نشانه عصبی اختلال وسواس فکری-عملی در مغز انسان شناسایی شد
گروه‌ی از محققان کالج پزشکی بیلور در تگزاس آمریکا با بررسی اسکن مغز دوازده بیمار مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی مقاوم در برابر درمان، که تحت تحریک عمیق مغزی قرار داشتند، به یافتن یک نشانه عصبی مهم دست یافتند.
تحریک عمیق مغزی روشی درمانی است که در آن فعالیت نواحی دقیق بافت عصبی از طریق الک‌ترود‌های کاشته شده در مغز نظارت و کنترل می‌شود. این روش بیش‌تر در مواردی به کار می‌رود که درمان‌های مرسوم اثربخش نبوده باشند.
اختلال وسواس فکری-عملی یک اختلال روانی است که در آن فرد دچار افکار مکرر و اجباری به نام وسواس فکری می‌شود یا نیاز به انجام اعمال تکراری خاصی به نام وسواس عملی را حس می‌کند تا حدی که عملکرد روزمره او دچار اختلال می‌شود. وسواس‌های عملی رایج شامل شستشوی مکرر دست‌ها، شمارش اشیا و بررسی مکرر قفل درب‌ها می‌باشد.
نیکول پروونزا، مهندس زیست پزشکی از کالج پزشکی بیلور، بیان کرد پیشرفت‌های اخیر در تعدیل عصبی جراحی، امکان نظارت مداوم و طولانی‌مدت بر فعالیت مغز بیماران مبتلا به این اختلال در طول زندگی روزمره را فراهم آورده است. ما از این فرصت برای شناسایی نشانه‌های عصبی کلیدی که می‌توانند پیش‌بینی‌کننده حالت بالینی عمل کنند، بهره گرفتیم.
محققان با ردیابی نوسانات مغزی در محدوده فرکانس پایین تتا (۴ تا ۸ هرتز) تا آلفا (۸ تا ۱۲ هرتز)، یک ریتم شبانه‌روزی منظم و بیست و چهار ساعته را در فعالیت عصبی جسم مخطط مغز در فرکانس ۹ هرتز (مرز تتا-آلفا) شناسایی کردند که با اعمال تحریک عمیق مغزی مختل شده بود.
این تیم علمی تصور می‌کند که این اختلال می‌تواند نشانه‌ای از تحول در تشریفات و پاسخ‌های عصبی بیمار به رویداد‌های روزمره باشد. وین گودمن، روان‌پزشک از کالج پزشکی بیلور، افزود این یافتن بازتابی از الگوی متنوع‌تر فعالیت مغز است. از دست دادن یک فعالیت عصبی بسیار قابل پیش‌بینی مشخص می‌کند که شرکت‌کنندگان در رفتار‌های تکراری و اجباری وسواس فکری-عملی کمتری دچار خواهند شد.
نقشه‌برداری از الگو‌های عصبی و نحوه تحول آن‌ها در پاسخ به تحریک عمیق مغزی می‌تواند نشان دهد که کدام بیماران به خوبی به درمان پاسخ می‌دهند، کدام دوز‌ها اثربخش‌تر عمل می‌کنند و کدام بیماران ممکن است نیاز به درمان‌های جایگزین داشته باشند.
برآورد‌ها نشان می‌دهد که نزدیک به ۲.۳ درصد از جمعیت بزرگسال ایالات متحده در مقطعی از زندگی خود دچار این اختلال می‌شوند. پروونزا ابراز امیدواری کرد که نشانه‌های فعالیت عصبی شناسایی شده می‌توانند مبناساز تشخیص، پیش‌بینی و نظارت بر سایر اختلالات عصبی روان‌پزشکی نیز باشند.