پیشنشست دهمین کنگره سیاست خارجی در خوارزمی: بازآرایی نظم منطقهای پس از تجاوز آمریکا و اسرائیل
به گزارش آینده، نخستین پیشنشست دهمین کنگره ملی سیاست خارجی با عنوان تجاوز آمریکا و اسرائیل علیه ایران؛ بازآرایی نظم منطقهای در غرب آسیا روز سهشنبه ۱۹ آبانماه ۱۴۰۴ در دانشگاه خوارزمی برگزار شد. این نشست بهصورت مشترک توسط دانشگاه خوارزمی و مرکز مطالعات سیاسی و بینالمللی وزارت امور خارجه در دفتر مرکز روابط بینالملل این دانشگاه برگزار گردید.
در این پیشنشست، مجتبی امانی سفیر سابق ایران در لبنان، حمید بیات مدیرکل اسبق خاورمیانه و شمال آفریقا، محمد بابایی رئیس دانشکده حقوق و علوم سیاسی، غلامرضا کریمی سرپرست معاونت اداری و مالی، مجید محمدشریفی سرپرست معاونت آموزشی، فریده محمدعلیپور دبیر علمی کنگره و علی طهایی مدیر مرکز روابط بینالملل دانشگاه خوارزمی به همراه دانشجویان تحصیلات تکمیلی و کارشناسان وزارت امور خارجه حضور داشتند.
حمید بیات تأکید کرد که تجاوز آمریکا و اسرائیل فرضیه مصونیت کشورهای عربی را تضعیف کرده و ایران باید جغرافیای سیاسی مشترک را به عرصه منافع مشترک تبدیل نماید. وی افزود هیچ کشوری نمیتواند بهتنهایی نظم آینده غرب آسیا را بر پایه سلطه یکجانبه تحمیل کند و شکلگیری نظم پایدار در گرو مشارکت کشورهای منطقه و برپایی سازوکارهای امنیت جمعی است.
غلامرضا کریمی بیان کرد که منطقه در گذار از نظم فرسوده به نظم نوین قرار دارد و سه شاخص اصلی شامل توزیع قدرت، اولویتهای دوستی و دشمنی و ساختارهای همکاری و تقابل دگرگون شدهاند. وی اشاره کرد که ایران با ترکیب بازدارندگی نظامی و دیپلماسی فعال تلاش میکند قواعد جدیدی در خلیجفارس و تنگه هرمز تعریف کند.
مجتبی امانی گفت دشمن گمان میکرد با هدف قرار دادن رهبری کار ایران تمام میشود، اما جمهوری اسلامی بحران را مدیریت کرد و با سرمایههای راهبردی تازهای از آن عبور نمود. وی افزود که ناامیدی نسبت به آمریکا در میان کشورهای منطقه افزایش یافته و ایران در بازآرایی نظم آینده نمیتواند با تداوم حضور راهبردی آمریکا همزیستی پایدار داشته باشد.
مجید محمدشریفی با روندپژوهی تحولات از سال ۲۰۰۸ تأکید کرد که هدف اصلی تجاوز، تغییر رژیم نبوده بلکه تضعیف ظرفیت راهبردی ایران و تبدیل آن به کشوری آسیبپذیر بوده است. وی اشاره کرد که کشورهای منطقه با ابهام راهبردی شدیدی روبرو هستند و در ساختار تصمیمگیری واشنگتن دیدگاههای متفاوتی نسبت به ایران وجود دارد که آینده تعامل و تنش را تحت تأثیر ابهام قرار داده است.




