دلنشین اینجاست که سباستین ساو(Sebastian Sawe)، اولین مردی که یک ماراتن را زیر دو ساعت دوید، قبل از مسابقه خود با نان و عسل سوخت‌گیری کرد.

در واقع تحقیقات نشان خواهند داد که عسل می‌تواند به طور قابل قیاس‌ای با محصولات تجاری همانند نوشیدنی‌های انرژی‌زا عمل کند، اما جایی که امکان پذیر بیشترین منفعت را داشته باشد، وقتی است که به گفتن یک ابزار ریکاوری(بهبودی و احیای بدن) منفعت گیری شود.

عسل و انرژی

عسل در درجه اول از کربوهیدرات‌ها راه اندازی شده است؛ به طور خاص، گلوکز و فروکتوز که قندهای ساده می باشند. این کربوهیدرات‌ها منبع انرژی سریع و در دسترس را فراهم می‌کنند که به اختصاصی در طول ورزش که بدن به شدت به سوخت نیاز دارد، سودمند است.

بدن ما کربوهیدرات را به گفتن گلیکوژن در عضلات و کبد ذخیره می‌کند. این ذخایر در طول ورزش با شدت متوسط ​​تا زیاد (به اختصاصی در طول دوره‌های طویل فعالیت بدنی که بیشتر از ۶۰ دقیقه طول می‌کشند) تخلیه خواهد شد. هنگامی سطح گلیکوژن افت می‌یابد، خستگی افزایش و کارکرد افت می‌یابد.

مصرف کربوهیدرات‌ها قبل یا در میانه ورزش، انرژی حاضر را ضمانت می‌کند و به ما امکان می‌دهد ورزش را برای زمان طویل‌تری ادامه دهیم. به این علت، علم پشت نقش عسل در ورزش ساده است. عسل در صورت نیاز، انرژی سریع‌الاثر را فراهم می‌کند.

با این حال، مسئله دلنشین‌تر این است که عسل حاوی ترکیبی طبیعی از گلوکز و فروکتوز است. این قندها از طریق مسیرهای گوناگون در روده جذب خواهد شد و به آنها اجازه خواهند داد همزمان منفعت گیری شوند. این کار، مقدار کربوهیدرات‌های جذب شده را افزایش می‌دهد، سختی کمتری بر روده داخل می‌کند و به نگه داری مقدار انرژی تحویل داده شده به عضلات در حال کار در طول تمرین پشتیبانی می‌کند. مصرف عسل این چنین می‌تواند به طور بالقوه خستگی را به تأخیر بیندازد.

این کار این چنین علت این است که چرا تعداد بسیاری از نوشیدنی‌های ورزشی و ژل‌های انرژی‌زا حاوی منبع های کربوهیدرات متعدد برای به حداکثر رساندن راندمان سوخت‌رسانی می باشند.

تحقیقات نشان داده است که مصرف همزمان گلوکز و فروکتوز، مقدار کربوهیدراتی را که بدن ما قادر به منفعت گیری از آن برای انرژی است، در قیاس با یک منبع قندی واحد، افزایش می‌دهد. به این علت، عسل یک نسخه طبیعی از این رویکرد مبتنی بر شواهد را مشخص می کند.

از نظر عملی، یک قاشق غذاخوری عسل نزدیک به ۲۰ گرم کربوهیدرات فراهم می‌کند. این مقدار با مقدار کربوهیدرات حاضر در یک ژل انرژی‌زای تجاری قابل قیاس است.

مصرف نزدیک به یک تا ۱.۵ قاشق غذاخوری عسل قبل از تمرین می‌تواند ذخایر گلیکوژن، به اختصاصی در کبد را افزایش دهد. این کار می‌تواند در صورتی که تمرین در صبح انجام شود، وقتی که ذخایر گلیکوژن کبد از یک دوره ناشتا در طول شب کمتر است، مهم باشد.

در حالی که عسل می‌تواند به فراهم انرژی مورد نیاز بدن در طول تمرین پشتیبانی کند، این که آیا عسل واقعاً کارکرد را افزایش می‌دهد یا خیر، چندان قطعی نیست.

تحقیقات قبلی نشان داده که منفعت گیری از عسل به گفتن نوشیدنی قبل و در طول ۷۵ دقیقه تمرین فوتبال (در کل نزدیک به چهار قاشق غذاخوری سَر پُر برای هر ورزشکار) علتبهبود کارکرد نشده است.

