چرا در برخی کشورها پوست بادمجان جدا نمی‌شود؟
پوست بادمجان حاوی فیبر، ویتامین‌ها و آنتی‌اکسیدان‌هایی مانند ناسونین است که برای سلامت بدن مفید واقع شده‌اند. ناسونین یک آنتی‌اکسیدان قدرتمند محسوب می‌شود که از سلول‌ها در برابر آسیب رادیکال‌های آزاد محافظت می‌کند.
برخی افراد معتقدند حفظ پوست بادمجان طعم غذا را بهبود می‌بخشد و از نظر اقتصادی نیز از هدر رفت مواد غذایی جلوگیری می‌کند. در فرهنگ‌های مختلف گرفتن پوست بادمجان الزامی تلقی نمی‌شود و گاه به طور سنتی سودمند شناخته می‌شود.
پوست بادمجان به طور کلی ضرری ندارد و مصرف آن ایرادی ندارد، مگر برای افرادی که به بادمجان حساسیت دارند. برای بادمجان‌های پیر و درشت که پوست‌شان تلخ‌تر است، جدا کردن پوست توصیه می‌شود. همچنین در صورت سرخ کردن طولانی‌مدت یا آب‌پزی، می‌توان پوست را جدا کرد یا نگه داشت.
ناسونین موجود در پوست بادمجان به عنوان محافظی قوی برای سلول‌های مغز عمل کرده و خطر ابتلا به بیماری‌هایی مانند آلزایمر و پارکینسون را کاهش می‌دهد. خواص ضد‌الت‌هابی این ماده به بهبود بیماری‌های مزمن مانند آرتریت و بیماری‌های قلبی کمک می‌کند. فیبر و پتاسیم نیز در کنترل فشار خون و کلس‌ترول موثر هستند.
ویتامین‌های گروه، ویتامین، پتاسیم و منگنز در پوست بادمجان به تقویت سیستم ایمنی، بهبود سلامت پوست و مو و حفظ تعادل الک‌ترولیت‌ها کمک می‌کنند. برای بهره‌برداری می‌توان پوست را در سوپ‌ها، خورش‌ها، ترشی، مربا، چاشنی‌ها یا دمنوش استفاده کرد.
نکات مهم شامل شستن کامل بادمجان قبل از مصرف، انتخاب بادمجان‌های تازه و سالم، و مشورت با پزشک در صورت داشتن حساسیت غذایی می‌باشد. پوست بادمجان گنجینه‌ای از مواد مغذی است که می‌تواند به عنوان بخشی از رژیم غذایی سالم مورد استفاده قرار گیرد.