تاثیر مثبت اضطراب متوسط پزشکان بر موفقیت جراحی

سطح مشخصی از اضطراب پزشکان تاثیر مثبت بر نتایج جراحی دارد

بر پایه این مطالعه که شامل ۷۹۳ عمل جراحی است و توسط ۳۸ پزشک در چهار بیمارستان در شهر لیون فرانسه انجام شده است، نتایج جراحی به عوامل بسیاری از جمله سن، حالت سلامتی و شرایط بیمار بستگی دارد. با این حال به نظر می‌رسد که سطح اضطراب پزشک نیز نقش مهمی ایفا می‌کند.

محققان در این مطالعه از دستگاه‌های پایش ضربان قلب برای ثبت تغییرات ضربان قلب پزشکان به گفتن معیاری برای اضطراب منفعت گیری کردند. این دستگاه‌ها ضربان پزشکان را در پنج دقیقه اول جراحی ثبت کردند. محققان سپس با پیگیری وضعیت بیماران و نتایج جراحی دریافتند که سطح مشخصی از اضطراب جراحان با عوارض کمتری برای بیماران بعد از جراحی در ربط است. با این حال این اضطراب با زمان اقامت بیمار در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) ارتباطی ندارد.

جیک آوتری، محقق مهم این مطالعه به بخش سلامت یورونیوز گفت: «فیزیولوژی جراحان برای بیماران اهمیت دارد.»

توضیح احتمالی برای این نتایج غیرمنتظره این است که سطح متوسطی از اضطراب می‌تواند به پزشکان کمک کند تا در حالت «غرقگی» قرار گیرند و به‌طور عمیق بر کار خود متمرکز شوند. این در حالی است که اضطراب بیشتر از حد قابل تحمل می‌تواند عواقب فاجعه‌بار داشته باشد.

سطح توانایی پزشکان و نوع عمل جراحی نیز به‌گمان Большую роль spielt. در این مطالعه، اکثر جراحی‌ها انتخابی بوده و همهٔ جراحان پزشکانی با وظایف بالا بودند.

آقای آوتری افزود که اقامت در بخش مراقبت‌های ویژه و مرگ و میر در این مطالعه کم بود و امکان پذیر دریافت نتایج متفاوتی وجود داشت اگر تعداد بیشتری از بیماران در این مطالعه گنجانده می‌شد.

این مطالعه نشان داد که پزشکان باتجربه طبق معمول، بدون اینکه تحت تأثیر قرار بگیرند، قادرند که اضطرابشان را بهتر مدیریت کنند.

آقای آوتری گفت: «اندازه‌گیری اضطراب پزشکان به عوامل مختلف وابسته است و نشان دادن یک دلیل خاص برای آن تقریباً غیرممکن است.»

او افزود: «اما می‌توان گفت افراد در اینجا در سطح بهینهای برای عملکرد قرار دارند و این موضوع در نتایج بیمارانشان آشکار است.»

به نکات آقای آوتری، آگاهی از سطح اضطراب یک جراح در آینده می‌تواند برای بهبود نتایج مراقبت‌های بهداشتی مفید باشد. به عنوان مثال، می‌توان سطح اضطراب پزشک را به‌زمانی đồng روی دیوار اتاق عمل نمایش داد تا همکاران بفهمند آیا زمان مناسب برای پرسیدن سوال یا ایجاد اخلال در عمل جراحی است یا خیر.

او با اشاره به این که ورزشکاران حرفه‌ای برای هدایت تمرینات، بهبود و پیش‌بینی عملکرد خود، نشانگرهای فیزیولوژیکی را بررسی می‌کنند، گفت: «اگر بتوانیم رویکردی مشابه را برای جراحان به کار ببریم، این議題 بسیار ارزشمند خواهد بود.»