چرا ویروس های ناشی از خفاش، انسان را تهدید می‌کنند؟_آینده

به نقل از ساینس‌دیلی، گروهی از پژوهشگران موسسه علوم زیستی کمّی «دانشگاه کالیفرنیا سن‌فرانسیسکو»(UCSF)، «مدرسه پزشکی آیکان در ماونت ساینای»(ISMMS)، «انستیتو پاستور»(Institut Pasteur) و «مرکز سرطان فرد هاچینسون»(Fred Hutchinson Cancer Center)، یک تفاوت ژنتیکی زیاد کوچک را شناسایی کرده‌اند که امکان پذیر به توضیح دادن چگونگی سازگاری برخی از ویروس‌های حیوانی با انسان‌ها و تشکیل بیماری‌های جدی پشتیبانی کند.

یافته‌های این گروه پژوهشی نشان خواهند داد که تحول تنها یک آمینواسید در پروتئین کروناویروس می‌تواند نحوه تعامل ویروس را با سیستم ایمنی خفاش‌ها و انسان‌ها تحول دهد و به عکس العمل‌های زیاد متغیری نسبت به عفونت منجر شود.

پژوهشگران برای بازدید این فرآیند، SARS-CoV-2 را با RaTG13 قیاس کردند که یک کروناویروس نزدیک به آن است و خفاش‌ها را آلوده می‌کند، اما تا بحال اشکار نشده که انسان را آلوده می‌کند.

این گروه پژوهشی بازدید کردند که چطور هر ویروس با پروتئین‌های ایمنی در سلول‌های ریه انسان و خفاش تعامل دارد. این کار با اولین رده سلولی ریه پرورش‌یافته در آزمایشگاه که از خفاش نعل‌بینی گسترش یافته می بود، مقدور شد.

یک پروتئین ویروسی به نام OrfB9 به طور اختصاصی‌ای مهم می بود. اگرچه نسخه‌های SARS-CoV-2 و RaTG13 از OrfB9 تقریباً یکسان می باشند، اما در یک آمینواسید از بین تقریباً ۱۰۰ آمینواسید حاضر در پروتئین با هم تفاوت دارند.

این تفاوت کوچک، اثرات کاملاً متغیری را تشکیل کرد. در سلول‌های ریه انسان، نسخه SARS-CoV-2 از OrfB9 یک سیستم هشدار ایمنی مهم را خاموش کرد و به ویروس امکان داد تا به طور مؤثرتری تکثیر شود، اما در سلول‌های ریه خفاش، RaTG13 یک پروتئین ایمنی را فعال کرد که به کنترل ویروس پشتیبانی می‌کرد.

یافته‌های این پژوهش نشان خواهند داد که حتی تغییرات ژنتیکی زیاد کوچک نیز می‌توانند بر این نوشته تأثیر بگذارند که آیا یک ویروس به میزبان طبیعی خود محدود می‌ماند یا توانایی رشد در انسان را به دست می‌آورد.

دکتر «نوان جی. کروگان»(Nevan J. Krogan)، پژوهشگر ارشد این پروژه او گفت: تفاوت بین ویروسی که در خفاش‌ها باقی می‌ماند و ویروسی که به انسان‌ها سرایت می‌کند و به بیماری‌های فاجعه‌بار منجر می‌شود، می‌تواند به تغییرات ژنتیکی زیاد کوچک محدود بماند. با نقشه‌برداری از این تعامل های در سطح پروتئین – در دو ویروس و دو گونه – می‌توانیم امضاهای مولکولی که خطر سرایت را پیش‌بینی می‌کنند، بخوانیم. این نوعی سیستم هشدار اولیه است که جهان به آن نیاز دارد.

این پژوهش در مجله «Cell Host & Microbe» به چاپ رسید.