بیکاری در جامعه ایرانی را باید با کارآفرینی درمان کنیم_آینده

ماکان آریا پارسا در ادامه نوشت: چندین سال است که جامعه ما از بیکاری جوانان رنج می‌برد و اگرچه هر روز بیشتر از پیش تاوان سنگین بیکاری جوانان را می‌پردازیم، اما تا این مدت این مشکل حل نشده است. بیکاری جوانان نه تنها زیان و زیان‌های گوناگون اقتصادی و اجتماعی برای جامعه ما تشکیل کرده، بلکه ضربات سنگین فرهنگی و اخلاقی نیز به جامعه داخل کرده است. به حرف های جامعه‌شناسان و کارشناسان، یکی از علل مهم رشد بزهکاری در جوانان امروز جامعه، بیکاری است. به این علت باید برای این مشکل اساسی سرزمین چاره‌اندیشی شود و از راه‌های درست و مناسب آن را حل کرد و هرچه سریعتر برای جوانان تشکیل اشتغال نمود.

چه افرادی می‌توانند مشکل بیکاری و افتاشتغال را در جامعه حل کنند؟ اقتصاد ما یک اقتصاد سه‌بخشی است: دولتی، تعاونی و خصوصی. فکر اکثر جوانان این است که دولت باید برای آن‌ها تشکیل کسب‌وکار و اشتغال نماید و چشم آن‌ها کمتر فهمید دیگر قسمت‌های اقتصادی سرزمین همانند قسمت خصوصی و تعاونی است. کمتر جوانی را می‌توان در جامعه یافت که برای کسب‌وکار چشم به دولت و کارهای دولتی نداشته باشد. اکثر آن‌ها با وجود آنکه می‌دانند حقوق و دستمزد در قسمت دولتی پایین است و اکنون اکثر کارکنان دولت با مشکل افتحقوق روبرو می باشند، باز هم جویای کار در ادارات و سازمان‌های دولتی‌اند.

یکی از نکاتی که باید برای جوانان و اکثر مردم روشن شود این است که دولت نه توان جذب نیروی انسانی تازه دارد و نه باید به او اجازه داده شود که نیروی انسانی خود را بیشتر از این افزایش دهد. امروز اکثر درآمد و بودجه سرزمین صرف حقوق و دستمزد حجم گسترده نیروی انسانی قسمت دولتی می‌شود. در دنیا از هیچ دولتی نمی‌توان اسم برد که به اندازه دولت ایران نیروی انسانی داشته باشد. اکنون نزدیک به دو میلیون و ۳۰۰ هزار نفر، بدون احتساب نیروهای مسلح (ارتش، سپاه و نیروی انتظامی)، حقوق‌بگیر دولت می باشند و پرداخت حقوق این نیروی عظیم انسانی سختی بسیاری به دولت تحمیل کرده است.

در سال‌های تازه، اگرچه درآمدهای نفتی یا مالیاتی سرزمین افزایش یافته است، ولی به علت همین نیروی انسانی عظیم، تنها قسمت کوچکی از این درآمدها صرف عمران و آبادانی و گسترش سرزمین شده است و اکثر درآمدهای نفتی سرزمین صرف پرداخت حقوق شده است. در صورتی که اگر ما یک تعصب ملی داشته باشیم، نباید اجازه دهیم مهم‌ترین درآمد ملی سرزمین فقط صرف حقوق و دستمزد کارکنان دولت شود، بلکه باید از دولت بخواهیم که این درآمدها را صرف رشد و گسترش اقتصادی سرزمین که به سود همه ملت و آحاد جامعه است، کند.

به این علت نه درست و نه عاقلانه است که مردم بخواهند دولت بیشتر از این نیرو جذب کند. توانایی کشورهای گوناگون جهان به خصوص در سال‌های تازه مشخص می کند که اقتصاد دولتی و حکومتی در هیچ کشوری سرانجام خوشی ندارد و در اکثر کشورها نه تنها با ناکامی روبرو شده، بلکه یکی از عوامل مهم فسادهای مالی و حتی اخلاقی در آن جوامع بوده است. به همین علت است که در دو دهه تازه ناظر هستیم اکثر کشورهایی که اقتصاد آن‌ها به طور دولتی اداره می‌شد، ناچار شدند سیستم اقتصادی خود را منقلب و دگرگون کنند و به جای پافشاری بر اقتصاد دولتی، به دیگر قسمت‌های اقتصادی همانند قسمت خصوصی و قسمت تعاونی دقت بیشتری نمایند.

