نگاهی بر منفعت گیری از هوش مصنوعی در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران_آینده

دعوا مشترک ایالات متحده و اسرائیل به ایران، چیزی بیشتر از تشدید یک درگیری منطقه‌ای ناپایدار را به همراه داشته است. این دعوا نشان داده است که چطور مقصد‌گیری مبتنی بر الگوریتم و اطلاعات مبتنی بر داده، ساز و کار جنگ را تنظیم می‌کند.

به نقل از آی‌ای، مطابق گزارش‌ها، نیروهای ایالات متحده و اسرائیل در ۱۲ ساعت آغازین جنگ، نزدیک به ۹۰۰ دعوا به اهداف ایرانی انجام دادند. این در حالی است که این شدت عملیاتی در درگیری‌های قبلی روزها یا حتی هفته‌ها طول می‌کشید.

فراتر از مقیاس حملات که شامل صدها مأموریت با منفعت گیری از بمب‌افکن‌های رادارگریز، موشک‌های کروز و پهپادهای انتحاری می بود، آنچه بیشتر از همه برای تحلیلگران نظامی و اخلاق‌گرایان برجسته است، نقش فزاینده هوش مصنوعی در برنامه‌ریزی، تجزیه و تحلیل و اجرای بالقوه آن عملیات است.

منتقدان هشدار خواهند داد که این روال می‌تواند زمان‌بندی تصمیم‌گیری را به سطوحی فشرده کند که در آن قضاوت انسانی به حاشیه رانده شود و دورانی از جنگ را اغاز کند که با چیزی که «سریع تر از شدت فکر» توصیف شده است، انجام می‌شود.

در واژگان نظامی، «مختصر کردن زنجیره کشتار» به فروپاشی توالی از شناسایی مقصد و اعتبارسنجی اطلاعات گرفته تا مجوز قانونی و آزادسازی سلاح‌ها به یک حلقه عملیاتی زیاد فشرده‌تر اشاره دارد.

این مختصر شدن فاصله وقتی، نگرانی‌هایی را تشکیل می‌کند مبنی بر این که متخصصان انسانی امکان پذیر فقطً پیشنهاد‌های تشکیل شده توسط الگوریتم‌ها را قبول کنند.

در محیطی که شدت و اتوماسیون دیکته می‌شود، فضای تردید، مخالفت یا خویشتن‌داری اخلاقی امکان پذیر به همان شدت در حال افت باشد.

هوش مصنوعی و زنجیره کشتار؛ آنچه تحول کرده است

سیستم‌های هوش مصنوعی که قادر به پردازش جریان‌های گسترده داده‌ها می باشند، با سرعتی که هیچ تیم انسانی نمی‌تواند با آن برابری کند، به منابعی همانند داده‌های پهپادها، تصاویر ماهواره‌ای و رهگیری‌های مخابراتی متصل خواهد شد.

به حرف های گاردین، این ابزارها در طول حملات ایالات متحده و اسرائیل در ایران برای تشکیل پیشنهاد‌های مقصد‌گیری و فشرده‌سازی چرخه‌های برنامه‌ریزی که از نظر تاریخی روزها یا هفته‌ها طول می‌کشید، به ساعت‌ها یا حتی چند دقیقه تبدیل شدند.

کریگ جونز(Craig Jones)، مدرس ارشد جغرافیای سیاسی در دانشگاه نیوکاسل و متخصص زنجیره‌های کشتار نظامی به گاردین او گفت که سیستم‌های هوش مصنوعی اکنون با سرعتی که از برخی جهات از پردازش شناختی انسان فراتر می‌رود، پیشنهاد‌هایی برای مقصد قرار دادن اراعه خواهند داد.

وی استدلال کرد: «نتیجه، اجرای همزمان در مقیاس بزرگ است. مقصد قرار دادن رهبری، سرکوب موشکی و حملات به زیرساخت‌ها به جای این که به ترتیب انجام شوند، به طور موازی اتفاق می‌افتند.»

دیوید لزلی(David Leslie)، استاد اخلاق، فناوری و جامعه در دانشگاه «کوئین مری لندن» نیز در اظهاراتی به گاردین هشدار داد که این چنین سیستم‌هایی، جدول وقتی برنامه‌ریزی را به یک «بازه وقتی زیاد باریک‌تر» برای بازدید انسانی تبدیل می‌کنند. در حالی که فرماندهان از نظر فنی اصطلاحا «در حلقه» باقی می‌همانند، زمان برای مشورت معنادار به نحوه چشمگیری افت می‌یابد.

