رابطه بین روانی کلام و طول عمر: یافته‌های جدید پژوهشی
گزارش سای‌تک‌دیلی نشان می‌دهد که هرچند همه انسان‌ها پیر می‌شوند، اما برخی عمر طولانی‌تری دارند. نتایج اخیر تحقیقات حاکی از آن است که یک عامل غیرمنتظره، یعنی هوش، می‌تواند در تعیین طول عمر نقش داشته باشد.
هوش ساختاری پیچیده است که از مؤلفه‌هایی مانند حافظه، استدلال و مهارت‌های زبانی تشکیل شده است. تیم تحقیقی تحت مدیریت پائولو گیسلتا از دانشگاه ژنو سوئیس متوجه شد که یکی از ابعاد خاص هوش، یعنی روانی کلام یا قابلیت دسترسی به واژگان و استفاده از آن‌ها، با طول عمر ارتباط معناداری دارد.
🔗 بیشتر بخوانید: باتری‌های قدیمی دیگر دور ریخته نمی‌شوند_آینده
محققان ۵۱۶ داوطلب با بازه سنی ۷۰ تا ۱۰۵ سال را تا پایان عمر (در برخی موارد بیش از ۱۸ سال) رصد کردند. داده‌های جامع از طیف وسیعی از متغیرها از جمله سلامت دهانی، میزان استرس، وضعیت اقتصادی و قابلیت‌های شناختی گردآوری شد.
برای شناسایی اینکه کدام جنبه از هوش بیشترین رابطی با طول عمر دارد، محققان از نه آزمون شناختی متفاوت بهره بردند.
🔗 بیشتر بخوانید: محققان بانداژی ساختند که ترمیم استخوان شکسته را تسریع می‌کند
این آزمون‌ها چهار مهارت شناختی را ارزیابی می‌کردند: روانی کلام، سرعت پردازش، دانش واژگانی و حافظه اپیزودیک.
هر مهارت با چند تست سنجیده می‌شد؛ برای نمونه در یکی از تست‌ها از شرکت‌کنندگان خواسته شد در ۹۰ ثانیه حداکثر تعداد نام حیوانات را بیان کنند. این تست به‌منظور اندازه‌گیری روانی کلام طراحی شده بود. در پایان، نتایج نشان داد که تنها روانی کلام به‌طور چشمگیر و مستقیم با طول عمر در ارتباط است.
🔗 بیشتر بخوانید: ثبت خاطرات با ارتعاشات صوتی در دنیای کوانتوم/ هنگامی صدا تبدیل به حافظه می‌شود/ تکنیکی نو برای ذخیره اطلاعات کوانتومی_آینده
مقاله به پایان رسید.
این مطالعه که نتایج آن در مجله‌های علمی معتبر منتشر شده، تأکید می‌کند که در میان تمام مؤلفه‌های هوش، تنها روانی کلام پیش‌بینی‌کننده قابل‌اعتمادی برای طول عمر است. محققان معتقدند این یافتن می‌تواند راهبردهای جدیدی برای تشخیص زودهنگام ریسک‌های смерتی و تدوین برنامه‌های پیشگیرانه در سالمندان فراهم آورد. اگرچه مکانیسم دقیق این رابطه هنوز نیازمند بررسی‌های بیشتر است، اما تیم علمی دانشگاه ژنو فرض می‌کند که روانی کلام می‌تواند نشان‌دهنده یکپارچگی عملکرد مغزی و ذخیره شناختی پایدار باشد. در نتیجه، تقویت مهارت‌های زبانی و تمرینات روانی کلام در میان سالمندان می‌تواند نه تنها کیفیت زندگی را بهبود بخشد، بلکه به افزایش امید به زندگی نیز کمک کند.