پژمان جمشیدی ؛ بازیگر دائم الکار سینمای ایران_آینده

حمزه صالحی فیلمنامه نویس تعداد بسیاری از فیلم‌های پرفروش عامریان فیلم، اخیرا درمورد  پژمان جمشیدی  و حضورش در فیلم  ناجورها  اظهار نظری کرده است که با عکس العمل  حسین فرح قسمت  کارگردان فیلم روبه رو شده است.

صالحی در  یک ویدئو  حرف های است: « پژمان جمشیدی بازیگر بسیار‌ای است، اما وقتی که مهمات داشته باشد و مهمات او “متن” است. در فیلم ناجورها متنی وجود نداشت و از ظرفیت‌های یک تاثییر تک‌لوکیشن هیچ منفعت گیری‌ای نشده می بود. 

یکی از مشکلاتم با کارگردان همین می بود. سوال کردم چرا کل فیلم ناجورها شب است؟ انها گفتند «چون پژمان سر کار فرد دیگر می بود و ما فقط شب‌ها او را در اختیار داشتیم.» به نظرم این فقط یک توجیه می بود و به همین بهانه فضای بیرونی را حذف کردند.

حسین فرح قسمت با انتشار کردن یک ویدئو در جواب این اظهارات حمزه صالحی حرف های است: «بچه‌جون من با آدم‌هایی همانند سعید مطلبی، علیرضا داوودنژاد، سیروس الوند، فریدون جیرانی، پرویز نوری، تهمینه میلانی و… کار کردم و اینها برای من سناریو نوشتند. اصلا تو بچه که نمیتونی برای من سناریو بنویسی.

[…]  این فیلمنامه از اول شب بوده. اصلا ابهت این فیلمنامه و داستان و اصول درام در این داستان مال شبه. اون فیلم‌نامه‌هایی که تو نوشته، برای یه تهیه‌کننده نوشتی. همون فیلم‌ها هم اگر بازیگر چهره نداشت، فروش نمی‌کرد. فقط برای یه دفتر داری می‌نویسی؛ چرا نتونستی برای دفتر دیگه بنویس؟»

حال فارغ از ادبیات و دعوای کلامی که صالحی و فرحبخش با هم دارند، یک مسئله غیر قابل تکذیب این است که در سینمای ایران هنگامی به یک بازیگر دقت می‌شود دیگر چنان آش را شور می‌کنند که واقعا قابل فکر نیست. نمونه بارز این قضیه همین وجود پژمان جمشیدی در تعداد بسیاری از محصولات سینمایی است که یا اکران شده‌اند و یا در صف انتظار برای اکران می باشند.

روزنامه فرهیختگان  یک مطلبی انتشار کرده است و در آن به نکات جالبی اشاره شده است: «از فروردین ۱۴۰۲ تا امروز نزدیک به ۱۵۰ فیلم در سینماهای سراسر سرزمین اکران شده و بالای ۳۰۰ تا ۳۵۰ بازیگر در نقش‌های مهم آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. در این لیست ۳۰۰ و چند نفره نام چند بازیگر دائم تکرار می‌شود؛ پژمان جمشیدی با ۱۴ نقش رکورددار است.

جمشیدی در ۳۰ ماه تازه،  ۱۴ فیلم و سه سریال پلتفرمی  بازی کرده است که یعنی هر دو ماه یکبار یک پروژه. این در حالی‌ست که به طور معمول یک پروژه سینمایی ۱ تا ۳ ماه فرایند پیش‌تشکیل و تولیدش طول می‌کشد.»

بر پایه عرف سینما، اگر بازیگری در هر سال دو فیلم بازی کند، بازیگر خوش‌شانس و یقیناً پرکار حساب می‌شود. با این حساب، اگر بازیگری در سی ماه بتواند ۵ فیلم بازی کند، آن دو لقب پرکار و خوش‌شانس را مال خود می‌کند. 

حال موردی همانند پژمان جمشیدی دیگر واقعا از  عجایب سینمای ایران  است که احتمالا هم به ندرت در جای فرد دیگر از جهان مثالای همانند آن اشکار شود. همین الان 5 فیلم با بازی جمشیدی به روش همزمان در حال اکران است: دایناسور، ناجورها، خانه ارواح، جزایر قناری و قسطنطنیه!

حقیقت این است اگر فیلمنامه‌ها و شکل فیلم‌هایی که برای مثال پژمان جمشیدی در آن ایفای نقش کرده است بر پایه  ضوابط  و  استانداردهای معمول  سینما هم ساخته می‌شد امکان ندارد که هیچ بازیگری توانایی وجود در این تعداد فیلم و سریال را اشکار کند.

حتما یک جایی از کار را به هر شکلی که شده مختصر آمده‌اند، کم کرده‌اند و … تا جمشیدی هم بتواند این چنین عرصه‌ای برای وجود بیابد.  

این که پژمان جمشیدی خودش بر ادامه این روال پافشاری دارد  انتخاب شخصی  اوست، ولی تکرار مداوم بازی در فیلم‌های کمدی با سبک شبیه، مخاطب را خسته کرده و می‌کند. همان گونه که دارد این اتفاق رخ می‌دهد و فیلم‌هایی از پژمان جمشیدی همانند  خانه ارواح  و  جزایر قناری  به آن فروشی که انتظار می‌رفت نرسیدند.

با این وجود چه خوشمان بیاید و چه نه، باز او پژمان جمشیدی است و همین اسم او کافی است تا  موج اول  مخاطبان را به سینما بکشاند، اما این که بتواند تماشاگران بعدی را هم به دیدن فیلم ترغیب کند دیگر به خود فیلم و کیفیت آن بازمی‌گردد.

در واقع اگر فیلمساز یا تهیه کننده فقط به وجود ستاره‌‌ها در فیلمش دلخوش کند و به ارکان دیگر فیلم همانند فیلمنامه دقت نداشته باشد، حتما مشکلاتی رخ خواهد داد که زیاد تر از همه فیلم و فیلمساز می باشند که زیان می‌بینند.

بعد اگر گزاره این که به گمان زیاد پژمان جمشیدی  فقط شب‌ها  در اختیار یک فیلم باشد چون روز هم دچار کار فرد دیگر است  نادرست اول  را فیلمساز و تهیه کننده‌ای می‌کند که تن به این چنین شرایطی بدهد. در وهله بعدی مخاطب و در دراز زمان ستاره‌ای چون پژمان جمشیدی و … 

یقیناً امیدوارم که این مسئله‌ای که حمزه صالحی نقل کرده است فقط یک  شایعه  باشد.