دانشمندان موفق به کشف یک گونه از کرم‌ها شدند که در دریچه‌های گرمابی و سمی‌ترین نقاط اقیانوس زندگی می‌کند و با تبدیل کردن سموم به کریستال‌های معدنی طلایی‌رنگ، آنها را خنثی می‌کنند، این چنین مواد شیمیایی کشنده را به سپری درخشان تبدیل می‌کنند.

به نقل از اس‌تی‌دی، این کرم آب‌های عمیق که در اطراف دریچه‌های گرمابی زندگی می‌کند، یک ترفند بقای شگفت‌انگیز را تکامل داده است. این کرم، دو ماده کشنده، یعنی آرسنیک و سولفید را درون سلول‌هایش با هم ترکیب می‌کند تا یک ماده معدنی زیاد کم‌ضررتر بسازد.

این کشف توسط «چائولون لی»(Chaolun Li ) از «آکادمی اقیانوس‌شناسی علوم چین»(CAS) و همکارانش تشریح شده است.

این گونه کرم که با نام «Paralvinella hessleri» شناخته می‌شود، تنها حیوانی است که می‌تواند در گرم‌ترین مناطق دریچه‌های آب‌های عمیق در غرب اقیانوس آرام زندگی کند. این دریچه‌ها، آب زیاد داغ و غنی از مواد معدنی حاوی غلظت‌های بالای سولفید و آرسنیک را به بیرون می‌ریزند. آرسنیک با گذشت زمان در بافت‌های کرم تجمع می‌یابد، در برخی موارد بیشتر از یک درصد از وزن کل بدنش را راه اندازی می‌دهد. این کار به معنی آن است که این کرم می‌تواند طلا بسازد.

زندگی در آب‌های عمیق  

این تیم برای کشف چگونگی بقای این گونه از کرم‌ها در این چنین محیط خصمانه‌ای، از میکروسکوپ پیشرفته به همراه بازدید دی‌ان‌ای، پروتئین و مواد شیمیایی منفعت گیری کردند. کار آنها یک فرآیند سم‌زدایی کاملاً تازه را آشکار کرد. این کرم، ذرات آرسنیک را در سلول‌های پوستی خود به دام می‌اندازد، جایی که با سولفید حاضر در مایعات دریچه عکس العمل خواهند داد و خوشه‌هایی از یک ماده معدنی زرد روشن موسوم به «زرنیخ»(orpiment) را راه اندازی خواهند داد. این ماده همان ماده معدنی طلایی‌رنگ سمی است که توسط این کرم تشکیل می‌شود.

این فرآیند غیرمعمول، رویکرد جدیدی را معارفه می‌کند که دانشمندان آن را مقابله با سم از طریق سم توصیف می‌کنند. این نوشته به کرم این امکان را می‌دهد که در محیطی زندگی کند که می‌تواند به‌طور کشنده‌ای سمی باشد. مطالعات دیگر مشخص می کند که برخی از گونه‌های دیگر این کرم‌ و حلزون‌های خاصی در غرب اقیانوس آرام نیز مقادیر بسیاری آرسنیک را جمع‌آوری می‌کنند و امکان پذیر به یک سازگاری شبیه متکی باشند.

مقابه با سم از طریق سم 

دکتر «هائو وانگ»(Hao Wang) یکی دیگر از نویسندگان این مطالعه، افزود: این اولین سفر اکتشافی من به آب‌های عمیق می بود و از آنچه دیدم، شوکه شدم. این کرم‌های زردرنگ درخشان، بر خلاف هر چیزی می بود که تا به حال دیده بودم. باور کردن این که هر حیوانی بتواند در این چنین محیط افراطی و سمی زنده بماند، چه رسد به این که رشد کند، دشوار می بود.

دکتر «وانگ» می‌گوید: آنچه این کشف را دلنشین‌تر می‌کند این است که ماده «زرنیخ»، وقتی توسط نقاشان قرون وسطا و رنسانس زیاد مورد قیمت می بود. این یک نزدیکی کنجکاوانه از زیست‌شناسی و تاریخ هنر است که در اعماق اقیانوس در حال آشکار شدن است.

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان کردند: ما زمان‌ها از ماهیت ریزدانه‌های درون‌سلولی زردرنگ پر جنب و جوش با شکلی تقریباً کروی، گیج شده بودیم. ما با ترکیب چند ابزار توانستیم آنها را به گفتن کانی‌های «زرنیخ» شناسایی کنیم و امیدواریم که این رویکرد مقابله با سم از طریق سم، دانشمندان را تشویق کند تا نحوه تعامل بی‌مهرگان دریایی با عناصر سمی در محیط خود و به گمان زیادً مهار آنها را مجدد بازدید کنند.

این مطالعه در مجله PLOS Biology انتشار شده است.