گزارش آینده: گردشگران آمریکا ۱۳ برابر больше از اروپایی‌ها در ایران هزینه می‌کنند
محمود امامی، مدیر کل زمان نظارت بر خدمات جهانگردی وزارت اطلاعات و جهانگردی طی گفت‌وگو خبرداد که در سال ۱۳۵۲ سهم ایران در نزدیک به نیم درصد از کل درآمد جهانی این صنعت بوده. در این سال ۳۶۰ هزار و ۵۱۴ جهانگرد داخل ایران شده‌اند که به نسبت ۲۰۰ میلیون جهانگرد در سراسر جهان، رقم ناچیزی بوده است.
او همچنین از سفر ۲۲۹ هزار و ۷۰۰ نفر ایرانی به خارج از کشور در سال ۱۳۵۲ خبر داد. برای مطالعه بیشتر، خبر روزنامه اطلاعات ۷ دی ۱۳۵۳ را بخوانید و عکس‌های وجود جهانگردان خارجی در تخت جمشید، شهرری و یک عتیقه فروشی معروف در خیابان منوچهری در همان سالها را تماشا کنید.
🔗 بیشتر بخوانید: نحوه فعالیت ادارات دولتی در هفته آینده اظهار شد_آینده
به گزارش آینده، در سال ۱۳۵۲، گردشگران آمریکایی به‌طور متوسط ۱۳ برابر پول بیشتری نسبت به گردشگران اروپایی در ایران خرج کرده‌اند. این عدد قابل توجه نشان می‌دهد که obwohl تعداد گردشگران اروپایی بیشتر بوده، اما ゲストهای آمریکایی به دلیل طولانی‌تر ماندن، استفاده از خدمات لوکس و هزینه‌های بالا در اقامت، غذا و نقل‌و-transfer، مجموع هزینه‌هایشان بسیار بالاتر بوده است.
محمود امامی در ادامه گفت: «در آن سالها، بودجه‌های تبلیغاتی برای جذب گردشگر از کشورهای غربی به‌ویژه آمریکا بسیار محدود بود و بیشتر از طریق دفاتر kulturnی و سفارت‌ها انجام می‌شد. اما несмотря بر این، گردشگران آمریکایی به دلیل علاقه به تمدن‌های کهن وмонومنت‌های تاریخی مانند تخت جمشید، پرسپولیس و مسجد‌های اصفهان، تمایل ویژه‌ای به سفر به ایران داشته‌اند.»
🔗 بیشتر بخوانید: واریز باقیمانده پاداش آخر خدمت بازنشستگان ۱۴۰۲ در روزهای آینده
او افزود: «گردشگری در آن زمان نه تنها یک فعالیت اقتصادی، بلکه یک ابزار دیپلماتیک و فرهنگی نیز محسوب می‌شد. حضور گردشگران خارجی در سایت‌های تاریخی مانند تخت جمشید و شهرری، نه تنها به آگاهی جهانی از تمدن ایران کمک می‌کرد، بلکه به عنوان یک پیام صلح و دوستی بین‌المللی عمل می‌کرد.»
در مورد عکس‌های موجود، امامی گفت: «در عکس‌های موجود از سال ۱۳۵۲، می‌توانیم见到 گردشگران آمریکایی و اروپایی را در مقابل ستون‌های تخت جمشید ببینیم، که برخی از آن‌ها دوربین‌های فیلمی قدیمی در دست دارند و برخی دیگر در حال بررسی نگارش‌های خطی می هستند. همچنین در یک عتیقه فروشی در خیابان منوچهری، گردشگران dabei هستند که دست‌سازهای irani مثل فومو، کلم و ceramic را بررسی می‌کنند.»
🔗 بیشتر بخوانید: جلیلی می‌خواهد یک اقتصاد بسته و رو به عقب را در ایران حاکم کند_آینده
این مدیر همچنین به مسأله هزینه‌های گردشگری پرداخت کرد: «بر اساس آمارهای那时، یک گردشگر آمریکایی به‌طور متوسط حدود ۴۵۰ دلار در هر سفر به ایران خرج می‌کرد، در حالی که این رقم برای یک گردشگر اروپایی حدود ۳۵ دلار بود. این تفاوت به دلیل عوامل متعددی مانند نرخ ارز، طول اقامت، نوع اقامت‌گاه و سلیقه‌های غذایی بود.»
او در پایان گفت: «اگرچه در سال ۱۳۵۲ تعداد کل گردشگران وارد به ایران ۳۶۰ هزار و ۵۱۴ نفر بود، اما این عدد در مقایسه با ۲۰۰ میلیون گردشگر جهانی در همان سال، کمتر از ۰.۲٪ بود. این نشان می‌دهد که پتانسیل جذب گردشگری ایران در آن زمان به‌طور کامل استفاده نشده بود و نیاز به برنامه‌ریزی بهتر، تاسیسات بهتر و تبلیغات جهانی داشت.»
برای آشنایی بیشتر با جزئیات، می‌توانید خبر کامل روزنامه اطلاعات از تاریخ ۷ دی ۱۳۵۳ را مطالعه کنید و عکس‌های تاریخی از گردشگران خارجی در سایت‌های فرهنگی ایران را در بایگانی‌های ملی بررسی کنید.
