مطالعه جدید: مصرف اریتریتول خطر لخته شدن خون را به شدت افزایش می‌دهد
تحقیقات جدیدی که در مجله آرتریواسکلروزیس، ترومبوزیس و زیست‌شناسی عروقی منتشر شده، هشدار می‌دهد که مصرف اریتریتول، یک شیرین‌کننده کم‌کالری رایج، می‌تواند خطر لخته شدن خون را در انسان‌ها به طرز قابل توجه‌ی بالا ببرد. این مطالعه تحت نظارت دکتر استنلی هازن، رئیس بخش کلینیک قلب و عروق پیشگیرانه در کلینیک کلیولند، انجام شده است.
جزئیات مطالعه بر روی داوطلبان سالم
در این تحقیق، ۲۰ داوطلب سالم، غیر‌سیگاری و بدون سابقه بیماری قلبی-عروقی یا اختلالات خونریزی انتخاب شدند. ده نفر از آن‌ها آب مخلوط با ۳۰ گرم گلوکز و ده نفر دیگر آب با ۳۰ گرم اریتریتول مصرف کردند. مقدار اریتریتول به کار رفته، دقیقا همان دوزی است که به طور رایج در غذا‌های فرآوری‌شده و نوشیدنی‌های شیرین‌شده کارخانه‌ای استفاده می‌شود.
نتایج نشان داد که سطح اریتریتول در خون شرکت‌کنندگانی که این ماده را مصرف کرده بودند، بیش از ۱۰۰۰ برابر افزایش یافته است. همچنین، فعالیت پلاکت‌های خون در این گروه به شدت بالا رفته بود که مستقیما خطر تشکیل لخته را افزایش می‌دهد. در مقابل، گروه‌ی که گلوکز مصرف کرده بود، تغییری معنا‌دار در فعالیت پلاکت‌ها نشان نداد.
هشدار‌های دکتر هازن درباره سلامت عمومی
دکتر هازن توضیح داد ما نشان دادیم که بلع و هضم اریتریتول، واکنش بیش از حد پلاکت‌ها را به همراه دارد. پلاکت‌ها در برابر محرک‌های ضعیف، فعال‌سازی شدیدی نشان می‌دهند و این یعنی خطر لخته شدن خون افزایش می‌یابد. او این یافته را یک نگرانی بهداشت عمومی خواند و تأکید کرد که افرادی که به طور معمول از جانشین‌های قند استفاده می‌کنند، اغلب همان افرادی هستند که خطر بیش‌تری برای حمله قلبی یا سکته دارند. به جای دستیابی به یک جایگزین سالم، مصرف محصولات حاوی اریتریتول ممکن است به طور متناقض خطر را برای آن‌ها بالا ببرد.
دکتر هازن بر ضرورت انجام مطالعات بالینی طولانی‌مدت برای بازبینی ایمنی اریتریتول و سایر جانشین‌های قند اصرار داشت. او توصیه کرد که افراد با خطر ترومبوز، مانند مبتلا به بیماری‌های قلبی، دیابت یا سندرم متابولیک، باید در مصرف شیرین‌کننده‌های قندی احتیاط کنند و با دقت بیش‌تری به محتوای تغذیه‌ای غذا‌ها و نوشیدنی‌های خود توجه کنند.
نظر متخصص تغذیه درباره جایگزین‌های سالم
منیک ریچارد، متخصص تغذیه، این مطالعه را تایید کننده نگرانی‌های فزاینده درباره شیرین‌کننده‌های مصنوعی و الکل‌های قند دانست. او گفت وقتی جایگزین‌هایی را که به طور متفاوت متابولیزه می‌شوند، به عنوان مواد سالم به غذا‌ها اضافه می‌کنیم، مردم ممکن است بیش از حد و بیش از دفعات معمول از آن‌ها مصرف کنند که در نهایت مقصد اولیه ما را معکوس می‌کند. ریچارد بر اهمیت آموزش اعتدال در مصرف و درک نحوه استفاده صحیح از جایگزین‌ها تأکید کرد.
به عنوان جایگزین‌های نسبتا مناسب و طبیعی، می‌توان به عسل، شیره افرا، قند نارگیل یا خرما، شکر خام، میوه، مربا/ژله و استویا اشاره کرد.