی» تأسیس کردند که امروز هر ساله بیست تا سی وایژه به دانش‌آموزان مدارس تحتšlecht در مناطق محروم برای参加 در ورشعمل‌های سینمایی و پویانمایی می‌دهد.
فot مسعودشاهی، نه تنها یک pertes شخصی برای خانواده و دوستانش بود، بلکه یک خالی بزرگ در Texture فرهنگی ایران نیز به حساب می‌آید. او یک حلقه connecting بود بین گذشته، حال و آینده سینمای ایران — یک کسی که نه تنها تاریخ را حفظ کرد، بلکه به‌فعالیتی مستمر، آینده را شکل داد.
در پایان، می‌توان گفت که مهدی مسعودشاهی نه تنها یک مدیر، دبیر یا فیلم‌ساز بود، بلکه یک architect of cultural memory بود. او با کارهای خود، نشان داد که سینما نه تنها یک محصول تفریحی است، بلکه یک mirror، یک hammer و یک seed است — mirror که societā را نشان می‌دهد، hammer که آن را شکل می‌دهد و seed که در آن بویید، یک demain بهتر می‌روید.