برسلونا قهرمان کوپا دل ری شد؛ فتح الکلاسیکو در زمانهای اضافی
در بامداد یکشنبه، هفتم اردیبهشت ۱۴۰۴، فینال جام حذفی اسپانیا (کوپا دل ری) میان بارسلونا و رئال مادرید در فضای پرانرژی و حساس برگزار گردید. پس از ۹۰ دقیقه بازی که با برابری دو بر دو به پایان رسید، دو تیم به زمانهای اضافه رفتند. در دقایق پایانی نیمه دوم اضافه، ژول کونده با یک شوت قوی از فاصله دور، دروازه تیم könig را برای بار سوم گشود و بلوگرانا را به قهرمانی رساند.
جزئیات گلها و روند دیدار
گلهای بارسلونا را پدری، فرران تورس و خود کونده ثبت کردند، در حالی که دو گل رئال مادرید از پای کیلیان امباپه و آورلیان چوامنی برآمد. این پیروزی شاگردان هانزی فلیک را در آستانه یک فصل تاریخی قرار داد؛ تیم کاتلان پیش از این در لیگ اسپانیا (لالیگا) و لیگ قهرمانان اروپا نیز در رقابت حضور دارد و اکنون با کسب جام حذفی، یک قدم از تریبل (سه قهرمانی) فاصله گرفته است.
🔗 بیشتر بخوانید: ورود به قرارداد تمام فوتبالیستهای لیگ/ لرزه براندام متخلفان افتاد
فلیک و رکورد کامل در الکلاسیکو
هانزی فلیک در فصل اول خود در بارسلونا توانسته در تمام سه روبرویی با رئال مادرید برتری بدست آورد. او پیش از این در فینال سوپرکاپ اسپانیا و دیدار رفت لالیگا نیز بلوگرانا را به پیروزی رسانده بود. این رکورد بینظیر، جایگاه فلیک را به عنوان یکی از موفقترین مربیان در تاریخ مواجهات دو غول اسپانیا تثبیت میکند.
با این قهرمانی، بارسلونا جام کوپا دل ری را به موزه خود اضافه کرد و امیدها را برای کسب سه عنوان بزرگ در یک فصل تقویت نمود. دیدارهای پیش رو در لالیگا و لیگ قهرمانان، تست نهایی این تیم برای ورود به Clube منتخب باشگاههای تریبلکننده خواهد بود.
🔗 بیشتر بخوانید: قایدی در بین ۵ ستاره برتر جام ملتهای آسیا
تحلیل تاکتیکی: فلیک چگونه آنچلوتی را مات کرد
هانزی فلیک در این فینال یک کلاس درس تاکتیکی ارائه داد. مربی آلمانی با سیستم ۴-۲-۳-۱ که در فازهای دفاعی به ۴-۴-۲ تبدیل میشد، فضای وسط میدانی را به طور کامل کنترل کرد. پدری و دی يونگ به عنوان دو پویوت عمل میکردند و مانع از خروج تمیز توپ از پای مدافعان رئال میشدند. در مقابل، کارلو آنچلوتی با ۴-۳-۳ کلاسیک خود به میدان رفته بود، اما بیلینگهام در نقش کاذب نه، نتوانست تأثیرگذار باشد و امباپه در لبه چپ به واسطه مارکینگ دو نفره کونده و بالده، از کار افتاده بود.
نکته کلیدی تفاوت دو تیم در فشار بالا بود. بارسلونا با خط مقدم سه نفره یامال، ليوین و تورس، دفاع منطقهای رئال را به هم میریخت و خطاهای اجباری ایجاد میکرد. گل اول پدری در دقیقه ۲۸ مستقیماً نتیجه این فشار بود، وقتی مدافعان رئال در خروج توپ دچار سوءتفاهم شدند و کاپیتان جوان بارسلونا با شوت دقیقی از لبه جریمه، کورtois را بیچاره کرد.
🔗 بیشتر بخوانید: انتقاد تند سرمربی تایلند از بازیکنان فوتسال ایران و فرانسه_آینده
نجمهای دیدار: کونده قهرمان شب، یامال معجزهساز
ژول کونده بدون شک بهترین بازیکن زمین بود. مدافع فرانسوی نه تنها در وظایف دفاعی بینقص عمل کرد، بلکه با دو پاس گل و یک گل حیاتی در دقیقه ۱۱۶، به قهرمانِ واقعی شب تبدیل شد. شوت چپ پا او از فاصله ۲۵ متری که دروازه کورtois را لرزاند، از زیباترین گلهای تاریخ فینالهای کوپا دل ری به شمار میرود.