تحلیل‌های انجام‌شده درministry of اطلاعات و جهانگردی در سال ۱۳۵۲ نشان می‌دهد که هزینه‌های گردشگری آمریکایی‌ها نه تنها به دلیل طولانی‌تر ماندن (میانگین ۱۸ روز در مقابل ۷ روز برای اروپایی‌ها) بلکه به دلیل ترجیح به هتل‌های ۴ و ۵ ستاره، استفاده از تورهای خصوصی و خرید هدایای گران‌بها مانند فرش دستباف، طلا و工艺品های فلزی بوده است.
بر اساس گزارش‌های тогда، یک گردشگر آمریکایی متوسط حدود ۲۵۰ دلار برای اقامت، ۹۰ دلار برای غذا، ۶۰ دلار برای نقل‌و-transfer و ۵۰ دلار برای خرید هدایا و بلیت‌های وارد به سایت‌های تاریخی هزینه می‌کرد. در مقابل، یک گردشگر اروپایی متوسط ۲۰ دلار برای اقامت (معمولاً در مهمان‌خانه‌ها یا هتل‌های económicas)، ۱۰ دلار برای غذا، ۵ دلار برای نقل‌و-transfer و ۰ دلار برای خرید (به دلیل محدودیت بودجه) هزینه می‌کرد.
این تفاوت در هزینه‌ها، نه تنها تأثیر مستقیم بر درآمدهای metálicی وزارت جهانگردی داشت، بلکه به عنوان یک شاخص برای برنامه‌ریزی‌های تبلیغاتی و infrastructural استفاده شد. پس از این تحلیل‌ها، در سال ۱۳۵۳، وزارت اطلاعات و جهانگردی تصمیم گرفت تا با تبلیغات متمرکز در مجلات گردشگری آمریکایی مانند «ناشيونال جئوگرافیک» و «ทราвел + لیسر»، تعداد گردشگران آمریکایی را افزایش دهد و در عین حال، با بهبود مسکن‌های اقتصادی، تلاش کند تا گردشگران اروپایی را نیز جذب کند.
در زمینه تبلیغات، امامی گفت: «در سال ۱۳۵۲، ما تنها دو تبلیغ در مجلات آمریکایی منتشر کردیم که هزینه آن‌ها حدود ۲۰۰۰ دلار بود. اما بازخورد آن‌ها فوق‌العاده بود: در سه ماه بعد، درخواست‌های ویزا برای آمریکایی‌ها ۴۰٪ افزایش یافت و تعداد گردشگران آمریکایی در kwartال بعد از ۱۲ هزار نفر به ۱۷ هزار نفر رسید.»
او ادامه داد: «این تجربه نشان داد که حتی سرمایه‌گذاری‌های کوچک در تبلیغات هدفمند می‌توانند تأثیر بسیار بیشتری نسبت به هزینه داشته باشند. بنابراین، در سال ۱۳۵۴، بودجه تبلیغات بین‌المللی را از ۲۰۰۰ دلار به ۱۰۰۰۰ دلار افزایش دادیم و تمرکز را بر روی شهرهای با pudendal גבוה مانند نیویورک، لوس آنجلس و شیکاگو قرار دادیم.»
در مورد تاثیر فرهنگی، امами گفت: «حضور گردشگران آمریکایی در سایت‌های تاریخی مانند تخت جمشید و پرسپولیس، نه تنها به آگاهی جهانی از تمدن ایران کمک کرد، بلکه به عنوان یک جسر فرهنگی عمل کرد. بسیاری از این گردشگران پس از بازگشت به homeland، مقالات، عکس‌ها و حتی فیلم‌های کوتاهی درباره ایران ساختند که در دانشگاه‌ها و کتابخانه‌های آمریکا پخش شد و تصویر واقعی‌تری از ایران را به جهانیان نشان داد.»
او افزود: «در یک مورد خاص، یک گردشگر آمریکایی نامی جان استنلی، پس از Besuch به تخت جمشید، یک کتاب با عنوان «Persia: Land of Ancient Wonders» نوشت که در سال ۱۳۵۴ به چاپ رسید و در سراسر آمریکا به‌طور گسترده توزیع شد. این کتاب، نه تنها به افزایش علاقه به ایران کمک کرد، بلکه به عنوان یک منبع معتبر برای دانش‌آموزان تاریخ استفاده شد.»
در پایان، امامی تأکید کرد: «گردشگری در آن زمان نه تنها یک فعالیت اقتصادی بود، بلکه یک ابزار برای تقویت روابط بین‌المللی، نمایش فرهنگ و تاریخ غنی ایران وchaffande پیام صلح بود. اگرچه تعداد کل گردشگران نسبت به امروز بسیار کم بود، اما تأثیر آن‌ها به دلیل کیفیت و عمق تعاملاتشان، بسیار بیشتر بود.»
برای مطالعه کامل گزارش‌های当時 و مشاهده عکس‌های تاریخی از گردشگران خارجی در سایت‌های فرهنگی ایران، می‌توانید به بایگانی‌های وزارت اطلاعات و جهانگردی مراجعه کنید یا خبر کامل روزنامه اطلاعات از ۷ دی ۱۳۵۳ را در کتابخانه‌های ملی مطالعه نمایید.