ظفرقندی در همایش پرستاری: تابآوری فراتر از جنگ، ضرورت سازماندهی در نظام سلامت
به گزارش آینده، محمدرضا ظفرقندی وزیر بهداشت، درمان و پزشکی در مراسم افتتاحیه همایش مدیران پرستاری با محوریت ارتقای تابآوری حرفهای، که صبح یکشنبه یکم آذر ماه ۱۴۰۵ در مرکز همایشهای بیمارستان قلب شهید رجایی برگزار گردید، بر لزوم توسعه مفهوم تابآوری از چارچوبهای محدود شرایط جنگی تأکید ورزید.
وی با اشاره به تجربیات اخیر، بیان داشت که تابآوری تنها منحصر به زمانهای جنگ و بحران نیست، بلکه باید به عنوان یک اصل مداوم در شرایط و محیطهای کاری نظام بهداشت و درمان نهادینه شود. وزیر بهداشت خاطرنشان کرد که بحثهای مربوط به تقویت تابآوری نباید در محیطهای بسته همایشی و محفلهای رسمی محصور بماند، بایستی به سمت سازماندهی عملیاتی و اجرایی در سطح کلان نظام سلامت هدایت گردد.
ظفرقندی در ادامه سخنان خود به نقش محوری مترونها و مدیران پرستاری در بسترهای درمانی پرداخت و نگاه مترون به کار فردی و گروهی پرستاران را از اهمیت استراتژیک بالایی برخوردار توصیف کرد. وی با تذكیر از حضور همه جانبه نیروهای سلامت در جنگ اخیر، این مشارکت را نمادین از تابآوری در عمل دانست و افزود که ایجاد تابآوری واقعی با سختگیری و فشار بر کادرهای درمانی متفاوت است و باید بر پایه فراهم آوردن شرایط مطلوب و حمایتی شکل گیرد.
وزیر بهداشت بر ضرورت درک مفهوم بسته تابآوری توسط مدیران و تصمیمگیرندگان تأکید ورزید و گفت که ایجاد امکانات رفاهی برای پرسنل پزشکی و پرستاری، موضوعی است که متأسفانه برخی از مسؤلان هنوز ابعاد کامل آن را درک نکردهاند. ظفرقندی با اشاره به حماسهآفرینی مردم در دوران جنگ اخیر، مترونها و مدیران پرستاری را به عمل کردن با بلوغ و تدبیر بیشتری دعوت کرد تا بتوانند وظایف سنگین محول شده بر دوش نظام پرستاری را باکیفیت و کارآمد انجام دهند.
از منظر کارشناسی، تمرکز وزیر بر جداسازی تابآوری از مفهوم تحمل فشار و ریشهیابی آن در مدیریت منابع انسانی و رفاه کادرها، نشاندهنده تحولی در نگاه به چالشهای نیروی انسانی نظام بهداشت است. این رویکرد میتواند پایههای تغییرات ساختاری در مدیریت پرستاری را فراهم آورد تا تابآوری از یک شعار به یک قابلیت سازمانی قابل اندازهگیری و تقویت تبدیل شود.
برگزاری این همایش و تسری نتایج آن در سطح بیمارستانهای کشور، میتواند گامی موثر در جهت ارتقای کیفیت خدمات پرستاری و حفظ کادرهای متخصص باشد، به شرطی که تعهدات بیان شده در سطح تصمیمگیریهای کلان به اقدامات عینی و مستمر در بسترهای درمانی تبدیل گردند.