لامین یامال در سن ۱۷ سالگی مجدداً ثابت کرد که ستارهای جهانی در حال تولد است. اگرچه گل نزده بود، اما درיבלهای خیرهکننده، کلید پاسها و ایجاد فضای برای همبازیهایش، دفاع رئال را در لرزه نگه داشت. آنچلوتی در کنفرانس پس از بازی اعتراف کرد: “یامال بازیکنی است که نمیتوانید با یک مرده مارک کنید؛ به دو نفر نیاز دارید و باز هم شاید ناکام بمانید.”
پدری با گل و یک پاس گل، کنترل کامل وسط میدانی را در اختیار گرفت. فرران تورس نیز با ورود در دقیقه ۶۱ و گل تعادل در ۸۴، تاثیرگذاری فوری جویندگان فلیک را نشان داد. در سوی دیگر، امباپه با دو گل تنها نوکته حمله رئال بود، اما پشتیبانی میدانی به او نمیرسید و در اکثر لحظات تنها مانده بود.
تاریخچه مواجهات: بارسلونا برتری را تثبیت کرد
این پیروزی بیست و ششمین قهرمانی بارسلونا در کوپا دل ری بود که رکوردمان این مسابقه را در اختیار دارد. رئال مادرید با بیست و یک عنوان در رتبه دوم قرار دارد. در مجموع ۲۵۹ الکلاسیکوی رسمی، بارسلونا با ۱۰۳ پیروزی، ۵۲ مساوی و ۱۰۴ شکست، اختلاف گل +۱۷ دارد. اما در پنج سال اخیر، ترازو به نفع کاتلانها کاشته شده: ۱۲ پیروزی، ۴ مساوی و تنها ۳ شکست در ۱۹ مواجهه.
فلیک مربی سوم تاریخ بارسلونا است که در فصل اول خود کوپا دل ری را میگیرد، پس از لویی وان خال (۲۰۱۴-۱۵) و ارنستو والورده (۲۰۱۷-۱۸). نکته جالب: هر دو مربی پیشین نیز در فصل اول خود تریبل یا دابل بدست آوردند، پیشبینیای که اکنون برای فلیک نیز قویتر شده است.
واکنشها: از کمپ نو تا برنابئو
پس از پایان بازی، کمپ نو (که در حال بازسازی است و بازی در استادی اولیمپیک لوئیس کومپانیس برگزار میشد) به جشنوارهای تبدیل شد. هزاران هوادار بلوگرانا با پرچمها و شمعها خیابانهای بارسلونا را گرفتند. خوان لاپورتا، رئیس باشگاه، در مصاحبه تلویزیونی گفت: “این قهرمانی فقط یک جام نیست؛ گواهی بر پروژه ورزشی فلیک و کمیته فنی است. ما در مسیر درست هستیم.”
در سوی دیگر، فضای سنگینی بر برنابئو حاکم بود. فلورنتینو پرز، رئیس رئال مادرید، در بیانیهای کوتاه از تیم و هواداران عذرخواهی کرد و وعده داد: “ما برمیگردیم قویتر. این شکست دردناک است، اما فصل هنوز تمام نشده.” آنچلوتی در کنفرانس مطبوعاتی با چهرهای غمگین تصریح کرد: “ما ۹۰ دقیقه بهتر بودیم، اما در جزئیات و زمانهای اضافه، بارسلونا مستحقتر بود. باید از خطاها درس بگیریم.”
رسانههای اسپانیایی هم واکنشهای متنوعی داشتند. “موندو دپورتیو” تیتر زد: “فلیک، شاه الکلاسیکو” و “اسپورت” نوشت: “بلوگرانا، پادشاه اسپانیا”. در مقابل، “ماركا” با تیتر “شب سیاهی در مادرید” به تحلیل دلایل شکست پرداخت و “آس” روی خطاهای دفاعی و عدم کارآمدی خط میانی تمرکز کرد.
برنامه پیش رو: جنگ سه جبههای
با این قهرمانی، برنامه بارسلونا در ماههای مه و ژوئن فوقالعاده پر میشود. در لالیگا، تیم فلیک با ۴ امتیاز پیشی از رئال مادرید (وقتی ۴ هفته به پایان مانده) در موقعیتی عالی برای کسب قهرمانی است. بازیهای باقیمانده شامل میزبانی از ویا رئال، سفر به سوسیداد و میزبانی از السچه و بلد الولید است.
در لیگ قهرمانان اروپا، بارسلونا در ربع نهایی با بوروسیا دورتموند روبرو شده است. بازی اول در سیگنال ایدونا پارک و بازی برگشت در استادی اولیمپیک برگزار میشود. فلیک در این مسابقه نیز سابقه خوبی دارد، چرا که با بایرن مونیخ در ۲۰۲۰ قهرمانی را کسب کرده بود.
