شاخص توده بدنی، مقدار عددی است که از قد و وزن فرد به دست می‌آید و ابزار ساده‌ای است که به دسته‌بندی افراد در گروه‌های وزنی پشتیبانی می‌کند. علیرغم منفعت گیری گسترده، شاخص توده بدنی محدودیت‌هایی دارد و بین ماهیچه و چربی اختلاف قائل نمی‌شود و عواملی همانند سن، جنس یا ترکیب بدن را در نظر نمی‌گیرد.

در نتیجه، فردی با توده عضلانی بالا امکان پذیر به گفتن فرد دارای اضافه وزن یا چاق طبقه‌بندی شود، در حالی که فردی با توده عضلانی کم اما چربی بدن بالا می‌تواند در دسته «وزن سالم» قرار گیرد. این ساده‌سازی می‌تواند تبدیل برسی‌های گمراه‌کننده از سلامت فرد شود.

در نتیجه، تعداد بسیاری از متخصصان از عمل های بهداشتی جامع‌تر، همانند سختی خون، سطح کلسترول و مقاومت به انسولین، برای فهمیدن بهتر سلامت کلی افراد منفعت گیری می‌کنند.

نتایج تحقیقات مشخص می کند که تعداد بسیاری از افرادی که بر پایه شاخص توده بدنی (BMI) به‌گفتن اضافه وزن طبقه‌بندی خواهد شد، از نظر متابولیکی سالم می باشند.

کارشناسان در رابطه تحول تمرکز از شاخص توده بدنی به معیارهای عینی سلامت قلبی متابولیک که شامل عواملی همانند سختی خون، مقاومت به انسولین و سطح کلسترول است، استدلال و گفتن کردند این شاخص‌ها پیش‌بینی‌کننده‌های بهتری برای خطرات و پیامدهای سلامتی می باشند.

نتایج این تحقیق در مجله Medical Science Educator انتشار شده است.