راز این نوشته در پیروی کامل نهفته است. این کِرم‌ها نه‌تنها بوی شیمیایی ملکه مورچه را پیروی می‌کنند، بلکه حتی ریتم دقیق ارتعاشات او را نیز بازسازی می‌کنند.

به نقل از رفرکتور، برای این که نه‌ تنها مورچه‌ها را فریب دهند، بلکه به یک جایگاه اجتماعی بالا در سلسله‌ مراتب کلونی برسند، این کِرم‌ها صداهایی تشکیل می‌کنند که همانند صدای ملکه است.

تعداد بسیاری از لاروهای پروانه موریفیلوس (myrmecophilous) یعنی مورچه‌ دوست می باشند. این کِرم‌ها به شکلی تکامل یافته‌اند که برای کامل کردن چرخه زندگی خود باید توسط یک جنس خاص از مورچه‌ها پذیرفته شوند؛ در غیر این صورت نمی توانند زنده بمانند.

مقدار وابستگی به مورچه‌ها متفاوت است؛ برخی از این کِرم‌ها این کار را برای به ‌دست آوردن پناهگاه و غذا در لانه انجام خواهند داد، در حالی که برخی دیگر فقطً از محیط اطراف کلونی سوءاستفاده می‌کنند.

این رابطه می‌تواند انگلی یا همزیستی سودمند باشد و بر پایه توانایی پروانه در شکستن «کُد ارتباطی» کلونی میزبان شکل می‌گیرد.

دانشمندان سال‌ها این حرکت موریفیلوس را مشاهده کرده‌اند، اما مطالعات قبلی فقط بر نشانه‌های شیمیایی و سیگنال‌های صوتی ساده تمرکز داشتند و ریتم‌ها و دقت وقتی را نادیده گرفته بودند.

جرمی توماس، زیست‌شناس دانشگاه آکسفورد که در این مطالعه وجود نداشت، می‌گوید که در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۹، او و همکارانش دریافتند که ملکه‌های مورچه صداهایی کاملا متفاوت از کارگران تشکیل می‌کنند، و هنگامی این صداها پخش شد، علتافزایش حفاظت آنها از سوی کارگران داخل کلونی شد.

او افزود که لاروها و شفیره‌های گونه ماکیولینیا (Maculinea) نیز این آواها را پیروی می‌کنند و محافظت سلطنتی شبیهی از سوی کارگران دریافت می‌کنند.

برای تحلیل دقیق صدای تولیدشده توسط کِرم‌ها، باربرو و همکارانش سیگنال‌های ویبروآکوستیک (ارتعاشی-صوتی) را در دو گونه مورچه و ۹ گونه پروانه بازدید کردند؛ گونه‌هایی که درجات مختلفی از وابستگی به مورچه‌ها داشتند.

این گروه از یک دستگاه زیاد حساس و سفارشی برای ثبت ارتعاشات تشکیل شده توسط مورچه‌ها و کِرم‌ها منفعت گیری کرد.

آن‌ها دریافتند که همه گونه‌های بازدید‌شده، چه وابسته به مورچه‌ها و چه غیر وابسته، از یک ریتم منظم منفعت گیری می‌کنند. اما فقط گونه‌های با وابستگی شدید به مورچه‌ها، ریتم پیچیده‌ای به نام متر دوگانه (double meter) را نشان خواهند داد.

هرچه مقدار وابستگی به مورچه‌ها زیاد تر باشد، سیگنال پیچیده‌تر است، و این پیچیدگی از طریق یک الگوی ریتمیک خاص به دست می‌آید.

با منفعت گیری از این الگوهای ریتمیک، کِرم‌های وابسته به مورچه، مورچه‌های کارگر را قانع می‌کنند که آن‌ها نیاز به مراقبت در سطح ملکه دارند.

در یک مسئله دلنشین، پروانه‌ها از نظر تشکیل ضرباهنگ‌های ریتمیک به اندازه ملکه مورچه دقیق می باشند، اما سیگنال را کمتر ارسال می‌کنند. این نوشته می‌تواند به این علت باشد که کِرم‌ها انرژی خود را ذخیره می‌کنند. ارسال سیگنال به معنی مصرف انرژی مورد قیمت و محدود است.