مدیریت بدنی بازیکنان چالش بزرگ فلیک خواهد بود. یامال، پدری، کونده و کوبرسی تعداد دقیقههای بالایی در پای دارند و ریسک آسیبدگی بالا است. استفاده از جویندگان مانند تورس، اولمو، فاتی و کرستنسن در بازیهای کماهمیت لالیگا، میتواند کلید حفظ انرژی برای دو فینال باقیمانده باشد.
آمار و ارقام دیدار
- حمله: بارسلونا ۱۸ شوت (۷ در کادر) در برابر ۱۴ شوت رئال (۶ در کادر)
- استحواذ: ۵۸٪ بارسلونا، ۴۲٪ رئال مادرید
- پاسهای موفق: ۶۴۲ در برابر ۴۸۷
- آفساید: ۳ برای بارسلونا، ۱ برای رئال
- کارت زرد: ۴ برای بارسلونا (آراوخو، کونده، دی یونگ، تورس)، ۳ برای رئال (رودیگر، والورده، کارواخال)
- گوشه: ۷ برای بارسلونا، ۴ برای رئال
این آمارها نشان میدهد که برسلونا بازی را کنترل کرده و فرصتهای بیشتری ساخته، اگرچه رئال در حملات phản حملهای خطرناک بود.
دیدگاه کارشناسان: نقطه عطف پروژه فلیک
خاویر ماکوی، تحلیلگر معروف تاکتیکی در شبکه موویاستار، معتقد است: “فلیک هویت بازی بارسلونا را بازسازی کرده. این تیم دیگر فقط استحواذمحور نیست؛ فشار بالا، انتقالات سریع و کارایی در دروازه حریف، ویژگیهای جدیدی هستند که گاردیولا در سالهای پایانی خود از دست داده بود.”
کارلوس کارو، ستاره سابق و تحلیلگر کنونی، اضافه میکند: “تفاوت بزرگ با دورههای قبلی، تعادل بین 공격 و دفاع است. فلیک به مدافعان اعتماد کرده و به آنها آزادی عمل در ساخت بازی داده، در حالی که خط میانی با پدری و دی یونگ، بهترین دوگانهی دنیاست.”
تأثیر بر بازار انتقالات
این قهرمانی و عملکرد تیم، بارسلونا را در بازار تابستانی در موقعیتی قدرتمند قرار میدهد. باشگاه کاتلان برای تقویت خط دفاع (جانشین آراوخو در صورت خروج)، یک هافبک دفاعی و یک بالی راست، مذاکراتی پیشرفته دارد. نامهایی مانند یوشوا کیمیش، مارتین زوبیمندی و نیکو ویلیامز در لیست اولویتها قرار دارند. درآمدهای لیگ قهرمانان و فروشهای احتمالی (مانند آنسو فاتی یا فرران تورس) بودجه لازم را فراهم میکند.
علاوه بر این، موفقیت فلیک باعث میشود بازیکنان برترتر تمایل به پیوستن به پروژه بارسلونا داشته باشند. یامال و پدری نیز با دیدن این نتایج، احتمالاً قراردادهای بلندمدت جدیدی با شرط جزای بالا امضا خواهند کرد.
نتیجهگیری: آغاز یک دوران طلایی جدید؟
فتح الکلاسیکو در فینال کوپا دل ری، تنها یک قهرمانی نیست؛ نماد تغییر قدرت در فوتبال اسپانیایی است. بارسلونا با فلیک، سیستمی را احیا کرده که ترکیبی از دیانای کرویف، گاردیولا و مدرنیته فلیک است. تیمی که هم زیبا بازی میکند، هم کارآمد است و هم شخصیت قهرمانی دارد.
چهار هفته آینده تعیینکننده خواهد بود. اگر بارسلونا لالیگا را بگیرد و در لیگ قهرمانان به فینال برسد (و احتمالاً ببرد)، ما شاهد تولد یک تیم افسانهای دیگر در کمپ نو خواهیم بود. فلیک، پدری، یامال، کونده و رفقایشان در آستانه تاریخسازی قرار دارند. هواداران بلوگرانا حق دارند به رویاهایشان ادامه دهند، چون این تیم، برای بزرگترینها ساخته شده است.
شب ۷ اردیبهشت ۱۴۰۴، شبِ کونده، یامال، پدری و فلیک بود. شبِ بارسلونا. شبِ قهرمانی. و شاید، شبِ آغاز یک امپراتوری جدید.






