واژه «ویز» یا «جویز» به معنی گردو است و واژه «اینجه» یا «اینجن» به معنی خُرد کردن است. بعد نام نخستین این خورشت خوشمزه «ویزاینجن» به معنی خورشت گردوی خُرد شده می بود که به مرور به «فسنجون» و سپس «فسنجان» تبدیل شده‌ است.