روزنامه سازندگی در گزارشی به بهانه وجود مجریان سلاح به دست در سه شبکه تلویزیونی در روزهای قبل به تحلیل این رسانه پرداخت و نوشت: رویکرد جناحی صداوسیما در سال‌های تازه، نوشته تازه‌ای برای تحلیلگران رسانه و فعالان سیاسی نیست؛ اما آنچه در روزهای قبل روی آنتن زنده رسانه به ‌کلمه ملی رقم خورد، فراتر از خط‌مشی‌های معمول جناحی، زنگ خطری جدی را برای امنیت روانی جامعه و عکس بین‌المللی سرزمین به‌ صدا درآورده است.

پخش زنده آموزش کار با اسلحه کلاشینکف و نحوه شلیک با آن توسط یکی از مربیان نیروهای مسلح در شبکه افق و در پی آن شلیک مجری برنامه در استودیو به سمت پرچم یک سرزمین همسایه، افکار عمومی را در بهت و حیرت فرو برده است.

از قاب شیشه‌ای تا جوخه آتش

صداوسیمای ایران سال‌ها است که مدعی ترویج میانه‌روی و نمایش چهره‌ای منطقی و مقتدر از سرزمین است. اما نمایش عریان اسلحه و آموزش شلیک در رسانه‌ای که مخاطبانی از همه گروه‌های سنی، از‌جمله کودکان و نوجوانان دارد، نقض آشکار ابتدایی‌ترین استانداردهای برنامه‌سازی تلویزیونی است.

 منتقدان این عمل به‌درستی اشاره می‌کنند که دامن زدن به فضای نظامی‌گری در برنامه‌های عمومی، اتمسفر جامعه را متشنج و مضطرب می‌کند.

در روبه رو، توجیه مدافعان این حرکت مبنی بر این که نمایش سلاح، نشانه‌ای از آمادگی دفاعی ایران در برابر تهدیدات خارجی است با هیچ متر و معیار رسانه‌ای سازگار نیست؛ چراکه جایگاه نمایش اقتدار نظامی، میدان‌های مشق و رژه‌های رسمی است نه استودیوی پخش زنده یک شبکه سراسری با کارکرد فرهنگی و اجتماعی.

قابی در انحصار چهره‌های تکراری

نگاهی به کلیت برنامه‌های صداوسیما از زمان اغاز تنش‌ها و تغیرات تازه، مشخص می کند که این سازمان عملاً به تریبون انحصاری یک جریان سیاسی تندرو تبدیل شده است.

از شبکه یک گرفته تا شبکه خبر و افق، اختصاصی‌برنامه‌های بسیاری همانند «جریان»، «خط مقاومت» و «جنگ تحمیلی سوم» روی آنتن می‌روال که قرار است، تحلیل و روایت صحیحی از مسائل حوالی سرزمین اراعه دهند. اما سختی مهم این برنامه‌ها در چیدمان میز مباحثه و انتخاب کارشناسان است؛ جایی ‌که رسانه ملی به شکلی آشکار، قافیه را باخته است.

الزام بازسازی مطمعن ملی در بن‌بست جناح‌گرایی

یک رسانه تراز ملی در شرایط حساس جاری باید به‌گفتن با اهمیت ترین پل ارتباطی بین مردم و حاکمیت در مسیر نگه داری انسجام ملی و بازسازی مطمعن عمومی حرکت کند.

صداوسیما در مقاطعی مختصر همانند ایام انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۳  نشان داد که توانایی دعوت از طیف‌های منتقد و نزدیک را دارد. اما روندی که امروز به‌اختصاصی در حالت «نه جنگ، نه صلح» جاری مشاهده می‌شود، برگشت به رفتارهای انقباضی و افراطی است.

هنگامی مجریان روی آنتن زنده به رفتارهای جنجال‌ساز دست می‌زنند، چهره‌های محبوب ملی را تمسخر می‌کنند و در نهایت تفنگ به‌دست می‌گیرند، رسانه عملاً از کارکرد مهم خود تهی می‌شود.

 تضاد آشکار بین شعارهای وحدت‌آفرین صداوسیما و خروجی تندروانه برنامه‌هایش، شکاف بین مردم و این سازمان را عمیق‌تر از قبل کرده است.

در روزگاری که سرزمین به همبستگی و خردگرایی نیاز مبرم دارد، اصرار بر رفتارهای شبه‌نظامی در استودیوهای تلویزیونی حاصلی جز فرسایش روان جامعه و تضعیف جایگاه ملی این نهاد نخواهد داشت.

صداوسیما باید انتخاب کند: تریبونی برای کل ملت، یا خانه‌ای امن برای رفتارهای هزینه‌ساز افراطیون؟