۱۳ فیلم توقیفی ایرانی با موضوعات اجتماعی و سیاسی

گزارش آینده به بررسی ۱۳ فیلم سینمایی ایرانی پرداخته که با وجود تولید، از اکران عمومی منع شده‌اند. این آثار با موضوعات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی روبرو شده و دلایل توقیف‌شان از «اشاره‌های سیاسی» و «موضوعات جنجالی» تا «اختلافات مالی» و «سبک‌سازی خاص» متنوع است.

لیست فیلم‌های توقیفی

شیشلیک (محمدحسین مهدویان): کمدی سیاه درباره کارگری در حاشیه تهران، به دلیل سیاه‌نمایی حالت کارگران توقیف شد.
صدسال به این سال‌ها (سامان مقدم): روایت ۳۰ سال زندگی یک زن، اکران محدود در ۱۳۸۸ داشت اما باز هم ممنوع ماند.
گزارش یک جشن (ابراهیم حاتمی‌کیا): طویل‌ترین فیلم توقیفی، به دلیل متن نوشته مانع از نمایش شد.
کاناپه (کیانوش عیاری): کمدی اجتماعی درباره یک خانواده، به خاطر استفاده از کلاه‌گیس به جای روسری توقیف گردید.
قاتل و وحشی (حمید نعمت‌الله): با لیلا حاتمی، به دلیل اختلافات مالی و مشکلات مجوز اکران نیافت.
خیابان‌های آرام (کمال تبریزی): فیلم تاریخی با اشاره‌های سیاسی به حوادث ۱۳۸۸ ممنوع شد.
برادران لیلا (سعید روستایی): برندۀ جشنواره کن، به تهمت سرپیچی از مقررات توسط سازمان سینمایی توقیف گردید.
ارادتمند؛ نازنین، بهاره و تینا (عبدالرضا کاهانی): شورای پروانه نمایش اعلام کرد امکان اصلاح ندارد.
سینما نیمکت (محمد رحمانیان): ستایش سینما در دهه ۶۰، تنها اکران محدود در پردیس چارسو داشت.
رستاخیز (احمدرضا درویش): فیلم تاریخی مذهبی درباره امام حسین، سال‌ها در ابهام بسر می‌برد.
خرس (خسرو معصومی): داستان رزمنده اسیر، بلافاصله پس از جشنواره فجر ممنوع شد و دلیل مشخصی داده نشد.
من، زهره (سیامک ابراهیمی): با تکنیک تک‌پلان و موضوع ورزش زنان، در جشنواره‌های بین‌المللی ستوده شد اما در ایران توقیف گردید.
مهمونی کامی (علی احمدزاده): اولین فیلم بلند کارگردان، به دلیل «موارد غیراخلاقی» از فجر منع و به‌صورت رایگان آنلاین منتشر شد.