این جراحی دامنه اهداکنندگان عضو را گسترش می‌دهد و امید تازه‌ای برای بیماران اچ‌آی‌وی مثبت نیازمند پیوند ریه به وجود اورده است.

به نقل از آی‌ای، برای ۲۶ سال، بدن «برتراند نلسون» میدان نبردی دائمی می بود. او هم با اچ‌آی‌وی و هم با بیماری سارکوئیدوز مبارزه می‌کرد. سپس در سال ۲۰۲۱، ابتلا به نوعی شدید از بیماری لژیونر (Legionnaires’ disease) ریه‌های او را به شدت تخریب کرد و علتنارسایی کبدش شد. تا سال ۲۰۲۴، این مرد ۵۶ ساله به کپسول اکسیژن وابسته شده می بود.

او به یک معجزه نیاز داشت. در روز ۲۱ مارس سال ۲۰۲۶، نه یک، بلکه دو معجزه نصیبش شد و نامش را در تاریخ پزشکی ثبت کرد.

در یک عمل جراحی طویل، جراحان نخستین پیوند ریه جهان از یک اهداکننده اچ‌آی‌وی مثبت به یک گیرنده اچ‌آی‌وی مثبت را انجام دادند. نلسون تنها زمان تازه‌ای برای زندگی به دست نیاورد؛ او در همان روز یک کبد تازه نیز دریافت کرد. اکنون او کاملا بدون نیاز به دستگاه یا اکسیژن کمکی نفس می‌کشد.

ساپنا مهتا، از طراحان مهم این پروتکل پژوهشی، می‌گوید: این یک نقطه عطف برای جامعه افراد مبتلا به اچ‌آی‌وی است و نشان‌دهنده پیشرفتی واقعی در تشکیل عدل در حوزه پیوند اعضاست. اگرچه انجام این چنین پیوندهایی تا این مدت تنها در چارچوب برخی پروتکل‌های تحقیقاتی مجاز است، اما این پیروزی گزینه‌های بیشتری را برای افرادی که به یک عضو نجات‌قسمت نیاز دارند، فراهم می‌کند.

گسترش بانک اهداکنندگان عضو

در قبل، اعضای بدن اهداکنندگان اچ‌آی‌وی مثبت به‌طور کامل کنار گذاشته می‌شدند. اما تصویب قانون «برابری در سیاست پیوند اعضا برای مبتلایان به اچ‌آی‌وی در سال ۲۰۱۳ مسیر را برای تحول این حالت از طریق پژوهش‌های علمی هموار کرد.

پزشکان پیش‌تر پیوند قلب، کلیه و کبد تحت چارچوب این قانون را انجام داده بودند، اما به علت حساسیت زیاد بالای ریه‌ها و خطر بالاتر عفونت، انجام پیوند ریه تا امروز مقدور نشده می بود.

این دستاورد به از بین بردن یکی از نابرابری‌های عمیق در نظام سلامت آمریکا پشتیبانی می‌کند. اکنون نزدیک به ۱.۲ میلیون نفر در ایالات متحده با اچ‌آی‌وی زندگی می‌کنند. به لطف درمان‌های ضدویروسی مدرن (ART)، زیاد تر این افراد تقریبا طول عمر طبیعی دارند و ویروس را نیز به دیگران منتقل نمی‌کنند.

اما در قبل، نارسایی عضو برای این بیماران به معنی قرار گرفتن در فهرست‌های انتظار زیاد طویل و طاقت‌فرسا می بود. اکنون با امکان منفعت گیری از اعضای اهداکنندگان اچ‌آی‌وی مثبت برای بیماران اچ‌آی‌وی مثبت، پزشکی دریچه‌ای تازه از زمان‌های نجات‌قسمت را گشوده است.

نلسون آماده می بود که همان بیمار باشد. انگیزه او زیاد شخصی و خانوادگی می بود. او درمورد مادرش که امسال در ماه اوت ۸۲ ساله می‌شود، او گفت: می‌خواهم برای او سالم باشم. می‌خواهم مرا در حالی ببیند که زندگی می‌کنم و شکوفا می‌شوم.

نلسون در سال ۲۰۰۰ به اچ‌آی‌وی و سارکوئیدوز مبتلا شد. بیماری سارکوئیدوز او برای مدتی در حالت خاموشی قرار داشت، اما ابتلای شدید به بیماری لژیونر در سال ۲۰۲۱ علتفعال شدن مجدد آن شد و به ریه‌ها و کبدش صدمه جدی داخل کرد.

تا سال ۲۰۲۴ حالت جسمانی او آن‌قدر وخیم شده می بود که به اکسیژن دائمی نیاز داشت. همین نوشته علتشد پزشکان او را برای انجام یک پیوند دوگانه نوآورانه برسی کنند. در روز ۲۱ مارس، تاریخ پزشکی با انجام نخستین پیوند ریه از فرد اچ‌آی‌وی مثبت به فرد اچ‌آی‌وی مثبت رقم خورد.

اکنون نلسون از بیمارستان مرخص شده، وزنه‌برداری می‌کند و در حال بازیابی توان جسمانی از دست‌رفته خود بعد از چهار سال دشوار محدودیت حرکتی است.

برای جامعه پزشکی، این پیروزی اثباتی عملی از مقدور بودن این روش است. این مرکز اکنون یکی از معدود مراکز درمانی آمریکا محسوب می‌شود که مجوز انجام این چنین پیوندهای اختصاصی‌ای را دارد. اما نلسون امیدوار است داستان او  زنجیره‌ای از تغییرات را اغاز کند؛ تغییری که آگاهی عمومی را افزایش دهد و عرصه اجرای این پروتکل را در بیمارستان‌های سراسر سرزمین فراهم کند.

او می‌گوید: افراد زیاد بسیاری می باشند که به این چنین سطحی از مراقبت‌های پزشکی نیاز دارند. هرچه تعداد اعضای قابل پیوند زیاد تر شود، شانس یافتن سازگاری مناسب و داشتن زندگی طویل‌تر نیز زیاد تر خواهد شد.