نظر اختصاصی زیدآبادی به جعفر پناهی سپس از دریافت نخل طلای کن_آینده

احمد زیدآبادی در کانال تلگرامی خودش نوشت:

فیلم جعفر پناهی جایزۀ بهترین فیلم جشنوارۀ کن را به خود تعلق داده است. قاعدتاً این پیروزی باید همهٔ ایرانیان را خوشحال و سیل مطلب‌های تبریک را به سوی او روانه کند، اما انگارً اینطور نیست همانگونه که در موارد شبیه قبل اینطور نبوده است!

علتش چیست؟ علل بسیاری دارد اما عمده‌ترینش سایهٔ سنگین سیاست و منازعات ناشی از آن بر سر همه شئون زندگی ما ایرانی‌ها از جمله هنر است.

در هر قشری از جامعه، افرادی به هر دلیلی علایق سیاسی دارند و شماری از آنها تا پای ورود به منازعهٔ سیاسی نیز پیش می‌روال. منازعهٔ سیاسی بنا به سرشت خود، دوستی‌ها و دشمنی‌هایی برمی‌انگیزد و این نیز بر قضاوت در بارهٔ تاثییر حرفه‌ای افراد سایه می‌اندازد.

خبرهای مرتبط

هشدار زیدآبادی به دولت پزشکیان/ مذاکرات ایران و آمریکا گویا حکم “کاشتن خیار توسط حسنک” اشکار کرده/ اینطور هیچ‌کار پیش نرفته و نخواهد رفت

بدبینی زیدآبادی به روال مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا/ شانس پیروزی مذاکرات رم به اندازه عبور شتر از سوراخ سوزن است

عکس العمل تند احمد زیدآبادی به سخنان محسن رضایی درمورد طوفان عظیم در مشهد قبل از شهادت ابراهیم رئیسی/گر بی‌خبر است که واویلا و اگر نیست…

آقای پناهی از جمله هنرمندانی است که چه به انتخاب خود و چه به اجبار روزگار داخل منازعات سیاسی شده است و به همین علت اگر فیلم برگزیدهٔ او در جشنوارهٔ کن حتی “یک شاهکار هنری بی‌همانند” باشد، عده‌ای انگیزهٔ جایزه به آن را سیاسی قلمداد خواهند کرد و اگر به فکر فیلم در شمار فیلم‌های عادی و معمولی باشد، عده‌ای دیگر آن را یک شاهکار واقعی و سزاوار دریافت جوایز نخست در عموم جشنواره‌ها معارفه خواهند کرد. 

به هر حال این هم بخشی از حقیقت زندگی در این گوشه از جغرافیا و چه بسا در تعداد بسیاری دیگر از نقاط جهان است و راهی جز کنار آمدن با آن نیست. 

من به نوبهٔ خود به آقای پناهی تبریک می‌گویم‌، با این حال او نباید فراموش کند که این نوع جوایز امکانات و محدودیت‌های خود را دارند و بخصوص هنگامی پای سیاست و مبارزهٔ سیاسی هم در بین باشد، در بین بخشی از جامعه توقعات غیرعادی برمی‌انگیزد به طوری که با مطرح روزانهٔ آنها برندهٔ جایزه گاه از شدت فشارها از حرکت طبیعی و متعادل و معمولی خود خارج می‌شود. 

به این علت پیشنهادٔ دوستانه‌ام به آقای پناهی این است که جایزه را در جای طبیعی خود ببیند. جایزه هرچه که باشد، در توانمندیهای واقعی یک انسان در هر حوزه‌ای تحول محیرالعقولی تشکیل نمی‌کند.