برخی از قدرتمندترین مداخلات برای افت یا بهبود ضعف، معمولی‌ترین آنها نیز به شمار می‌روال که شامل حرکت منظم، تغذیه‌ کافی و ربط اجتماعی معنادار خواهد شد. این مداخلات برای موردی که اکنون به گفتن یکی از نیرومندترین پیش‌بینی‌کننده‌های بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی، بهبودی ضعیف از بیماری یا جراحی، بستری شدن در خانه سالمندان و مرگ در سنین بالاتر شناخته می‌شود، زیاد ساده به نظر می‌رسد.

به نقل از اس‌ای، یک اتفاق نسبتا کوچک، همانند عفونت قفسه سینه، تحول دارو یا حتی چند روز بستری شدن در رختخواب می‌تواند علتاز دست دادن ناگهانی استقلال شود. در همین حال، یک فرد مسن‌تر و نیرومندتر امکان پذیر به شدت از یک بیماری جدی‌تر بهبود یابد.

نحوه‌ پیر شدن ما می‌تواند زیاد متفاوت باشد. یک فرد ۸۲ ساله امکان پذیر فعال و جدا گانه باقی بماند، در حالی که فرد دیگر برای بلند شدن از روی صندلی تقلا می‌کند و بعد از زمان کوتاهی بستری در بیمارستان، به طور فزاینده‌ای وابسته می‌شود.

شناخت روزافزون این نوشته که ضعف و ناتوانی، نه تنها سن بلکه نحوه پیر شدن افراد را شکل می‌دهد، نحوه تفکر پزشکان و محققان در رابطه زندگی آینده را تحول می‌دهد.

در حالی که زندگی طویل‌تر یکی از بزرگترین دستاوردهای جامعه است، ضعف و مدیریت آن به طور فزاینده‌ای به نگرانی‌های مهم بهداشت عمومی و بالینی تبدیل شده است.

بازدید ضعف و ناتوانی اکنون در تعداد بسیاری از مراکز مراقبت‌های بهداشتی برای بزرگسالان بالای ۶۵ سال امری عادی است. برسی به طور فزاینده‌ای بر مقدار قوت یا ضعف فرد از نظر جسمی، شناختی و اجتماعی تمرکز دارد.

برسی ضعف و ناتوانی

دو روش مهم برای برسی ضعف و ناتوانی وجود دارد. روش اول، ضعف و ناتوانی را به گفتن یک سندرم فیزیکی در نظر می‌گیرد که با ضعف، خستگی، شدت راه رفتن آهسته، افت وزن غیرعمدی و فعالیت بدنی کم اشکار می‌شود.

افرادی که یک یا دو مورد از این ویژگی‌ها را دارند، امکان پذیر «پیش‌ضعیف» در نظر گرفته شوند، در حالی که افرادی که چندین مورد از این ویژگی‌ها را دارند، ضعیف در نظر گرفته خواهد شد.

رویکرد دوم، ضعف و ناتوانی را به گفتن تجمع مشکلات سلامتی در طول زمان در نظر می‌گیرد. در این مدل، بیماری‌های مزمن، مشکلات حرکتی، مشکلات حافظه، از دست دادن شنوایی یا بینایی، تغذیه نامناسب و انزوای اجتماعی، همه انها در افت توانایی بدن برای مقابله با یک اتفاقات استرس‌زا همانند زمین خوردن، عفونت یا بستری شدن در بیمارستان نقش دارند.

زیاد تر از ضعف و ناتوانی به طوری سخن بگویید می‌شود که گویی دائمی است، چیزی که فرد به سادگی به آن تبدیل می‌شود. شما یا قوی هستید یا ضعیف، جدا گانه هستید یا وابسته، قوی هستید یا رو به زوال، اما تحقیقات مشخص می کند که حقیقت زیاد سیال‌تر است.

ضعف و ناتوانی در طیفی از قوی بودن تا پیش از ضعف و ناتوانی، ضعف خفیف، ضعف متوسط ‌و ضعف شدید وجود دارد و افراد امکان پذیر در طول زمان در هر دو جهت حرکت کنند.

