نمایش در انتظار گودو مازیار لرستانی پس از دوازده اجرا در تئاتر شهر متوقف شد

نمایش در انتظار گودو مازیار لرستانی پس از دوازده اجرا در تئا‌تر شهر متوقف شد

به گزارش آینده، سکوت ناگ‌هانی که بر روی صحنه تئا‌تر شهر حاکم شد، حیرت مخاطبان و منتقدان را به همراه داشت. نمایش در انتظار گودو که با رویکردی بومی و کارگردانی مازیار لرستانی به اجرا در آمده بود، پس از تنها دوازده روز به رویه‌ی خود پایان بخشید. این تصمیم در حالی گرفته شده که سالن‌ها پر از تماشاچی بود و بازتاب‌های رسانه‌ای نیز از جانب منتقدان برجسته، تحسین‌آمیز و حاوی اشاره به شاخصه‌های نوین در تئا‌تر معاصر ایران گزارش می‌شد.

لرستانی در پیج اینستاگرام خود، از بی‌اطلاعی نسبت به دلایل این توقف خبر داد و با شعری از خود، به نقد تلخ عاملان نامشخص پرداخت. او نوشت آن نخل ناخلف که تبر شد، زما نبود / زمانه چو ما را بشکند، ساز می‌شویم و سپس به تشریح رنج‌های قشر هنرمند در مواجهه با بی‌حمایتی، تخریب شخصیت و بی‌تفاوتی نسبت به معضلات اشتغال و امنیت شغلی پرداخت. این یادداشت، بلافاصله موج گسترده‌ای از حمایت همکاران و مخاطبان در فضای مجازی را برانگیخت.

نمایش‌نامه‌ی در انتظار گودو اثر ساموئل بکت، یکی از پایه‌های تئا‌تر بی‌معنا و وجود‌گرا در ادبیات جهانی محسوب می‌شود. رویکرد لرستانی در بومی‌سازی این متن، با حفظ روح اصلی اثر، لایه‌های جدیدی از خوانش اجتماعی و سیاسی به آن افزوده بود. منتقدان معتقد بودند که اجرای تئا‌تر شهر، نمونه‌ی ندرتی از تئا‌تری است که هم‌زمان با مخاطب عامه ارتباط برقرار می‌کند و سطحی عمیق برای تحلیل‌های تخصصی فراهم می‌آورد. استقبال چهره‌های شناخته‌شده از حوزه‌های سینما، موسیقی، ورزش و ادبیات، گواه‌ی بر فرا‌گیر بودن این پردازش بود.

فضای تئا‌تر در ایران، از سال‌ها پیش، همواره در تقابل با محدودیت‌های ساختاری، بودجه‌ای وورانه قرار داشته است. توقف ناگ‌هانی اثری که پتانسیل ادامه‌ی اجرا‌های طولانی‌مدت را داشت، مجددا پرسش‌هایی را درباره‌ی شفافیت تصمیم‌گیری‌ها در نهاد‌های فرهنگی به چالش کشیده است. وقتی یک اثر با پذیرش مخاطب و تأیید نقاد روبرو می‌شود، انتظار می‌رود که مسیر حیات طبیعی خود را طی کند؛ اما سوابق نشان می‌دهد که گاه عوامل غیر‌هنری، سرنوشت آثار را تعیین می‌کنند. این پدیده، نه تنها سرمایه‌گذاری‌های گروه‌های اجرایی را به خطر می‌اندازد، بلکه اعتماد مخاطبان به پایداری برنامه‌های فرهنگی را نیز لرزه‌انداخته است.

مازیار لرستانی، با رزومه‌ی درخشان در کارگردانی تئا‌تر و سینما، پیش از این نیز تجربه‌های پرآوازی در پردازش متون کلاسیک و معاصر داشته است. توقف در انتظار گودو، نخستین وقفه در مسیر هنری او نیست، اما شاید پرز‌ترین آن‌ها باشد. پیامد‌های این تصمیم، فرا‌تر از یک اجرای تئا‌تری، به بدنه‌ی جامعه هنری ایران مربوط می‌شود. هنرمندانی که در کوچه‌های پر از موانع، با جسارت به خلق می‌پردازند، حق دارند تا آگاه‌ی کامل از دلایل توقف آثارشان داشته باشند. جامعه فرهنگی ایران، امروز بیش از پیش، نیازمند مکانیزم‌های شفاف و حمایتی است که تداوم خلاقیت را تضمین کند، نه سکوت‌های ناگ‌هانی که صدای هنر را خفه سازند.