کشف فسیلهای انگور در آندها: انقراض دایناسورها راه را برای گسترش این گیاهان باز کرد
گزارشها نشان میدهند که فسیلهای که در رشتهکوه آندهای کلمبیا کشف شدهاند، قدیمیترین نمونههای شناختهشده از خانواده انگور در نیمکره غربی زمین محسوب میشوند. این یافتها توسط فابیانی هررا، سرپرست نویسنده مطالعه و متصدی موزه دیرینهگیاهشناسی در مرکز تحقیقات تلفیقی شیکاگو مستند شدهاند.
هررا در یک بیانیه مطبوعاتی بیان کرد اینها قدیمیترین انگورهایی هستند که تا به حال در این بخش از جهان آشکار شدهاند و چند میلیون سال جوانتر از قدیمیترین نمونههایی هستند که در طرف دیگر کره زمین کشف شدهاند. او افزود که این کشف اهمیت دارد زیرا مشخص میکند گسترش انگور در سراسر جهان پس از انقراض دایناسورها آغاز شده است.
قدمت خانواده انگور و همزمانی با انقراض جمعی
قدمت خانواده تا حدود ۶۶ میلیون سال پیش بازمیگردد که با سن قدیمیترین فسیلهای دانه انگور در هند همزمان است. این دوره تقریبا با رویداد انقراض جمعی فاجعهبار همزمان بوده که اکثر گونههای گیاهی و جانوری، از جمله تمام دایناسورهای غیرپرنده را از بین برد. محققان معتقدند این انقراض ناشی از برخورد یک سیارک غولپیکر بوده است.
هررا توضیح داد ما همیشه به حیوانات و بهویژه دایناسورها فکر میکنیم چون بزرگترین موجودات تحت تأثیر بودند، اما این انقراض تأثیر قابلتوجهی بر گیاهان نیز گذاشت که گاهی کاملا مثبت بود. جنگلها بهشکلی اساسی دچار تحول شدند و تغییر ترکیب گیاهانی بخشی از این تحول بود.
نقش دایناسورها در ساختار جنگلها
مونیکا کاروالیو، همکار نویسنده مطالعه و مسئول پشتیبانی موزه دیرینهشناسی دانشگاه میشیگان، گفت حیوانات بزرگ همانند دایناسورها اکوسیستمهای اطراف خود را تغییر میدادند. ما فکر میکنیم اگر دایناسورهای بزرگی در جنگلها قدم میزدند، احتمالا درختان را میانداختند و جنگلها را نسبت به امروز بازتر و کمدرختتر نگه میداشتند.
بنابراین پس از انقراض جمعی، برخی جنگلهای گرمسیری از جمله جنگلهای آمریکای جنوبی، در نبود دایناسورهایی که تراکم گیاهان را کنترل میکردند، شروع به چگالتر شدن کردند. در این فضای اکولوژیکی جدید، گیاهان خانواده انگور آغاز به گسترش کردند.
تاکهمانندها و نقش پرندگان و پستانداران
هررا اشاره کرد مطالعه فسیلها به ما نشان میدهد که گیاهانی با حالت تاکهمانند در همین دوره آغاز به رشد و گسترش بیشتر کردهاند. دوره پس از انقراض جمعی با انفجاری از تنوع در میان پرندگان و پستانداران همراه بود که این تنوع برای گسترش دانههای نیز سودمند بوده است، زیرا این حیوانات میتوانستند به پراکندگی بذرها کمک کنند.
کشف این فسیلهای تازه انگور، درک ما از تاریخ تکاملی این گروه گیاهی مهم و نحوه پراکندگی آن در سراسر جهان پس از انقراض دایناسورها را ارتقا میدهد. این مطالعه تأکید میکند که چگونه رویدادهای زمینشناسی بزرگ مانند انقراض جمعی میتوانند مسیر تکامل حیات را به روشهای غیرمنتظرهای شکل دهند. در این مورد، انقراض دایناسورها در واقع فرصتی را برای فراهم کرده تا شکوفا شوند و به بخشی مهم از تنوع زیستی سیاره ما تبدیل گردند.