اگرچه ضعف و ناتوانی زیاد تر پیشرفت می‌کند، اما بسته به علت مهم و پشتیبانی‌های حاضر، بعضی اوقات اوقات می‌تواند به تأخیر بیفتد یا بهبود یابد.

ضعف و ناتوانی همیشه دائمی نیست

یک بازدید بزرگ که شامل بیشتر از ۴۲ هزار سالمند می بود، نشان داد که در طول یک دوره پیگیری متوسط ‌تقریبا چهار ساله، نزدیک به ۱۴ درصد از افراد حالت ضعف و ناتوانی خود را بهبود بخشیدند، تقریبا ۳۰ درصد ضعیف‌تر شدند و مقداری بیشتر از نیمی از آنها پایدار ماندند.

این یافته‌ها مشخص می کند که ضعف و ناتوانی پویا است و برای برخی افراد، به طور بالقوه برگشت‌پذیر است. پزشکان به جای این که فقطً بپرسند که آیا فردی ضعیف است یا خیر، به طور فزاینده‌ای به جستوجو این می باشند که فرد در کجای طیف ضعف و ناتوانی قرار دارد و چه پشتیبانی‌هایی امکان پذیر به تشکیل تاب‌آوری پشتیبانی کند.

نشانه‌های اولیه همانند افت شدت حرکت، خستگی یا افت وزن ناخواسته اکنون به گفتن فرصتی مهم برای مداخله از طریق تغییرات نسبتا ساده در سبک زندگی شناخته خواهد شد.

فعالیت بدنی منظم که شامل ورزش مبتنی بر مقاومت است، همانند منفعت گیری از وزنه، باندهای الاستیک یا وزن بدن برای تشکیل قوت حداقل دو بار در هفته می‌تواند به بهبود ضعف و ناتوانی یا افت شدت پیشرفت آن پشتیبانی کند.

این مزایا می‌تواند حتی زیاد تر باشد، هنگامی ورزش با مداخلات تغذیه‌ای یا شناختی همانند حافظه، دقت و فعالیت‌های حل قضیه ترکیب شود. به نظر می‌رسد بهبودی این چنین به چیزی بیشتر از سلامت جسمی بستگی دارد.

در مطالعه‌ای روی بیشتر از ۵۰۰۰ بزرگسال ۷۵ ساله و بالاتر، تقریبا یک سوم از افرادی که در اغاز مطالعه ضعیف بودند، در عرض دو سال به حالت ضعیف‌تری رسیدند.

گمان بهبودی در بین افرادی که در فعالیت‌های اجتماعی مبتنی بر ورزش شرکت می‌کردند، سلامت خود را مثبت‌تر برسی می‌کردند، به جامعه خود مطمعن داشتند و مرتبا با همسایگان تعامل داشتند، زیاد تر می بود.

فعالیت‌هایی که حافظه، دقت و حل قضیه را به چالش می‌کشند، می‌توانند از سلامت شناختی حمایتکنند و امکان پذیر به معکوس کردن ضعف پشتیبانی کنند. تاب‌آوری روانشناختی، توانایی سازگاری با استرس یا رویدادهای دشوار زندگی و بهبودی از آنها در طول زمان، این چنین با پیامدهای بهتر برای ضعف و ناتوانی مرتبط دانسته شده است.

امروزه ضعف و ناتوانی چیزی بیشتر از یک قسمت اجتناب‌ناپذیر از پیری شناخته شده است و در حالی که هم چنان پیش‌بینی‌کننده قدرتمندی برای گمان بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی و مرگ در مرحله های بعدی زندگی است، شواهد فزاینده‌ای مشخص می کند که زیاد تر می‌توان از آن پیشگیری کرد، شدت آن را افت داد یا بهبود بخشید.

انتخاب‌های روزمره، از جمله مقدار تحرک، افرادی که با آنها زمان می‌گذرانیم و فعالیت‌هایی که به ما مقصد و ربط خواهند داد، می‌توانند به حمایتاز پیری سالم‌تر پشتیبانی کنند.