این فشرده‌سازی شدت عملیاتی که زیاد تر به گفتن «فشرده‌سازی تصمیم‌گیری» از آن یاد می‌شود، فقطً مربوط به کارایی نیست. این کار ساختار خودِ اقتدار نظامی را تحول می‌دهد و فضایی را که مشاوران حقوقی، تحلیلگران و فرماندهان می‌توانند قبل از شلیک سلاح‌ها، فرضیات را زیر سوال ببرند، محدود می‌کند.

جایگاه اخلاق در نبرد تحکیم‌شده با هوش مصنوعی

کارشناسان اخلاق و فناوری هشدار خواهند داد که با افزایش نقش سیستم‌های هوش مصنوعی در برنامه‌ریزی نظامی، ماهیت نظارت انسانی اساساً تحول می‌کند. یکی از نگرانی‌ها، تخلیه شناختی است که در آن تصمیم‌گیرندگان به راحتی در روبه رو پیشنهاد‌های الگوریتمی تسلیم خواهد شد و عملاً مسئولیت‌پذیری انسان را در انتخاب‌های استراتژیک افت خواهند داد.

مدتی است که از هوش مصنوعی نظامی پیشرفته برای شناسایی اهداف و برنامه‌ریزی حملات منفعت گیری می‌شود

به حرف های گاردین، این جدایی به‌اختصاصی وقتی دلواپس‌کننده است که تلفات غیرنظامیان در خطر باشد. در یک دعوا تازه در جنوب ایران، حداقل ۱۵۰ نفر که تعداد بسیاری از آنها دختران دانش‌آموز بودند، در حادثه‌ای که سازمان ملل آن را «نقض شدید حقوق بشر» توصیف کرد، کشته شدند.

حقوق بین‌الملل بشردوستانه حول فکر قضاوت انسانی در چارچوب تناسب و اختلاف شکل گرفته است. با فشرده‌سازی جدول‌های وقتی توسط سیستم‌های هوش مصنوعی و تشکیل سریع گزینه‌های دعوا، این خطر افزایش می‌یابد که این بازدید‌های قانونی و اخلاقی تحت‌الشعاع الزام شدت قرار گیرند.

کارهای دانشگاهی در رابطه هوش مصنوعی نظامی هم چنان بر نیاز به چارچوب‌هایی برای جلوگیری از فرسایش عامل انسانی در عرصه‌های کشنده و مطمعن از این که کارایی میدان جنگ ملاحظات مربوط به صدمه به غیرنظامیان و انطباق با قوانین را نادیده نمی‌گیرد، پافشاری دارند.

تنش‌های اخلاقی حوالی هوش مصنوعی نظامی انتزاعی نیستند. مدل هوش مصنوعی کلود(Claude) ساخته شرکت آنتروپیک (Anthropic) در همکاری با پالانتیر(Palantir) در گردش‌های کاری امنیت ملی ایالات متحده ادغام شده است تا به تجزیه و تحلیل اطلاعات و برنامه‌ریزی جنگ پشتیبانی کند. با این حال، شرکت آنتروپیک در برابر منفعت گیری از سیستم‌های خود برای سلاح‌های کاملاً خودمختار یا برنامه‌های نظارت داخلی خط قرمز کشید.

دولت ایالات متحده در روزهای منتهی به حملات به ایران خبرداد که آنتروپیک تحت این محدودیت‌ها کم کم از برخی سیستم‌های دفاعی کنار گذاشته خواهد شد. اندکی بعد از آن، شرکت اوپن‌ای‌آی(OpenAI) برای کاربردهای نظامی مدل‌های خود با پنتاگون توافق‌نامه‌ای امضا کرد.

موضع آنتروپیک نشان‌دهنده تنش مهم این دوره تازه جنگ است. همان مدل‌هایی که قادر به ترکیب اطلاعات با سرعتی بی‌سابقه می باشند، می‌توانند برای نظارت یا سیستم‌های کشنده خودمختار نیز مورد منفعت گیری مجدد قرار گیرند. این که آیا اقتدار انسانی هم چنان الزامی است، نه تنها به دکترین نظامی، بلکه به نحوه انتخاب شرکت‌های فناوری برای تعریف محدودیت‌های شراکت آنها نیز بستگی دارد.

به نحوه دلواپس‌کننده‌ای، در بازی‌های جنگی همانند‌سازی‌شده که برای انعکاس مشکلاتهای هسته‌ای به سبک جنگ سرد طراحی شده‌اند، مدل‌های هوش مصنوعی به طور گسترده به سمت گزینه‌های هسته‌ای سوق داده شدند و در ۹۵ درصد سناریوها عمل هسته‌ای تاکتیکی را انتخاب کردند و به ندرت به سمت افت تنش رفتند.

