بازیگر کین جفرسون، همکار تارانتینو، در ۵۳ سالگی درگذشت

بازیگر کین جفرسون، همکار تارانتینو، در ۵۳ سالگی درگذشت

جفرسون در تابستان امسال اعلام کرد که به سرطان مبتلا شده و برای مدتی طولانی از خبر آن با نزدیکان خود پرده‌داری کرد

او فارغ‌التحصیل رشته تئا‌تر موزیکال از دانشگاه هنر‌های زیبا بود و سپس در رشته بازیگری دانشگاه آریزونا تحصیل کرد

نخستین حضور سینمایی جفرسون در سال ۱۹۹۵ در فیلم بدون پسر‌ها زندگی معنا ندارد در کنار ووپی گلدبرگ و متیو مک‌کانه‌ی ثبت شد

در سال ۲۰۱۲ در جانگوی از بند رها شده به جانی فاکس لئوناردو دی کاپریو و ساموئل ال جکسون پیوست و دو سال بعد در هشت نفرت‌انگیز نقش چارلی را ایفا کرد و همچنین در روزی روزگاری در هالیوود حضور داشت

جیمی فاکس دوست صمیمی او در شبکه‌های اجتماعی تقدیر کرد و خاطره‌ی المش‌تركة در کالج سن‌دیگو و همکاری‌های دهه ۹۰ را به یاد آورد

فرا‌تر از سینما جفرسون به عنوان تهیه‌کننده صداپیشه و مربی بازیگری فعالیت می‌کرد و در سریال‌های مخالفان نسبی دست از شرمنده کردن من بردار و بوش می‌راث نقش داشت

سالن تئا‌تر و تور‌های منطقه‌ای نیز بخشی از مسیر هنری او را شکل می‌دادند و چندین طرح در دست اجرا داشت که امیدوار بود در سال نو به صحنه بازگردد

این رخت ناگ‌هانی نه تنها یک بازیگر را از صحنه برداشت بلکه اثری عمیق بر همکاران و مخاطبان او گذاشت

پروژه‌های ناقص جفرسون اکنون به یادی از هنرش تبدیل می‌شوند و نامش در تاریخ سینما ماندگار خواهد ماند

بازیگر کین جفرسون، همکار تارانتینو، در ۵۳ سالگی درگذشت

جفرسون پیش از ورود به سینمای هالیوود سال‌ها بر روی صحنه تئا‌تر منطقه‌ای و تور‌های نمایشی تمرکز داشت و تجربه‌ی عمیقی در بازیگری صحنه به دست آورد

نقش‌های او در سریال‌های تلویزیونی نظیر مخالفان نسبی و بوش می‌راث نشان‌دهنده تنوع بازیگری در قالب‌های درامی و جنایی بود

به عنوان مربی بازیگری و صداپیشه نیز جفرسون نسل جدیدی از بازیگران را تربیت کرد و دانش خود را در کارگاه‌های تخصصی منتقل می‌کرد

همکاران سابق او در صنعت سینما از اخلاق حرفه‌ای و انسانیت عمیق جفرسون سخن می‌گویند و تأکید می‌کنند که حضور او در پلکان همیشه آرامش و اعتماد ایجاد می‌کرد

پروژه‌های ناقص که جفرسون برای سال آینده برنامه‌ریزی کرده بود اکنون به عنوان امانت هنری در دستهمکاران ند و احتمالا با احترام به خاطرات او به اتمام می‌رسند

فقدان این بازیگر پرانرژی نه تنها خالیتی در دنیای سینما و تئا‌تر ایجاد می‌کند بلکه یادآوری می‌کند که هنر واقعی فرا‌تر از نقش‌های روی پرده در زندگی روزمره و روابط انسانی تجلی می‌یابد