یک نوشیدنی ورزشی تجاری حاوی همان مقدار کربوهیدرات نیز آزمایش شد. نه نوشیدنی ورزشی و نه عسل هیچ مزیت عملکردی نسبت به دارونما (فقط آب) نشان ندادند که این مشخص می کند که هر دو نوشیدنی کربوهیدراتی هیچ اثری نداشتند.

با این حال، مطالعات دیگر نشان داده‌اند که عسل عملکردی شبیه دیگر منبع های کربوهیدرات دارد و می‌تواند کارکرد را بهبود بخشد. به گفتن مثال، مطالعه‌ای که به دوچرخه‌سواران در هر ۱۶ کیلومتر در یک مسابقه ۶۴ کیلومتری ۱۵ گرم عسل داد، تبدیل این شد که دوچرخه‌سواران در ۱۶ کیلومتر پایانی در قیاس با افرادی که دارونما دریافت کرده بودند، قوت خروجی بیشتری داشته باشند.

علاوه بر این، یک مطالعه تازه روی دوچرخه‌سواران آموزش دیده که در طول ۳ ساعت دوچرخه‌سواری ۹۰ گرم عسل در هر ساعت دریافت کردند، نشان داد که کارکرد آنها با ژل‌های ورزشی سنتی قابل قیاس است.

به این علت اگرچه عسل امکان پذیر کارکرد شما را نسبت به دیگر انواع کربوهیدرات‌ها افزایش ندهد، اما امکان پذیر به همان خوبی عمل کند.

مزایای دیگر

جایی که عسل می‌درخشد، نقش آن در ریکاوری است. تحقیقات نشان داده است که مصرف یک نوشیدنی مبتنی بر عسل بعد از ورزش به نگه داری سطح قند خون بالاتر پشتیبانی می‌کند که می‌تواند بر کارکرد بعدی، به اختصاصی هنگامی که بدن تحت سختی اضافی است، همانند وقتی که هوا گرم است، تأثیر بگذارد.

در یک مطالعه، ۱۰ دونده تفریحی، دویدن یک ساعته در گرما را انجام دادند و بین هر نوبت دویدن، ۲ ساعت استراحت کردند. بعد از اولین دویدن، به آنها نوشیدنی حاوی عسل داده شد.

محققان دریافتند که دوندگان بعد از مصرف عسل، در آزمایش دوم توانستند نزدیک به ۱۰ درصد زیاد تر از آزمایش اول بدوند.

این مشخص می کند که عسل می‌تواند به اختصاصی در بازیابی انرژی بین دوره‌های ورزش مؤثر باشد. از آنجایی که عسل حاوی گلوکز و فروکتوز است، می‌تواند به شدت به پر کردن ذخایر انرژی بدن پشتیبانی کند.

عسل علاوه بر محتوای کربوهیدرات خود، حاوی مقادیر مقداری ویتامین، مواد معدنی، اسیدهای آمینه و ترکیبات گیاهی مهم همانند فلاونوئیدها و اسیدهای فنولیک نیز هست.

این ترکیبات می‌توانند اثرات آنتی‌اکسیدانی، ضدمیکروبی و بالقوه ضدویروسی داشته باشند که می‌تواند به اختصاصی برای ورزشکاران در طول دوره‌های تمرینی پرفشار سودمند باشد.

با این حال، همه عسل‌ها یکسان نیستند. طعم، بافت، ترکیب قند و محتوای آنها بسته به عواملی همانند منبع گل، آب و هوا و راه حلهای فرآوری متفاوت است. به گفتن مثال، عسل مالزیایی و مانوکا حاوی سطوح بالاتری از ترکیبات ضدباکتری و ضدالتهابی می باشند که می‌توانند از ریکاوری و کارکرد سیستم ایمنی بدن بهتر حمایتکنند.

برخی تحقیقات این چنین نشان خواهند داد که انواع خاصی از عسل می‌توانند بر مسیرهای سیگنالینگ التهابی تأثیر بگذارند و به طور بالقوه به تنظیم عکس العمل پشتیبانی کنند. این بدان معناست که عسل امکان پذیر درد عضلانی را افت داده و ریکاوری را بهبود بخشد و چیزی بیشتر از یک منبع انرژی اراعه دهد.

با این حال، اکنون شواهد مقداری وجود دارد که نشان دهد یک نوع عسل به گفتن سوخت ورزشی به طور قابل توجهی برتر از نوع دیگر است.

بر پایه شواهد حاضر، به نظر می‌رسد عسل باسایر محصولات ورزشی همانند ژل‌های انرژی‌زا قابل قیاس است. این کار عسل را به یک جانشین طبیعی، مؤثر، کم‌هزینه و مناسب برای سوخت‌های ورزشی تجاری برای ورزشکاران تبدیل می‌کند.