به گزارش خبرفوری، جوزف جیبلی، عصب‌پژوه و نویسنده، در او گفت‌وگویی درمورد سازوکار «شبکه حالت پیش‌فکر» توضیح می‌دهد که این قسمت از مغز زمان عدم تمرکز فعال می‌شود و نقش مهمی در خلاقیت، پردازش توانایی‌ها و حل قضیه دارد.

او پافشاری می‌کند که منظور از «هیچ‌کاری نکردن» در واقع خاموشی ذهن نیست. به حرف های او، هنگامی فرد در حال پیاده‌روی، استراحت مختصر یا حتی خیال‌پردازی است، این شبکه در مغز فعال می‌شود و به پردازش اطلاعات و تشکیل ربط‌های تازه پشتیبانی می‌کند.

شبکه حالت پیش‌فکر مجموعه‌ای گسترده از نواحی مغزی است که وقتی فعال می‌شود که دقت انسان روی یک ماموریت خاص متمرکز نیست. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این شبکه در بازسازی توانایی‌ها، تحلیل روابط اجتماعی و حتی شکل‌گیری ایده‌های خلاقانه نقش دارد.

زیاد تر بخوانید:

هنگامی از هوش مصنوعی سوال می‌سوال کرد، چه مقدار به محیط زیست صدمه می‌رسانید؟

چین «جنین‌های مصنوعی انسان» را به فضا می‌فرستد | در انتظار تولد نوزادان فضایی

دانشمندان می‌گویند درست قبل از مرگ این خواب‌ها را می‌بینید

با این حال، سبک زندگی مدرن طبق معمول مانع فعال شدن این حالت می‌شود. منفعت گیری مداوم از تلفن همراه، چندوظیفگی و پر کردن هر لحظه از زمان با فعالیت‌های دیجیتال علتمی‌شود ذهن زمان رها شدن نداشته باشد. جیبلی این حالت را «آموزش مغز برای حواس‌پرتی» توصیف می‌کند، نه استراحت.

او معتقد است که فرهنگ کاری نیز در این قضیه نقش دارد. در تعداد بسیاری از جوامع، استراحت تا این مدت به‌گفتن نقطه روبه رو کار برداشت می‌شود؛ در حالی که از دید علمی، استراحت بخشی الزامی از کارکرد شناختی است.

بر پایه تحقیقات اراعه‌شده، حتی وقفه‌های مختصر ۲۰ تا ۳۰ دقیقه‌ای می‌توانند کارکرد شناختی را بهبود دهند. در آزمایش‌هایی که دو گروه را قیاس کرده‌اند، افرادی که استراحت کرده‌اند در حل قضیه کارکرد بهتری نسبت به افرادی داشته‌اند که بدون توقف ادامه داده‌اند.

جیبلی توضیح می‌دهد که مغز در حالت استراحت هم چنان انرژی قابل توجهی مصرف می‌کند؛ نزدیک به ۲۰ درصد از کل انرژی مغز حتی در زمان «بی‌کاری» منفعت گیری می‌شود. این نوشته مشخص می کند که مغز هیچ زمان واقعا خاموش نیست.

او این چنین به اهمیت «خیال‌پردازی» اشاره می‌کند و می‌گوید قسمت بسیاری از روز انسان‌ها در این چنین حالتی می گذرد؛ وقتی که ذهن از تمرکز مستقیم فاصله می‌گیرد و به طور آزادانه فکر می‌کند. این حالت یکی از مهم‌ترین زمان‌های فعال شدن شبکه حالت پیش‌فکر است.

در محیط کار، او نظر می‌کند که بهترین الگو شامل وقفه‌های منظم است؛ برای مثال هر ساعت چند دقیقه توقف کامل و دوری از ماموریت های ذهنی. به حرف های او، این چنین وقفه‌هایی علتافزایش تمرکز، خلاقیت و حتی کیفیت تصمیم‌گیری خواهد شد.

او این چنین به تاثییر فعالیت‌های ساده همانند پیاده‌روی، زمان‌گذرانی در فضای سبز و حتی چرت مختصر اشاره می‌کند. تحقیقات نشان داده‌اند که نزدیک به ۲۰ دقیقه وجود روزانه در فضای طبیعی می‌تواند خلاقیت و توان حل قضیه را به‌طور قابل توجهی افزایش دهد.

از نظر او، حتی چرت‌های مختصر نزدیک به ۳۰ دقیقه‌ای می‌توانند اثرات مثبت سریع بر کارکرد ذهنی داشته باشند، هرچند خواب‌های طویل‌تر نیز در طویل مدت سودمند می باشند.

جیبلی نتیجه‌گیری می‌کند که مغز انسان برای کارکرد بهتر به اعتدال بین کار و استراحت نیاز دارد. او پافشاری می‌کند که پیروزی نه در حذف استراحت، بلکه در منفعت گیری درست از آن نهفته است؛ و تعداد بسیاری از ما تنها وقتی فهمید این حقیقت می‌شویم که بیشتر از حد به مغزمان سختی آورده‌ایم.