نقد بازی مهران مدیری در قهوه پدری: تکرار الگوهای فرسوده و غلبه تیکها بر شخصیتپردازی
نقد بازی مهران مدیری در قهوه پدری تکرار الگوهای فرسوده و غلبه تیکها بر شخصیتپردازی, سریال قهوه پدری، اثری است که داستان خانوادهای را روایت میکند که با بحران مالی روبرو شدهاند. پدر خانواده، کتابفروشی ورشکسته دارد و مادر در بانک کار میکند.
آنها برای راهحل، به سراغ مردی به نام اون میروند که نقش آن را مهران مدیری ایفا کرده و از او چهار میلیارد تومان قرض میگیرند تا قهوهخانه راه بیندازند.\از طنز به سمت درام اجتماعیاین اثر بیشتر از اینکه کمدی خالص باشد، درام اجتماعی است که سعی دارد همدردی مخاطب را با رنج و درد خانواده جلب کند.
ه و کارگردان برای اختصاص دادن تیپ، لهجه و حرکات مصنوعی به هر یک از شخصیتهاست.
این رویکرد باعث شده تا شخصیتها به الگوهای شناختهشده و تکراری تبدیل شوند یکی فرهنگی اما سطحی، دیگری همیشه فضول، یکی اعصابی و دیگران نیز با صفات تکبعدی دیگر.
کمدیهای تلویزیونی ایران دوره خود را به پایان رسانده است. جواد رضویان نیز لحنی شبیه نقشهای پیشین خود را با تغییرات جزئی بازتولید کرده است.
بیتا سحرخیز نیز با بازی عصبی و تصنعی، نقشی را ایفا میکند که بیشتر اذیتکننده است تا قانعکننده.\مهران مدیری تکرار خود در آینهنکته قابل تامل، بازی مهران مدیری است که گویی در این سریال، مجموعه تمام تیپها و مانرهای قبلی خود را در یک نقش خلاصه کرده است. حرکات و تیکهای او آنقدر پررنگ و اغراقآمیز شده که شخصیت اصلی را زیر سوال برده و مخاطب را به جای شخصیت، با نمایشی از اداها و حرکات بیمعنا روبرو میکند.
مق، مخاطب را به خنده یا فکر وادارد؟
تجربههای قبلی مانند سریال هیولا نشان داده که بازیگرانی مانند فرهاد اصلانی میتوانند با تیپهای مشابه، اما با عمق و لایههای درونی، شخصیتهای ماندگار بسازند. متأسفانه در قهوه پدری، خبری از چنین لایهبندی و صداقت در بازیگری نیست.