در‌این‌بین یقیناً سلبریتی‌های دنیای ورزش و هنر هم با نوشتن مطلب‌های تسلیت تلاش در ابراز همدردی داشتند، ولی مسئله شگفت در‌این‌بین حرکت متفاوت ستاره‌های تیم ملی فوتبال ایران است؛ افرادی که غالبا در اتفاقات این‌چنینی در سال‌های قبل، فعالیت پررنگ‌تری داشتند، با احتیاط خاصی به این قضیه عکس العمل نشان دادند. یقیناً در روز‌های تازه، انتشار کردن دو استوری از طرف سردار آزمون و مهدی طارمی، پرده از این فعالیت چراغ‌خاموش در این عرصه برداشت.

این دو چهره نقل تیم ملی فوتبال ایران با انتشار کردن تصویری از کلاه معدنچیان که روی سنگ‌های سیاهی افتاده، نوشتند «شما نمی‌دانید چه فشاری روی فعالان شبکه‌های اجتماعی است برای ننوشتن و نوشتن و چطور نوشتن و چرا نوشتن. صد‌ها بار تیغ خودسانسوری بیخ گلوی واژه‌های‌مان است. هرچه بگویی یک چیزی از آن درمی‌آورند. از مظلومیت کارگران معدن چه بگویم؟! چیزی باقی مانده؟ عزیزان زحمتکشِ در وطن خویش غریب. گل‌های پرپرشده، چراغ‌های تاریک‌شده و ستم‌دیده».

انتشار کردن همین استوری کافی می بود تا بخشی از ابهامات در این عرصه از بین برود. از آنجا که هر دو به‌صراحت از اعمال سختی روی فعالان شبکه‌های مجازی خبر داده‌اند، می‌توان گمان زد که به این افراد پیشنهاد شده از نوشتن در این عرصه پرهیز کنند یا به قول آنها مواظب چطور نوشتن‌شان باشند. فارغ از درستی یا نادرستی این چنین پیشنهاد یا فشاری، به نظر می‌رسد این مورد بی‌ربط با رخداد‌های اجتماعی دو سال پیش نیست. در روز‌هایی که جامعه دچار التهاب شد و مردم درمورد مواردی معترض بودند، فعالیت چهره‌های نقل ورزشی در فضای مجازی، به‌اختصاصی اینستاگرام، زیاد به چشم آمد. حتی در همان روز‌ها همین سردار آزمون که این چنین استوری‌ای انتشار کرده، مورد انتقاد شدید قرار گرفت و شایعه شد امکان پذیر از تیم ملی در اغاز برگزاری جام جهانی کنار گذاشته شود.

بازیکنان نقل دو باشگاه استقلال و پرسپولیس هم با دقت به حجم فعالیت‌شان در فضای مجازی مورد نقد قرار گرفته و در مواردی اشکار تعدادی از بازیکنان و اعضای کادر فنی پرسپولیس هم برای اراعه پاره‌ای از توضیحات فراخوانده شدند. هرچند این آخر کار نبوده است و در ادامه مسیر شایعاتی همانند ممنوع‌الفعالیتی در فضای فوتبال یا ممنوع‌المعامله شدن هم گریبان آنها را گرفت. یکی از این موارد که سروصدای تعداد بسیاری به راه انداخت، مربوط به وقتی می بود که جواد نکونام تصمیم داشت به‌گفتن سرمربی روی نیمکت تیم استقلال بنشیند. در آن زمان خبرگزاری فارس نوشت که جواد نکونام بابت برخی اتفاقات که در فضای مجازی رقم زده، عذرخواهی کرده و مورد عفو رهبری قرار گرفته است. این چنین شایعاتی درمورد تمدیدنشدن قرارداد یحیی گل‌محمدی با پرسپولیس یا کنار گذاشته‌شدن کریم باقری از این باشگاه در آن زمان هم نقل شد. کریم باقری سپس‌ها در برنامه عادل فردوسی‌پور از این او گفت که بنا به دستور مراجع بالاتر مجوز کار در پرسپولیس و برگشت به این باشگاه را از دست داده است.

 در ادامه همان اتفاقات در آن برهه پرهیاهو، تیم ملی هم روز‌های سختی را در جام جهانی قطر سپری کرد. آن زمان تعداد بسیاری از این که بازیکنان تیم ملی در فضای مجازی سکوت کرده‌اند، به آنها تاخته و سرزنش‌شان کردند. اکنون با کنار هم گذاشتن این چنین مواردی، به نظر می‌رسد استوری تازه دو ستاره خط دعوا تیم ملی ایران، بدون علت نیست. آنها با اشاره به این که «هر چیزی بگویی یک چیزی از آن در‌می‌آورند» به اتفاقات سال‌های قبل برگشته و یقیناً با نوشتن واژه‌هایی همانند «تیغ خودسانسوری» به گمان زیاد در پی ارسال کد‌های روشنی برای مخاطبان بوده‌اند.

این که آیا واقعا بازیکنان تیم ملی و ستاره‌های فوتبال در این چنین شرایطی تحت سختی برای فعالیت‌کردن یا فعالیت‌نکردن در فضای مجازی می باشند یا خیر، از آن دست موضوعاتی است که جواب قطعی برایش اشکار نمی‌شود، ولی دست‌کم در این مورد اشکار که از سوی دو بازیکن تیم ملی نقل شده، انگار محدودیت‌هایی برای آنها جهت فعالیت در فضای مجازی و عکس العمل به اتفاقات اجتماعی یا سیاسی، تشکیل شده است. تصمیمی که احتمالا گذر زمان درست یا نادرست‌بودنش را نمایان کند.

پیش‌از‌این هم دوگانگی مشخصی شکل گرفته می بود که بازیکنان تیم ملی به‌گفتن یک فوتبالیست بهتر است که فکر و ذکرشان را معطوف به مستطیل سبز کنند، ولی هم‌زمان با اتفاق اجتماعی‌خواندن فوتبال، این نظریه هم قوت گرفت که فوتبال و بازیکنان نقل شاغل در این رشته از بدنه جامعه جدا نیستند و آنها هم حق اظهارنظر در مسائل و رخداد‌های اجتماعی را دارند. هرچند این مورد هم با عکس العمل‌های متغیری از سوی رؤسای فدراسیون روبه رو شده و در یک مورد اشکار، علیرضا دبیر به طور رسمی خواسته کشتی‌گیرانش درمورد مسائل این‌چنینی سخن بگویید نکنند. او حرف های کار ورزشکار اظهارنظر سیاسی نیست.