در طول آخرین عصر یخبندان، وقتی که یخچال‌های طبیعی در سراسر شمال جهان گسترش یافتند، انسان‌های باستان باید با شرایط تازه سازگار می‌شدند و گونه ما بدون گسترش راه حلهای تازه برای گرم ماندن، زنده نمی‌ماند. ما با بهبود راه حلهای لباس پوشیدن با منفعت گیری از ابزارهای تازه، همانند سوزن‌های استخوانی، تله‌ها، دام‌ها و مصنوعات چوبی جان سالم به در بردیم و این ساخته‌ها نقطه عطفی در تکامل انسان می باشند، چون به اجداد ما پشتیبانی کردند تا شرایط متنوع را در عرض‌های جغرافیایی گوناگون تحمل کنند.

از بین آنها چیز بسیاری برای مطالعه باستان‌شناسان باقی نمانده است؛ چرا که زیاد تر این ابزارها از مواد آلی فاسدشدنی ساخته شده بودند. خوشبختانه باستان‌شناسان در دهه ۱۹۵۰، گنجینه کوچکی از این چنین مصنوعاتی را در غار کوه کوگار(Cougar) در اورگان اشکار کردند.

قطعات کشف‌شده شامل ۲۴ قطعه الیاف، ۱۲ ابزار چوبی و ۳ پوست حیوانات است. برای دهه‌ها، این آثار باستانی بازدید نشده بودند تا همین اواخر؛ وقتی که تیمی به رهبری ریچارد روزنکرانس(Richard Rosencrance) با منفعت گیری از تکنیک‌های مدرن برای تجزیه و تحلیل و قدمت‌گذاری قطعات، آنها را مجدد بازدید کرد.

روزنکرانس او گفت: ما تعداد نسبتاً محدودی از اقلام مربوط به اواخر دوره پلیستوسن را اشکار کردیم، اما در بین این اقلام، تنوع فناوری بسیار‌ای و این چنین منفعت گیری از مواد خام را یافتیم که گواهی بر یک سیستم دانش واقعاً پیچیده و دقیق است.

در بین سه پوست حیوانات، مثالای موسوم به «CMC21-1» مثالای قابل دقت است. این مصنوع، قطعه کوچکی از پوست گوزن فرآوری شده است که اکنون به گفتن قدیمی‌ترین شواهد شناخته شده از لباس دوخته شده به حساب می اید و قدمت آن به نزدیک به ۱۲ هزار و ۶۰۰ سال پیش برمی‌گردد و از چندین تکه پوست بریده شده راه اندازی شده است که به هم دوخته شده‌اند و دارای یک پیچش Z شکل از طناب می باشند.

برای جلوگیری از بیرون کشیده شدن این طناب، با یک گره محکم شده است. این قطعه نگاهی نادر به چگونگی منفعت گیری مردم باستان از فناوری‌های پیشرفته برای زنده ماندن در سرمای شدید اراعه می‌دهد.

روزنکرانس گمان می‌زند که به گمان زیاد، این قطعه کوچک با نوعی رنگ همانند اُکر(ochre) پوشانده شده بوده است. اگرچه هیچ مدرک فیزیکی از این چنین رنگ‌آمیزی وجود ندارد، اما این زیاد تر راهی است که مردم در قبل هویت خود را ابراز می‌کردند.

روزنکرانس در مصاحبه‌ای او گفت که باقی مانده فیزیکی این چنین مواد باستانی، جزئیاتی همانند این که انسان‌های باستانی از چه موادی برای لباس‌های خود منفعت گیری می‌کردند و از چه الیافی برای ساخت طناب منفعت گیری می‌کردند را اراعه می‌دهد و اساساً فرضیات قبلی در رابطه نحوه زندگی اجداد ما را قبول می‌کند.

این باستان‌شناس افزود: فکر می‌کنم مطالعه ما خاص است، چون ناچار نیستیم فکر کنیم. ما بر پایه این موارد زیاد نادر که این جزئیات را به ما می‌گویند، خبر کسب می‌کنیم.

کوستانتینو بوزی(Costantino Buzi)، دیرینه‌شناس و انسان‌شناس در دانشگاه پروجا که در این مطالعه مشارکتی نداشته است، می‌گوید: این قسمت کاملی از تکامل فرهنگی است که نمی‌توانیم آن را به طور کامل فهمیدن کنیم، چون مبتنی بر مواد آلی فاسدشدنی است. به این علت، گسترش لباس‌های دوخته‌شده لحاظی است که زیاد تر در مطالعه تکامل انسان نادیده گرفته می‌شود.

این مطالعه در مجله Science Advances انتشار شده است.