مقاومت میکروبی ایران در آستانه بحران؛ وزارت بهداشت از تدابیر همگانی خبر داد

مقاومت میکروبی ایران در آستانه بحران؛ وزارت بهداشت از تدابیر همگانی خبر داد

به گزارش آینده، مقابله با پدیده رو به رشد مقاومت در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها دیگر به یک انتخاب سیاسی یا مدیریتی منحصر نمی‌ماند، بلکه به ضرورتی حیات‌جویانه برای نظام درمان کشور تبدیل شده است.

قباد مرادی، رئیس مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت، در چهارمین کنگره علمی مصرف بهینه آنتی‌بیوتیک‌ها و پیشگیری از مقاومت می‌کروبی که روز چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ برگزار شد، تصویر نگران‌کننده‌ای از وضعیت حاضر ترسیم کرد. او را نه تهدیدی برای آینده، بلکه واقعتی در زمان حال توصیف کرد که نیازمند تحرک فوری و هم‌سو کلیه بازیگران نظام سلامت است.

برخلاف رویکرد‌های سنتی که تمرکز صرفا بر روی تجویز دارو در بیمارستان‌ها متمرکز بوده، مرادی بر لزوم نگاه فرا‌زحوزه‌ای تأکید داشت. کنترل مصرف آنتی‌بیوتیک در سه بخش حیاتی انسان، دام و کشاورزی، تقویت زیرساخت‌های مراقبت، ارتقای آگاه‌ی عمومی و پیشگیری از عفونت‌های درمانی، ستون‌های استراتژی جدید وزارت بهداشت را شکل می‌دهند. این رویکرد یکپارچه، شکستن سیله‌های سنتی بین بخش‌های مختلف را می‌طلبد.

مسئولیت جامعه پزشکی در این می‌دان فرا‌تر از رعایت پروتکل‌های تجویز منطقی می‌رود. پزشکان، داروسازان و پرستاران باید به عنوان خط مقدم دفاع در برابر گسترش سوچ‌های مقاوم عمل کنند. اجرای سخت‌گیرانه برنامه‌های مدیریت مصرف دارو در بیمارستان‌ها، التزام به اصول کنترل عفونت و ساده اما حیاتی‌ترین تدبیر یعنی بهداشت دست، ابزار‌های عملیاتی این مبارزه‌اند که نیازمند اراده سیاسی و حمایت بودجه‌ای ی می‌باشند.

نقش دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی در شناسایی دقیق چالش‌های بومی و ارائه راهکار‌های بومی‌سازی شده، غفلت‌ناپذیر است. پژوهش‌های کاربردی که بر روی الگو‌های مقاومیت در بیمارستان‌های ایرانی، مصرف‌های غیر‌ضروری در دامداری و آلودگی‌های زیست‌محیطی متمرکز شوند، می‌توانند نقشه‌راه اثربخش را ترسیم کنند. وزارت بهداشت با اعلام آمادگی برای تقویت ساختار‌های مقابله و جلب مشارکت سیاست‌گذاران در سطوح عالی، سیگنال جدیت خود را در این ارسال کرده است.

مهار این پدیده فرا‌گیر، بدون همبستگی مستمر می‌انجامعه علمی، مراکز درمانی و تصمیم‌گیرندگان، محال است. هر روز تأخیر در اجرای تدابیر جامع، هزینه‌های اجتماعی و اقتصادی را به شدت بالا می‌برد و گزینه‌های درمانی را برای بیماران آینده محدود‌تر می‌سازد.