به گزارش خبرفوری،  این توپ که در مسابقات آمریکا، کانادا و مکزیک مورد منفعت گیری قرار گرفته، از تنها چهار قطعه راه اندازی شده؛ کمترین تعداد قطعه‌ای که تا بحال در ساخت یک توپ جام جهانی به کار رفته است.

جان گاف، فیزیکدان و متخصص آیرودینامیک ورزش، در او مباحثه با اشپیگل توضیح می‌دهد که این ویژگی چه تأثیری بر حرکت توپ در هوا خواهد داشت.

او می‌گوید مطالعه توپ‌های جام جهانی پروژه مورد علاقه‌اش است، چون هر چهار سال یک‌بار فرصتی تازه برای بازدید ویژگی‌های پروازی توپ فراهم می‌شود. برخلاف تعداد بسیاری از ورزش‌ها، در فوتبال قوانین فقط شکل، وزن و محیط توپ را اشکار می‌کنند و سازندگان آزادی بسیاری در طراحی تعداد قطعات، محل درزها و ساختار سطح توپ دارند.

برای بازدید کارکرد تریوندا، پژوهشگران دانشگاه تسوکوبای ژاپن آزمایش‌هایی را در تونل باد انجام دادند. توپ در شدت‌هایی بین ۷ تا ۳۵ متر بر ثانیه، یعنی شدت‌هایی که در جریان یک مسابقه فوتبال توانایی می‌کند، مورد آزمایش قرار گرفت. سپس داده‌های به‌دست‌آمده در همانند‌سازی‌های رایانه‌ای منفعت گیری شد تا مسیر حرکت توپ در شرایط گوناگون بازدید شود.

زیاد تر بخوانید:

هنگامی فوتبال لباس می‌پوشد | داستان محبوب‌ترین پیراهن‌های تاریخ جام جهانی | سفر به نوستالژی جام جهانی

اقتصاددانی که قهرمان سه دوره جام‌جهانی قبل را درست پیش‌بینی کرد | او قهرمان امسال را معارفه کرد

چرا لباس تیم ملی فرانسه مورد دقت طرفداران مد قرار گرفت؟ | مُدلیست‌ها در آفساید

گاف می‌گوید: «تریوندا یک توپ واقعا دلنشین است. با دقت به این که تنها از چهار قطعه ساخته شده، انتظار می‌رود سطحی زیاد صاف داشته باشد. اما برخلاف فکر، در شدت‌های بالا مقاومت هوای آن اندکی زیاد تر از برخی توپ‌های قبلی است. علت آن وجود شیارها، فرورفتگی‌های ریز و بافت خاص روی سطح توپ است.»

به حرف های او، بازیکنان امکان پذیر این تفاوت را حس کنند. برای مثال، پاس‌های بلند گمان دارد چند متر مختصر‌تر از حالت معمول طی شوند. هرچند اختلاف زیاد زیاد نیست، اما می‌تواند در سطح حرفه‌ای و مسابقات جام جهانی محسوس باشد.

یقیناً گاف به عامل فرد دیگر نیز اشاره می‌کند: «تاثییر مگنوس». این اتفاق وقتی رخ می‌دهد که توپ با چرخش در هوا حرکت می‌کند و نیرویی اضافی بر آن داخل می‌شود. به باور او، شیارهای حاضر روی تریوندا احتمالا به بازیکنان اجازه دهند چرخش بیشتری به توپ بدهند و همین نوشته بخشی از مقاومت هوای اضافی را جبران کند.

این نخستین بار نیست که طراحی یک توپ جام جهانی او گفت و گو‌برانگیز می‌شود. در جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی، توپ «جابولانی» با انتقاد شدید بازیکنان مواجه شد. تعداد بسیاری معتقد بودند مسیر حرکت آن غیرقابل پیش‌بینی است و دروازه‌بان‌ها را دچار مشکل می‌کند.

گاف توضیح می‌دهد که جابولانی بیشتر از حد صاف می بود. این توپ تنها از هشت قطعه راه اندازی شده می بود و بافت سطحی کافی نداشت. به حرف های او، برخلاف فکر عمومی، یک کره کاملاً صاف لزوماً توپ فوتبال خوبی نیست.

او توضیح می‌دهد که ناهمواری‌های جزئی روی سطح توپ علتپایداری زیاد تر آن در هوا خواهد شد. به همین علت توپ‌های گلف نیز دارای صدها فرورفتگی کوچک می باشند. زمان پرواز، هوا در اطراف توپ از حالت آشفته به حالت منظم تحول می‌کند و این انتقال می‌تواند مقاومت هوا را یک دفعه افزایش دهد. در جابولانی این تحول دقیقا در محدوده سرعتی رخ می‌داد که تعداد بسیاری از ضربات آزاد در آن قرار می‌گرفتند و همین قضیه علتحرکت غیرقابل پیش‌بینی توپ می‌شد.

اما گاف معتقد است آدیداس این بار محتاطانه‌تر عمل کرده است. به حرف های او، تریوندا دارای سطحی بافت‌دار، شیارهای اشکار و درزهایی است که تقریبا سه برابر عمیق‌تر از درزهای جابولانی می باشند. همین ویژگی‌ها گمان ابراز مشکلات شبیه را افت می‌دهد.

او در آخر به تاریخچه تکامل توپ‌های فوتبال اشاره می‌کند. در دهه ۱۹۳۰ توپ‌ها از چرم ساخته می‌شدند و آب بسیاری جذب می‌کردند. بعدها مواد مصنوعی و فوم به کار گرفته شد و توپ‌ها سبک‌تر و مقاوم‌تر شدند. از سال ۱۹۷۰ آدیداس تشکیل توپ رسمی جام جهانی را بر مسئولیت گرفت و تا سال‌ها ساختار سنتی متشکل از ۳۲ پنل نگه داری شد. اما از جام جهانی ۲۰۰۶، فناوری اتصال حرارتی جای دوخت سنتی را گرفت و عصر جدیدی اغاز شد.

به باور گاف، روال آینده به سمت منفعت گیری از تعداد قطعات کمتر خواهد می بود و حتی ساخت توپی از یک قطعه واحد نیز دور از ذهن نیست. او می‌گوید شرکت‌های سازنده علاوه بر ملاحظات فنی، به جستوجو خلق محصولاتی تازه و قابل بازاریابی می باشند. با این حال، برای او دلنشین‌ترین قسمت ماجرا هم چنان این است که هر چهار سال یک بار می‌تواند نشان دهد فیزیک تا چه اندازه در محبوب‌ترین ورزش جهان نقش دارد.