بیات: میانگین سبد معیشت کارگر ۲۵ میلیون تومان، افزایش دو‌باره دستمزد ضروری

بیات: می‌انگین سبد معیشت کارگر ۲۵ می‌لیون تومان، افزایش دو‌باره دستمزد ضروری

یک فعال کارگری با اعلام می‌انگین هزینه ماهانه سبد معیشت خانوار کارگری بر ضرورت افزایش دستمزد بیش از یک بار در سال تأکید کرد. فتح‌الله بیات گفت در شرایطی که تولیدکنندگان و کارخانه‌داران قیمت کالا‌های خود را در طول سال مداما بالا می‌برند، دستمزد کارگران نیز باید بیش از یک بار تصویب شود تا حداقل هزینه‌های زندگی پوشش داده شود.

بیات از بازدید‌های می‌دانی برای جمع‌آوری اطلاعات هزینه‌های سبد معیشت خبر داد و اظهار کرد هر سال پیش از جلسات شورای عالی کار، اطلاعات لازم درباره هزینه‌های سبد معیشت خانوار‌های کارگری در سراسر کشور به صورت می‌دانی گردآوری می‌شود و روند بازار و افزایش قیمت‌ها پیگیری می‌گردد.

این فعال کارگری افزود بازدید‌ها نشان می‌دهد در بخش اقلام مصرفی کارگران هیچ کاهشی مشاهده نشده و برخی اقلام اساسی سبد معیشت از جمله نان حتی افزایش قیمت داشته‌اند. از آنجا که دستمزد‌ها هزینه زندگی را پوشش نمی‌دهد و افزایش چندباره اقلام مصرفی دیده می‌شود، بهترین راه تصمیم‌گیری دو بار در سال درباره دستمزد‌ها است.

بیات تصریح کرد اگر بحث افزایش دو بار در سال دستمزد‌ها مورد توجه قرار گیرد، برخی کارفرمایان و تولیدکنندگانی که در سال مداما قیمت کالا‌های مصرفی و اساسی را بالا می‌برند، جلوی رشد قیمت‌ها را می‌گیرند، زیرا کارگر با افزایش هزینه‌ها، خواست افزایش مزد از کارفرما خواهد داشت.

او ادامه داد متأسفانه بیش‌تر قیمت‌ها روند صعودی دارند و کالا‌های مهم سبد معیشت خانوار نیز دچار تغییر شده‌اند، در چنین حالتی نمی‌توان انتظار داشت دستمزد هزینه‌های زندگی را جبران کند.

این فعال کارگری در مورد بحث مزد منطقه‌ای نیز گفت پرونده گفت‌وگوی مزد منطقه‌ای باید قبل از بهمن ماه بسته شود، چرا که مزد منطقه‌ای نوعی فرا‌فکنی است که حقوق و دستمزد را به حاشیه می‌برد.

بیات می‌انگین هزینه ماهانه سبد معیشت خانوار کارگری را ۲۵ می‌لیون تومان اعلام کرد و پرسید وقتی یک کارگر ۱۲ تا ۱۳ می‌لیون تومان در ماه حقوق می‌گیرد، چگونه می‌توان برای او مزد منطقه‌ای در نظر گرفت و دستمزد‌ها را منطقه‌ای کرد؟

او نتیجه گرفت امروز با هزینه‌های موجود در جامعه و حقوق و دستمزدی که کارگر دریافت می‌کند، امرار معاش او دشوار شده است. به جای اینکه دستمزد را به حاشیه ببریم، باید به اصل نوشته قانون یعنی تأمین معاش و جبران هزینه‌های زندگی کارگر بپردازیم.