فیلم پدرخوانده، ساخته فرانسیس فورد کاپولا از زمان اکران خود در سال ۱۹۷۲ نه تنها به علت داستان جذابش بلکه برای حواشی فیلم پدرخوانده و پشت صحنه پر فراز و نشیب آن مدام مورد دقت بوده است. این تاثییر سینمایی که عمیقاً به تاریخ نهان هالیوود و ارتباطات آن با دنیای زیرزمینی می‌پردازد، پرده از اسرار تعداد بسیاری برداشته است. یکی از این رازها به بازیگری بازمی‌گردد که به دلایلی خاص، نظر ایفای نقش در این تاثییر را رد کرد.

چرا ویک دامونه نقش جانی فانتین را رد کرد؟

ویک دامونه، خواننده محبوب دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، برای نقش جانی فانتین در فیلم پدرخوانده انتخاب شده می بود. فانتین نیز همانند دامونه یک خواننده مشهور می بود که برای پیروزی در هالیوود به خانواده کورلئونه بدهکار می‌شد. مطابق گزارش نیویورک تایمز در سال ۱۹۷۱، دامونه این نقش را به علت عدم تمایل به ترویج کلیشه‌های ایتالیایی-آمریکایی و این چنین اختلافات بر سر دستمزد و زمان وجود در صحنه رد کرد. با این حال، فرانسیس فورد کاپولا در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۶ با NPR، علت مهم‌تر را آشکار کرد.

به حرف های کاپولا، ویک دامونه و پدرخوانده در نهایت به هم نرسیدند، چون این خواننده دلواپس می بود که با ایفای نقش جانی فانتین، فرانک سیناترا و افراد مرتبط با او را غمگین کند. کاپولا هنگامی پرسیده شد که آیا دامونه از انتقام سیناترا یا ارتباطات او می‌ترسید، صریحاً جواب داد: «همه موارد». این مشخص می کند که هراس از پیامدهای ناشی از شباهت شخصیت فانتین به سیناترا، علت مهم کناره‌گیری دامونه بوده است.

ربط مرموز فرانک سیناترا و فیلم پدرخوانده

شخصیت جانی فانتین از رمان مهم ماریو پوزو برگرفته شده و شباهت‌های آن با فرانک سیناترا زیاد آشکار می بود. با وجود تکذیب‌های مکرر سیناترا درمورد ارتباطش با مافیا، او چندین دفعه با گانگسترهای شناخته‌شده عکس گرفته می بود. بر پایه گزارش یواس‌ای تودی، سیناترا از رمان پوزو متنفر می بود و حتی در یک رستوران با نویسنده دچار شد و به او او گفت: «خفه شو». دلنشین این که سیناترا خودش تمایل داشت نقش دن کورلئونه را بازی کند، اما کاپولا در نهایت مارلون براندو را برای این کار انتخاب کرد. او در سال ۱۹۹۰ نیز برای ایفای نقش دن آلتوبلو در پدرخوانده ۳ در نظر گرفته شد، اما این نقش به الی والاک رسید.

چرا آل مارتینو بهترین گزینه برای جانی فانتین می بود؟

در نهایت، آل مارتینو نقش جانی فانتین را برعهده گرفت و به خوبی از مسئولیت آن برآمد. مارتینو که یک خواننده ایتالیایی-آمریکایی می بود، از ازمایش ها واقعی خود در ارتباطات دنیای زیرزمینی با صنعت سرگرمی منفعت برد. کتاب «میراث پدرخوانده» آشکار می‌کند که شخصیت فانتین نه تنها از سیناترا الهام گرفته می بود، بلکه بخشی از آن از داستان واقعی درگیری مارتینو بر سر اختلاف قراردادی نشأت می‌گرفت. این کار عمق داستان‌سرایی ماریو پوزو و ارتباطات واقعی شخصیت‌ها با دنیای بیرون را آشکار می‌کند.