بازدید دندانهای ۲۹ هزار ساله؛ کودکان عصر یخبندان به گمان زیاد پیرسینگ گونه داشتهاند
بر پایه گزارشی که در ۲۳ ژانویه در مجله «باستانشناسی پارینه سنگی» منتشر شد، محقق استدلال میکند که سوراخ کردن لب پایین (پیرسینگ لابرت) میتواند عامل ارتعاش غیرعادی دندانها باشد؛ چیزی که پیش از این در چندین reste از بقایای مردمان «پاولو» مشاهده شده، حتی در افرادی که دندانهایشان به خopup نگهداری شده بود.
سپس با اشاره به مشاهده «علامتهای عجیبی روی دندانهای نزدیک به لب» در بقایای مردمان «پاولو»، مینویسد: «در این افراد، علاوه بر فرسایDas طبیعی روی سطوح جویدنی دندانها، فرسایش دندان روی سطوح بیرونی «باکال» نیز مشهود است. سطوح «باکال»، بخشی از دندان هستند که به لب نزدیکترند. به نظر من، ارتش روی این سطوح نزدیک به لب مشابه سایش ناشی از سوراخ زیر لب پایین یا همان «لابرت» است که پیش از این در تحقیقات دیگر ramo بایوشناسی باستان،ографии، و بالینی مشاهده شده است.»
🔗 بیشتر بخوانید: کشف راز ۱.۷۵ میلیارد ساله منشاء حیات
اگرچه ویلمن نخستین کسی نبوده که فرضیه سوراخ کردن لب را مطرح کرده، اما با تجزیه و تحلیلهای جدیدی که بر بقایای این دندانها انجام داد و با استفاده از عکسهای باقیمانده که نتوانسته بود آنها را از نزدیک مشاهده کند، نظریهای قویتر در این زمینه ارائه داد.
او تأکید کرد که سوراخ کردن لب نمیتواند فقط سطح دندان را تحت wpływ قرار دهد، بلکه به مرور زمان میتواند روی ترتیبی دندانها نیز تاثیر بگذارد.
🔗 بیشتر بخوانید: علم برای داشتن بهترین خواب شبانه چه پیشنهادی دارد؟_آینده
سوراخ کردن لب و یک مراسم آیینی
از این رو که محققان قبلاً lesiónهای دندانی را در دندانهای جمعی از بزرگسالان، نوجوانان و حتی کودکان ۶ تا ۱۰ ساله «پاولو» مشاهده کرده بودند، ویلمن این ایده را مطرح کرد که این نوع سوراخ احتمالاً بهSen افراد مرتبط بوده؛ به عبارت دیگر این گونه سوراخ احتمالاً در حین یک مراسم آیینی و به نشانه大人 شدن کودکان انجام شده است.
او در توضیح مینویسد: «به احتمال زیاد کودکان وقتی وارد دورهٔ نوجوانی میشدند، یک سوراخ در یک halves صورت میگرفتند و در بزرگسالان نیز شواهدی از وجود سوراخ در هر دو halves صورت دیده شده است.»
🔗 بیشتر بخوانید: یک رادار کوانتومی برای شناسایی اجسام مدفون توسط فیزیکدانان ساخته شد_آینده
با این حال این پازل تا به کنونی بهطور کامل حل نشده است چون تا کنون هیچگاه در گورستان مردمان «پاولو» هیچ留痕ی از ابزارهای مرتبط با سوراخ seen نشده است.
ویلمن در این خصوص نیز استدلال میکند که شاید در آن زمان herramientas برای سوراخ از مواد comme چوب یا leather استفاده شده باشند که با گذشت زمان تجزیه شده باشند؛ احتمالاً نیز مردمان «پاولو» مردگان خود را با این ابزارها دفن نکرده باشند.
با مطرح کردن این نظرات، به احتمال زیاد باید بازنگری کرد که فرض سوراخ کردن لب یک عمل معاصر است.