پیشرفت درمان پانکراس در ASCO؛ نیما موسوی: تشخیص زودرس کلید امید است
به گزارش آینده، در حالی که روز جهانی آگاهیبخشی درباره سرطان پانکراس فرصت مناسبی برای مرور چالشهای این بیماری فراهم میکند، الان پزشکی بر ضرورت تغییر نگاه سنتی به این عارضه تأکید دارند. نیما موسوی، عضو هیئتمدیره انجمن رادیوانکولوژی ایران، در گفتگو با مهر، ابعاد پنهان این سرطان را تشریح کرد و اشاره داشت که اگرچه شیوع آن نسبت به سایر سرطانهای گوارش کمتر است، اما سکوت علائم در مراحل، عامل اصلی تأخیر در تشخیص و پیچیدگی درمان است.
پانکراس یا لوزالمعده، غدهای است در قسمت فوقانی شکم و پشت معده قرار دارد که در تنظیم قند خون و هضم غذا نقش حیاتی ایفا میکند. مجاورت این عضو با عروق اصلی شکمی، جراحی تومورهای موضعی را به کارتی پر از چالش مبدل میکند. موسوی، درد مداوم بخش بالایی شکم که به پشت ممتد میشود، کاهش وزن بیدلیل، زردی پوست و چشمان و بیاشتهایی را علائم هشداردهنده معرفی کرد و تأکید کرد که این نشانهها لزوما بیانگر سرطان نیستند، اما تداومشان مستلزم بررسی تخصصی فوری است.
در چارچوب راهکارهای درمانی، جراحی همچنان ستون فقرات امید در موارد قابل عمل است. عمل ویپل، شناختهشدهترین روش جراحی این حوزه، نامی دارد از آلن ویپل، جراحی که متولد شهر ارومیه ایران بوده است. در کنار جراحی، پیشرفتهای چشمگیر در تکنیکهای رادیوتراپی امکان هدفگیری دقیق تومور و حفظ بافتهای سالم را فراهم آورده، درحالیکه شیمیدرمانی نقش مکمل را ایفا میکند. این سه رکن در کنار هم، چارچوب استاندارد درمان را شکل میدهند.
خبری که در کنگره اخیر انجمن انکولوژی بالینی آمریکا (ASCO) انعکاس یافت، افقهای تازهای را برای بیماران پیشرفته گشوده است. نتایج مربوط به داروهای نوین، بهبود نتایج و افزایش طول عمر را در گروههایی از بیماران نشان میدهد، هرچند دسترسی جهانی و درمان قطعی همچنان اهداف دور هستند. این دستاوردها، ادامه تحقیقات پایدار و ظهور فرصتهای نوین را تایید میکنند.
تحلیل وضعیت فعلی نشان میدهد که نوسازی تجهیزات رادیوتراپی در مراکز دولتی و دانشگاهی، نیازی فوری و غیرقابل انکار است. توسعه زیرساختها باید طوری تدوین شود که بیماران در سراسر جغرافیای کشور، بدون توجه به محل سکونت، از تکنیکهای پیشرفته بهرهمند شوند. دسترسی عادلانه به داروهای نوین، تنها با اراده سیاستگذاری و سرمایهگذاری مداوم محقق میگردد.
مراقبت از بیمار فراتر از پروتکلهای درمانی است. کنترل درد، حمایتهای تغذیهای و روانی، و حفظ کیفیت زندگی، باید در کنار درمانهای اصلی قرار گیرند. تیمهای چندتخصصی، با همگرایی نظرات، مسیر مناسبترین را برای هر بیمار ترسیم میکنند. آگاهی عمومی، مراجعه بهموقع به مراکز تخصصی، و انتخاب درمان متناسب، راهبردی هستند که میتوانند معادله درمان را به نفع بیمار تغییر دهند.









