اوتیسم یک بیماری پیچیده است که می‌تواند افراد گوناگون را به راه حلهای زیاد متغیری تحت تأثیر قرار دهد.

در حالی که محققان در دهه‌های تازه چیزهای بسیاری در رابطه این بیماری آموخته‌اند، طبقه‌بندی زیرگروه‌های نزدیک اوتیسم که می‌تواند به افرادی که آن را تشخیص خواهند داد، با آن زندگی می‌کنند و تلاش در فهمیدن آن دارند پشتیبانی کند، هم چنان یک چالش است.

دانشمندان به تازگی به یک پیروزی دست یافته‌اند. یک تیم بین‌المللی از محققان در یک مطالعه تازه، دو زیرگروه اوتیسم را بر پایه شواهد حاضر در مغز انسان‌ها و موش‌ها شناسایی کرده‌اند و با منفعت گیری از تجزیه و تحلیل بین طوری، یافته‌های خود را قبول کرده و تشریح کرده‌اند که این زیرگروه‌ها چطور از نظر بیولوژیکی متفاوت می باشند.

محققان امیدوارند که این اکتشافات به گسترش برنامه‌های درمانی و حمایتدقیق‌تر برای اوتیسم و ​​​​دور شدن از رویکرد «یک نسخه برای همه» که زیاد تر در رابطه این بیماری اتخاذ می‌شود، پشتیبانی کند.

آلساندرو گوزی(Alessandro Gozzi)، دانشمند علوم اعصاب از موسسه فناوری ایتالیا می‌گوید: ما برای چند دهه ناظر تنوع بسیار‌ای در نحوه ابراز اوتیسم بوده‌ایم، اما شواهد مستقیمی مبنی بر این که این تفاوت‌ها منعکس‌کننده زیست‌شناسی زیربنایی نزدیک می باشند، نداشتیم.

او گفت: رویکردمان ما را قادر ساخت تا عوامل ژنتیکی و ایمنی خاصی را جدا کنیم، سپس آن نشانه‌ها را به اسکن مغز انسان ترجمه کنیم و نشان دهیم که الگوهای اتصال گوناگون، مسیرهای مکانیکی متغیری را که زیربنای اوتیسم می باشند، رمزگذاری می‌کنند.

محققان اسکن‌های مغزی موش‌هایی را که دارای ۲۰ مدل گوناگون از ویژگی‌های مغزی همانند به اوتیسم، ۹۴۰ کودک و بزرگسال جوان مبتلا به اوتیسم و ​​۱۰۳۶ فرد نوروتیپیک بودند، تجزیه و تحلیل کردند تا تفاوت‌ها در الگوهای اتصال مغز را بازدید کنند.

در نتیجه، دو گروه از الگوهای شبیه پدیدار شدند. اول گروه کم‌اتصال می بود که در آن اوتیسم با افت اتصال مغز مرتبط می بود. در اینجا، فعالیت مغز با ژن‌های مرتبط با اتصالات سیناپسی که سلول‌های مغز را قادر به برقراری ربط می‌کنند، مرتبط می بود.

سپس گروه بیش‌اتصال وجود داشت که با افزایش اتصال در سراسر مغز مرتبط می بود. الگوهای مغزی این گروه با ژن‌های مرتبط با سیستم ایمنی مرتبط می بود و نشانه‌هایی از اوتیسم مقداری شدیدتر را نشان می‌داد.

این که یافته‌ها در موش‌ها و انسان‌ها و در مجموعه داده‌های گوناگون در افراد قابل تکرار بودند، گواه محکمی است که این‌ها زیرمجموعه‌های واقعی اوتیسم می باشند.

با این حال، امکان پذیر موارد بیشتری برای یافتن وجود داشته باشد. نزدیک به یک چهارم مغزهای انسان‌های مبتلا به اوتیسم که مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، در گروه‌های کم‌اتصال یا بیش‌اتصال قرار گرفت.

آدریانا دی مارتینو، متخصص علوم اعصاب از موسسه ذهن کودک در ایالات متحده می‌گوید: مدل‌های موش به ما یک زیربنای بیولوژیکی دادند. ما می‌توانیم ببینیم کدام مسیرهای بیولوژیکی کدام نشانه‌های اتصال را هدایت می‌کنند، سپس همان الگوها را در انسان‌ها جستجو کنیم.

تا این مدت کارهای بسیاری برای انجام دادن وجود دارد، اما اگر این زیرگروه‌های کم‌اتصال و بیش‌اتصال بتوانند قبول و تشخیص داده شوند، می‌توان درمان‌هایی را به طور خاص برای این دسته‌های اوتیسم بر پایه ویژگی‌های بیولوژیکی یافت شده در مطالعه گسترش داد.

محققان می‌گویند مجموعه داده‌های بزرگتر و تکنیک‌های تجزیه و تحلیل دقیق‌تر، شناسایی زیرگروه‌های زیاد تر را در آینده ممکن می‌سازد. در عین حال، آنها داده‌های جمع‌آوری شده و ابزارهایی را که برای تجزیه و تحلیل آن منفعت گیری کرده‌اند، در دسترس دیگر دانشمندان قرار داده‌اند، به این علت پیشرفت بر پایه این مطالعه در آینده آسان‌تر است.

محققان در آخر انها گفتند: پایگاه داده ما به طور آزاد در دسترس جامعه تحقیقاتی است و از تحقیقات آینده در رابطه تغییرات اتصال مرتبط با اوتیسم حمایتمی‌کند.

این پژوهش در مجله Nature Neuroscience انتشار شده است.