هنگامی آدام اسمیت برای نخستین‌بار او گفت و گو «دولت رفاه» را مطرح کرد، هیچ پشتوانه‌ای جز افزایش نقدینگی یا بالا بردن حقوق‌ها نقل نکرد. اساسا تحقق مقصد هر بودجه‌ریزی و برنامه‌ریزی در گروی افزایش درآمد عمومی مردم است. این تنها راهی است که می‌تواند اقتصاد ایران را که دچار رکود تورمی است نجات دهد.

این روزها که نوشته افزایش دستمزدها در کمیسیون تلفیق با موافقت‌ها و مخالفت‌هایی روبه رو شده  برخی نگرانند که افزایش حقوق‌ها علتتورم کاذب شود.

  آنچه امروز عاید حداقل‌بگیران و حقوق‌بگیران ایرانی می‌شود، تورم فزاینده‌ای است که طول و عرض معیشت مردم را به هم دوخته. اگر برخی کشورهای در حال گسترش و کشورهای شرق جهان (و نه کشورهای گسترش یافته) را مد نظر قرار دهیم خط فقر در آنها حول و حوش هزار دلار است (مقدار دستمزدها در ایران 200دلار است) اگر حقوق‌ها در ایران تا 5برابر هم افزایش یابد، تازه مردم ایران می‌توانند به درآمدهایی دسترسی داشته باشند که نزدیک به خط فقر جهانی است! از این جهت هزینه‌های مردم و مصرف خانوارها افزایش می‌یابد و این روال به رونق تشکیل می‌انجامد.