کشورهای روسیه، چین، کره و… از جمله این کشورها می باشند. به حرف های سفیر چین در ایران، چین توانسته است در دو دهه تازه با جذب ۵۰۰ میلیارد دلار اندوخته خارجی، بیشتر از صدها هزار شرکت در چین تشکیل و راه‌اندازی کند. طبیعی است که آن‌ها از این طریق نه تنها مشکل بیکاری حجم گسترده مردم چین را حل کرده‌اند، بلکه به شدت اقتصاد چین را رونق بخشیده‌اند و درآمدهای عظیمی در بازار جهانی کسب کرده‌اند. صادرات چین در سال قبل فقط به سرزمین آمریکا نزدیک به یکصد میلیارد دلار بوده است.

سرزمین کره، همانند چین نیز، یک انقلاب عظیم در اقتصاد سرزمین خود به وجود آورده است و کشوری که کل خاک آن کمتر از استان خراسان رضوی ایران است، در سال قبل نزدیک به ۲۴۰ میلیارد دلار صادرات غیرنفتی داشته است.

امروز در همه دنیا، دولت‌ها فهمید شده‌اند که خودشان نمی توانند گسترش و رشد تشکیل کنند. به این علت اکثر دولت‌ها در جهان سیاست‌هایی اتخاذ می‌کنند که در کشورشان کارآفرینان رشد و نمود اشکار کنند؛ یعنی قسمت خصوصی را رشد و گسترش خواهند داد تا فضای کسب‌وکار تشکیل شود. تشکیل شغل یا باید توسط دولت یا شرکت‌های حاضر و یا شرکت‌های تازه صورت گیرد. اما امروز برای همه روشن است که نیروی انسانی دولت بیشتر از حد سنگین شده است و دیگر قادر به استخدام نیروی تازه نیست. از طرف دیگر، شرکت‌های حاضر نیز ظرفیت‌های محدودی دارند و قادر به جذب نیروی تازه نیستند.

هر اندازه هم که دولت بگوید برای جذب هر نفر سه میلیون تومان می‌دهد، منفعت‌ای ندارد، چرا که شرکت‌های حاضر نه تنها توان جذب نیروی تازه ندارند، بلکه برخی از آن‌ها برای افزایش هزینه‌ها ناچار به تعدیل نیروی انسانی خود شده‌اند

هر اندازه هم که دولت بگوید برای جذب هر نفر سه میلیون تومان می‌دهد، منفعت‌ای ندارد، چرا که شرکت‌های حاضر نه تنها توان جذب نیروی تازه ندارند، بلکه برخی از آن‌ها برای افزایش هزینه‌ها ناچار به تعدیل نیروی انسانی خود شده‌اند. به این علت تنها راه‌حل بیکاری و جذب نیروی تازه و تشکیل اشتغال این است که کارآفرینی در سرزمین گسترش یابد و شرکت‌های تازه غیردولتی تشکیل شود.

اکنون این سوال نقل می‌شود که چه افرادی باید این کار را بکنند؟ جواب ما این است: افرادی که ما به آن‌ها کارآفرین می‌گوییم باید این کار را انجام بدهند. هنگامی از تعداد بسیاری از مردم و حتی نخبگان جامعه سوال می‌شود که «کارآفرینی» چیست یا «کارآفرینان» چه افرادی می باشند، به شدت جواب خواهند داد که «کارآفرینی» تشکیل کار و شغل است و «کارآفرین» تشکیل کار می‌کند؛ در صورتی که تعریف «کارآفرینی» و «کارآفرین» این نیست.

به حرف های متخصصان و کارشناسان، کارآفرینی قصه زندگی انسان‌های موفق هر جامعه است که به جای این که همراه شوند و در جایی استخدام شوند، خودشان کسب‌وکار راه می‌اندازند و به قول معروف، کارآفرینان قهرمانان گسترش اقتصادی-اجتماعی جوامع می‌باشند.

نخستین قدم جهت شناخت و تبیین درست هر مفهوم یا اتفاق، اراعه تعریف روشن از آن است. کارآفرینی همانند دیگر واژه‌های نقل در علوم انسانی، هنگامی قابل تحلیل و تبیین است که بتوان تعریف یا تعاریف روشن و مشخصی از آن اراعه نمود. از آنجا که مفاهیم علوم انسانی در زمره مفاهیم قطعی علوم فیزیک و شیمی به شمار نمی‌رود، اراعه یک تعریف قطعی و اشکار برای واژه‌های آن، کاری دشوار و حتی غیرممکن است.

