بهرام بیضایی، کارگردان و نمایشنامه نویس نقل کشورمان،  با انتنشار متنی درمورد درگذشت ناصر تقوایی، دیگر کارگردان شهیر ایرانی نوشت: 

سرانجام ناصر تقوایی، روزی که فردی انتظارش را نداشت، موفق شد دست‌کم مرگِ خود را چون آخرین فیلم‌ جدا گانه‌ش در آزادی کامل ــ بی دست‌درازیِ مجوّزها ــ کارگردانی کند و تماشگران‌‌ش در حمایتبه‌پا خاستند و یک دفعه صدای سالها گم‌شده‌ی همسرش صدای وِی شد!

برخی در اندازه‌ی آثارشان می باشند، برخی بزرگ‌تر و برخی کوچک‌تر ـ و برخی بزرگ‌نماتر!

در چند دهه‌ی قبل هیچ‌کس از اهل فرهنگ صاحبِ مرگ‌ خود نبوده است…

چه نام‌های بزرگی که از دیدرسِ دوستدارانِ فرهنگ بدونِ واپسین بِدرود ناپدید شدند!

هنرِ کارگردانیِ ناصر تقوایی می بود که در یکی از نیرومندترین صحنه‌آرایی‌های سینمایی، موفّق‌ شد تنِ همهِ خود و مهارِ آیین‌های مرگِ خود را به اختیارِ خود درآورَد و از آن آخرین و احتمالا از نظرِ تاریخی یکی از با اهمیت ترین فیلم‌های جدا گانهِ خود را بسازد و آن را از یکرنگ شدن با چرخه‌ی تبلیغاتِ آقایان درببرَد!

آخرین درسِ ناصر تقوایی بهترین درسش می بود ــ

بدرود ناصر تقوایی؛ ما نیازمندِ درس‌های بیشتریم