در حالی که همانند‌سازی‌ها نشان نمی‌دهند که هوش مصنوعی به ناچار در درگیری‌های واقعی تشدید هسته‌ای را انتخاب خواهد کرد، اما نشان خواهند داد که چطور مدل‌های استدلال استراتژیک می‌توانند تحت سختی به سمت نتایج ناخوشایند پیش بروند.

هوش مصنوعی عملیاتی فراتر از ایران؛ غزه، ونزوئلا و چشم‌انداز جهانی

مدتی است که از هوش مصنوعی نظامی پیشرفته برای شناسایی اهداف و برنامه‌ریزی حملات منفعت گیری می‌شود. برای مثال در نوار غزه، نیروهای دفاعی اسرائیل ابزارهای هوش مصنوعی همانند The Gospel و Lavender را به کار گرفته‌اند تا به طور خودکار داده‌های نظارتی گسترده را بازدید کرده و فهرست‌های روزانه‌ای از اهداف بمباران را برای بازدید و عمل تحلیلگران تشکیل کنند.

مطابق اظهار منبع های نظامی و تحقیقات، The Gospel روزانه ده‌ها مقصد به وجود اورده است که نرخی زیاد بالاتر از فرآیندهای سنتی به رهبری انسان است. در حالی که Lavender پایگاه‌های داده گسترده‌ای از مظنونان و مکان‌های مرتبط را که توسط الگوریتم‌های هوش مصنوعی علامت‌گذاری شده‌اند، نگهداری می‌کند.

ایالات متحده فراتر از خاورمیانه، ابزارهای هوش مصنوعی را در مناطق دیگر نیز آزمایش کرده است. مطابق گزارش‌های متعدد، مدل «کلود» شرکت «آنتروپیک» توسط ارتش ایالات متحده برای حمایتاز تجزیه و تحلیل اطلاعات و انتخاب مقصد در یک عملیات مهم برای دستگیری نیکولاس مادورو، رئیس جمهور اسبق ونزوئلا در اغاز سال ۲۰۲۶ مورد منفعت گیری قرار گرفت.

برنامه‌های طویل‌مدتی همانند پروژه ماون (Maven) که در سال ۲۰۱۷ توسط وزارت دفاع ایالات متحده راه‌اندازی شد، فناوری یادگیری ماشینی را برای تجزیه و تحلیل تصاویر و حمایتاز تصمیمات مقصد‌گیری در درگیری‌های گوناگون از عراق و سوریه گرفته تا اوکراین که در آن پهپادهای تجهیزبه هوش مصنوعی به شناسایی و درگیری اهداف در محیط‌های پیچیده جنگ الکترونیکی پشتیبانی می‌کنند، به کار گرفته‌اند.

در سطح ژئوپلیتیکی، کوششها برای تشکیل هنجارهایی برای منفعت گیری از هوش مصنوعی در حوزه نظامی با چالش همراه بوده است. یک بیانیه سیاسی در رابطه منفعت گیری نظامی مسئولانه از هوش مصنوعی و خودمختاری توسط سیاست‌گذاران ایالات متحده اظهار شد و ده‌ها سرزمین برای قبول رویه‌های مسئولانه برای خودمختاری کشنده و نظارت انسانی به آن پیوستند.

با این حال، قوت‌های نظامی از جمله ایالات متحده و چین، بعضی اوقات اوقات تمایلی به پذیرفتن کامل محدودیت‌های الزام‌آور نداشته‌اند که نشان‌دهنده برتری‌های رقابتی بین مزیت استراتژیک و محدودیت اخلاقی است.

کشورهای دیگر نیز در حال پیشرفت در ساخت سلاح‌های تجهیزبه هوش مصنوعی می باشند. در ترکیه، موشک کروز «Baykar Bayraktar Kemankeş 1» از هدایت نوری با پشتیبانی هوش مصنوعی برای تشخیص خودکار مقصد در شرایط نامساعد منفعت گیری می‌کند.

در هند، پروژه‌های تحقیقاتی دفاعی همانند «Project Anumaan» و «Trinetra» در حال بازدید پتانسیل هوش مصنوعی برای ترکیب اطلاعات در شبکه‌ها و امکان برسی زودهنگام تهدید می باشند.

آنچه کارزار ایران را نزدیک می‌کند، نه تنها شدت حملات، بلکه عادی‌سازی مقصد‌گیری با پشتیبانی هوش مصنوعی در مقیاس گسترده است. از فهرست‌های خودکار حملات گرفته تا بازدید‌های حقوقی فشرده، میانجیگری الگوریتمی به شکلی بی‌سابقه در منازعات مدرن گنجانده می‌شود.