کارآفرینی نیز یکی از واژه‌هایی است که تعریف واحدی برای آن وجود ندارد و از ابتدای مطرح آن در محافل علمی، تعاریف متفاوت و حتی متناقضی از دیدگاه‌های گوناگون برای آن اراعه شده است. وجود این عوامل در تعریف کارآفرینی از سویی نشان‌دهنده گستردگی و اهمیت نوشته است که می‌تواند از زوایای گوناگون مورد بازدید قرار گیرد و از نظر دیگر نشان‌دهنده پویایی نوشته است که عرصه اراعه مدل‌ها، تعریف‌ها و نظرات متغیری را فراهم می‌آورد.

زیاد‌ها فکر می‌کنند که کارآفرینی به معنی آفرینش و تشکیل کار می‌باشد، در صورتی که این یک برداشت نادرست از کارآفرینی است. «کارآفرین» فردی است که دارای ایده و فکر تازه می‌باشد و از طریق تشکیل کسب‌وکاری که توأم با مخاطره مالی و اجتماعی است، با بسیج منبع های، محصول یا خدمت جدیدی به بازار اراعه می‌کند. بعد کارآفرین سه کار مهم انجام می‌دهد: اول تشکیل خلاقیت و نوآوری، دوم راه‌اندازی یک شرکت یا کسب‌وکار و طی کردن فرایند تشکیل کسب‌وکار، و سوم اراعه محصول یا خدمت خود به بازار.

به این علت اگر در جامعه فردی برای اولین بار دستمال کاغذی را تشکیل کرده باشد، چون اولین بار است، او یک کارآفرین است. به عبارت دیگر، آن‌ها که اولین‌ها در هر کاری می باشند و با نوآوری جدیدی در اقتصاد سرزمین را باز می‌کنند، کارآفرین می باشند.

کارآفرین فردی است که خطرپذیر است و توانایی برقراری ربط بین تولیدات و خدمات، توانایی سازماندهی و نظارت بر تشکیل، معارفه راه حلهای تازه، محصولات تازه، و یافتن بازارهای تازه را دارد.

مدیر کارآفرینی سازمان گسترش صنعتی ملل متحد (یونیدو) نیز گسترش قسمت خصوصی در اقتصاد ایران را در افت یا افزایش نرخ بیکاری مؤثر دانسته و حرف های است: معضل بیکاری ایران تنها از پنجره کارآفرینی رفع می‌شود.

یکی از موفق‌ترین کارآفرینان ایران دکتر ماکان آریا پارسا است که توانسته با مدیریت خوب خود، گروه بین‌المللی پارس پندار نهاد را بعد از نزدیک به ۱۸ سال از تاریخ تأسیسش به یکی از مهم‌ترین مراکز کارآفرینی در سرزمین و حتی خارج از سرزمین تبدیل کند. این هلدینگ در عرصه‌های آموزشی، کاریابی، با مجوز رسمی از وزارت کار و رفاه اجتماعی، مهاجرت، فرانچایز با شرکت پارسی کانادای خود، و حتی املاک و اقتصاد فرهنگی، در شعب تهران، اصفهان، مشهد، کانادا، شیراز و… توانسته قدم‌های بلند و مؤثری را در عرصه تشکیل اشتغال و گسترش توانایی‌های فردی و کسب‌وکار برای ایرانیان در داخل و خارج از سرزمین بردارد.

دریافت متوالی ۵ تندیس ملی مراعات حقوق مصرف‌کننده از وزارت صمت دلیلی بر این ادعاست که مقصد این مجموعه، آموزش و انتقال نیروی کار به کشورهای دیگر برای کسب توانایی و توانایی بوده است تا با برگشت آن‌ها بتوان به ترقی سرزمین پشتیبانی کرد.

بیشترین پیشرفت کشورهای چین و آمریکا از مهاجرت نیروهای کار خود به کشورهای دیگر و سپس برگشت آن‌ها بوده است. در سال‌های تازه، مؤسسات بسیاری در کشورهای غربی اغاز به کار کرده‌اند که روی برگشت دانشجویان مهاجر و افراد مشغول به کار در کشورهای دیگر به وطن خودشان اندوخته‌گذاری کرده و می‌کنند.